Michael Rubin@mrubin1971
“1967’de İsrail, Mısır’ı sadece altı günde yenilgiye uğrattı. İsrail aynı şeyi Türkiye’ye karşı yapabilir mi?”
1945
Michael Rubin tarafından
16 Nisan 2026
19fortyfive.com/2026/04/destro…
Mısır Cumhurbaşkanı Cemal Abdülnasır, İsrail’e yönelik görüşlerini gizlemiyordu. Temmuz 1959’da, “O mikrobu, İsrail’i yok etmek için kesin bir savaş istiyoruz,” diye ilan etti.
Ertesi yıl, Kahire Radyosu şu yayını yaptı: “Kesin savaşa hazırlanıyoruz ve doğru zamanda güç ve hızla saldıracağız.”
1960’ların ortalarında Suriye kaynaklı terör, Nasır’ın önüne geçme tehdidi oluştururken, Mısırlı lider İsrail karşıtı söylem ve gösterilerini daha da artırdı.
Mart 1965’te, İsrail Batı Şeria ve Gazze’yi işgal etmeden iki yıl önce, Nasır şöyle dedi: “Filistin’e toprağı kumla kaplıyken girmeyeceğiz, toprağı kanla doymuş halde gireceğiz.” Sekiz ay sonra ise, “Hedefimiz İsrail Devleti’nin yok edilmesidir. Acil hedef: Arap askeri gücünün mükemmelleştirilmesi. Ulusal hedef: İsrail’in ortadan kaldırılmasıdır,” diye açıkladı.
Nasır daha sonra Tiran Boğazı’nı ve Süveyş Kanalı’nı İsrail gemilerine kapatıp ordusunu seferber ettiğinde, İsrailliler tehdidin sadece retorikten ibaret olmadığını anladı.
Tarihçiler ve hukukçular “yakın tehdit” kavramını tartışabilir, ancak varoluş meselesi akademik bir sorun ya da sonradan yapılacak bir “nerede hata yapıldı” incelemesinin konusu olmamalıdır. İsrail’in düşmanları her zaman stratejik derinliğe sahip olmuştur.
Mısır, yüzölçümü bakımından İsrail’den yaklaşık 40 kat büyüktür. En dar noktasında İsrail’in genişliği dokuz milden (yaklaşık 14 km) daha azdır.
Bugün tarih tekerrür ediyor. Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, içerideki ekonomik başarısızlık ve siyasi huzursuzluktan dikkatleri başka yöne çekmeye ve dışarıda liderlik iddiası ortaya koymaya çalışırken, İsrail’e yönelik saldırgan söylemini Nasır’ın stratejisine benzer şekilde artırmıştır.
Nasır gibi, söylemini askeri yığınakla da desteklemiştir. Bugün Erdoğan açıkça savaş tehdidinde bulunmaktadır.
Türkiye’nin Dağlık Karabağ’da yaptığı gibi İsrail’e girebileceğini söyleyerek tehdit etmiştir.
Sonuçta Türkiye’nin desteklediği Azerbaycan güçleri, tüm nüfusu etnik temizlikle bölgeden çıkarmış, geride kalan az sayıdaki kişiyi ise başlarını keserek öldürmüştür.
Nisan 2026’da Türkiye, limanlarına yanaşan gemilerin İsrail ile hiçbir bağlantısı olmamasını şart koşarak “yumuşak” bir abluka başlattı. 10 Nisan 2026’da Erdoğan hükümeti, Hamas’a yardım götürmeye çalışan bir filoyu durdurduğu gerekçesiyle İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu hakkında 4.500 yıldan fazla hapis talebiyle iddianame hazırladı.
Perde arkasında ise Türkiye, yalnızca Suriye’nin İsrail’e saldırı kapasitesini artırmaya çalışmakla kalmıyor, aynı zamanda bölgedeki birçok ülkenin savunma ve istihbarat yetkililerine göre İran’ın yerine geçerek Hizbullah için bir can damarı haline geliyor.
Türkiye’nin insansız hava aracı fabrikaları, İsrail savunmasını aşabilecek silahlar üretmektedir. Olası bir Trump yönetiminin Türkiye’ye F-35 savaş uçakları satışı, İsrail’in niteliksel üstünlüğünü zayıflatabilir. Bu arada Türkiye’nin İran’ın izlediği yolu takip ederek nükleer silah kapasitesine ulaşma ihtimali de giderek belirginleşmektedir.
Diplomatlar gerilimi küçümsemeye çalışabilir, ancak bölgede yaşayanlar için gerçekler, temennilerden daha önemlidir. 2026 Türkiye’si, 1966 Mısır’ına denktir. Diktatörler, Yahudi devletine karşı kamuoyunu kışkırtmaya çalışmaktadır.
Uzlaşmanın mümkün olmadığı ideolojik nedenler, Nasır’ı motive etmiş ve Erdoğan’ın nefretini beslemektedir. İsrailli liderler, Erdoğan’ın sözlerini eyleme dökmeyeceği yönünde herhangi bir yanılgıya kapılmamalıdır.
ABD’nin, Erdoğan’ın işgal altındaki Kuzey Kıbrıs’a F-16 konuşlandırmasına karşı hareketsiz kalması, Türk lideri her şeyi yapabileceğine daha fazla inandırmaktadır.
Beyaz Saray da bundan sonra ne olabileceği konusunda yanılgıya kapılmamalıdır. 5 Haziran 1967’de İsrail, Odak Harekâtı’nı başlatarak Mısır hava kuvvetlerini, yerdeki 300’den fazla uçağıyla birlikte yok etti.
Varoluşsal tehditlerin doğası, çaresiz önlemler gerektirmesidir.
Basitçe söylemek gerekirse, eğer İsrail Türkiye’nin hava gücü, donanması ve askeri sanayi tesislerinin kendi varlığına tehdit oluşturduğundan korkarsa, bu tehdidi önlemek için yeni bir Odak Harekâtı başlatmaktan başka seçeneği kalmayacaktır. 1967’de Nasır’ın ordusu bugünkü Erdoğan’ın ordusuna benzerdi: büyük ama abartılmış.
Erdoğan’ın ideolojik tasfiyeleri de Türkiye’nin kapasitesini zayıflatmıştır. Türk liderliğini saran paranoya nedeniyle, İsrail Hava Kuvvetleri operasyonlarını Erdoğan’ın yurtdışı ziyaretlerinden birine çıktığı zamanlara denk getirmelidir. Erdoğan, eski istihbarat şefi Hakan Fidan ve halefi İbrahim Kalın gibi ikinci kademe isimlere dayanır, ancak bu kişiler müttefik oldukları kadar rakiptir de. Birine ya da her ikisine yönelik bir darbe, oluşacak boşluğu daha da büyütecektir.
İsrail daha sonra Kuzey Kıbrıs’taki, İncirlik, İzmir, Diyarbakır ve yarım düzine diğer şehirdeki üslerde bulunan Türk F-16’larını ve diğer uçaklarını hedef alabilir. İsrail savaş uçaklarının ayrıca Türk Donanması’nın ana üssü olan Gölcük ile Aksaz, Foça ve işgal altındaki Hatay’daki İskenderun’u hedef alması muhtemeldir.
Türkiye’nin karşılık verme ve toparlanma kapasitesini zayıflatmak için İsrail’in ayrıca Türkiye’nin silah üretiminin büyük bölümünü gerçekleştirdiği Türk Havacılık ve Uzay Sanayii tesislerini hedef alması gerekir. Bayraktar TB2 ve Akıncı üretimindeki rolü nedeniyle Baykar’ın merkez, personel ve tesislerinin de hedef alınması muhtemeldir.
Ankara merkezli BMS Savunma, gözetleme dronları üretmektedir ve olası hedefler arasında yer alabilir. Türk radar ve hava savunma sistemleri ise büyük ihtimalle ilk dakikalarda etkisiz hale getirilecektir.
Türkiye, kendisini NATO şemsiyesi altında güvende sanabilir, ancak durum böyle değildir.
Kuzey Atlantik Antlaşması’nın kolektif savunma maddesi olan 5. Madde, çeşitli boşluklar barındırmaktadır. “Silahlı saldırı”nın neyi kapsadığı tartışmaya açıktır; özellikle NATO üyeleri Erdoğan’ın tehditlerini kışkırtıcı olarak görürse.
NATO’nun oybirliği ile karar alması nedeniyle, herhangi bir üye teorik olarak 5. Maddenin uygulanmasını engelleyebilir. Bu durum, uzun süredir NATO içindeki uzlaşıyı kendi çıkarları doğrultusunda engelleme tehdidini kullanan Türkiye’ye karşı aynı yöntemin uygulanması anlamına gelebilir.
Elbette İsrail’in Türkiye’nin vereceği karşılığa hazırlıklı olması gerekir; bu karşılık güçlü olacaktır. Ancak Türkiye ile İsrail arasında savaş kaçınılmazsa, saldırının zamanlamasını belirlemek ve en avantajlı konuma geçmek için önleyici bir saldırı giderek daha gerekli hale gelecektir.
Ayrıca, Türkiye’nin Mısır’dan farklı olarak İsrail ile kara sınırı bulunmadığı ve uluslararası toplumun sükûnet çağrısı yapacağı göz önüne alındığında, İsrail geleneksel Arap devlet stratejisini taklit ederek önce saldırıp ardından ateşkes arayabilir. Böyle bir durumda ABD Donanması, sükûneti sağlamak için Doğu Akdeniz’e konuşlanabilir.
