Use Bashi

#يک_خاطره_از_زندان بنا به درخواست بعضی از دوستان سعی می کنم مجموعه توییتهای مربوط به خاطرات زندان رو در یکجا گرد آوری کنم هر چند پیش سختی و دشواری خانواده های جوان از دست داده من مقداری نیستم، اما صرفا جهت ثبت آنچه بر نسل ما رفت این خاطرات رو بازنویسی می کنم

در روزهای اخیر، اظهارات آقایان نجات بهرامی و مراد ویسی درباره درخواست «راهکار» از نیروهای پادشاهی‌خواه، مرا بر آن داشت تا حقیقتی را با افکار عمومی در میان بگذارم. در تاریخ ۱۴ دی‌ماه، نامه‌ای از سوی جمع کثیری از زندانیان سیاسی داخل و خارج زندان، به همراه فعالان پادشاهی‌خواه و ملی‌گرایان داخل کشور، به نمایندگی از برادرم منوچهر بختیاری برای مشاور ایشان ارسال شد. این نامه پیش از وقایع خونین و قطع گسترده اینترنت نوشته شد؛ در زمانی که هنوز امکان ارتباط، همفکری و هم‌افزایی میان نیروهای داخل و خارج، به‌ویژه با «رهبری انقلاب ملی» می توانست وجود داشته باشد . اما واقعیت تلخ این است: این نامه هیچ پاسخی دریافت نکرد . نه ایمیل، نه تماس، نه حتی یک پیام کوتاه. در حالی که اگر همان زمان این ارتباط شکل می‌گرفت، شاید مسیر «انقلاب ملی» به‌گونه‌ای دیگر رقم می‌خورد؛ شاید می‌شد از تجربه مبارزان داخل که حاضر بودند جان و آزادی شان را فدا کنند ، به‌عنوان فرماندهان میدانی، بهره گرفت و مسیر را به‌سمت تغییری با کمترین هزینه پیش برد. امروز که این افراد از «نبود راهکار» سخن می‌گویند، باید به این پرسش‌ها پاسخ دهند: چه کسانی مسیر ارتباط را قطع کردند؟ چه کسانی صدای نیروهای داخل، مبارزان میدانی ، زندانیان سیاسی و خانواده‌های دادخواه را نادیده گرفتند؟ کسانی که در جایگاه‌های تأثیرگذار قرار دارند، بیش از هر کس موظف به پاسخگویی هستند؛ وظیفه آنان، خدمت به مردم و ایجاد پل ارتباطی است، نه سلب مسئولیت، حذف صدای مبارزان، و بی‌توجهی به کسانی که در خط مقدم ایستاده‌اند. برادرم، منوچهر بختیاری، حتی در همان سه ماه آزادی محدود «آن هم در تبعید» از ابتدایی‌ترین حق خود، یعنی دیدار با مزار فرزندش محروم ماند؛ اما همان فرصت کوتاه را نیز فدای مردم ایران کرد و بار دیگر به زندان بازگردانده شد. چرا با چنین مبارزانی این‌گونه رفتار می‌شود؟ کسانی که هم خون داده‌اند، سال‌های عمرشان را در زندان و انفرادی گذرانده‌اند، و هم خانواده‌شان را فدای ایران کرده‌اند. خاموش کردن صدای مبارزانی که جمهوری اسلامی هرگز نتوانست آن‌ها را خاموش کند، چیزی جز دشمنی با ایران نیست. اکنون پرسش من از آقای مراد ویسی این است: رسانه شما چند بار صدای برادرم را منعکس کرد؟ چرا درخواست‌های مکرر او برای مصاحبه بی‌پاسخ ماند؟ چرا خبر تهدید به قتل و انتقال ایشان به زندان پوشش داده نشد؟ افراد و رسانه هایی که اعتبار خود را از نام جاویدنام‌ها، زندانیان سیاسی و خانواده‌های دادخواه گرفته‌اند، نمی‌توانند همان صداها را در بزنگاه‌ها نادیده بگیرند یا به حاشیه برانند. ما شاهد بوده‌ایم که چگونه نام «جاویدنام‌ها» را روزها خواندید، کی نوبت به خانواده‌های شان می رسد تا با حذف و بایکوت مواجه شوند . هر چه بیشتر هزینه دهند هر چه میهن پرست تر باشند خاموش تر می شوند ، این سکوت‌ها بی‌هزینه نیست. این حذف‌ها، فضا را برای سرکوب بیشتر رژیم باز می‌کند. اگر قرار است از «میهن» و «مردم» سخن گفته شود، این مفاهیم تنها با صداقت، مسئولیت‌پذیری و پاسخگویی معنا پیدا می‌کنند ، نه با حذف، تفرقه و بهره‌برداری مقطعی. زمان آن رسیده است که به‌جای فرافکنی، هر جریان مسئولیت عملکرد خود را بپذیرد. مردم ایران بسیار آگاهند و به‌زودی، با نگاهی دقیق‌تر قضاوت خواهند کرد.

مرز انسانیت وقتی یک گروگان فرانسوی آزاد شده، در زمان اعدامها از اجرای حکم اعدام همبند مجاهد خود، "وحید بنی عامران" ابراز نگرانی میکند، مرزها کجاست؟!!! اینروزها کلمات مفاهیم متفاوتی دارد. دیگر هموطن بودن را در جشن نوروز و سیزده بدر و قورمه سبز تعریف نکنیم. وقتی همزمان با جنگ ویرانگر، عده ای فاشیست سلطنت طلب بنام ایرانی در خارج مرزها خواهان اعدام غیر همفکر خود میشوند و روز بعد از آن، رژیم زندانیان سیاسی مجاهد را اعدام میکند و یا در زیر حکم اعدامند چه تعریفی از هموطن داریم؟ وقتی در محافل خوشگذرانیشان به اسم تظاهرات، کورد مبارز کوردستان، "بز کوهی" خطاب میشود و به لباس "مجاهد خلق" ایراد گرفته میشود یا بلوچ محروم مورد تمسخرشان قرار میگیرد، اما در زمان کشتار آنها خوشحالند و سکوت میکنند، مرز و هموطن را چگونه معنا کنیم؟ چشمها را باید شست و طور دیگری باید دید #نه_شاه_نه_شیخ #نه_به_اعدام #وحید_بنی_عامریان #پویا_قبادی #محمد_تقوی #علی_اکبر_دانشورکار #بابک_علیپور

این پسر هم شرایط بحرانی دارد. چه فشار روحی را بعد از اعدام شدن #امیرحسین_حاتمی تحمل میکند. با تمام توان صدایش باشیم 💔 #محمدامین_بیگلری