شاید سایه

فردا دیره بابا، پیر می‌شیم. امروز سراغ من بیا.

تو کل این روزها جمعا ۵ دقیقه وصل نبودم فکر کنم و الانم همینقدر بگم که ۴ متر پارچه سفید سفارش دادم لباس آستین بلند بدوزم دست‌هام رو از پشت ببندم به هم.

هیچ‌وقت تو زندگیم به اندازه الان دلم نخواسته زنده بمونم. پس امید به زندگی همچین چیزیه.

داشتم فکر می‌کردم غضروف بینیم که تو در یخچاله هم جزو اقلام ضروری محسوب میشه یا نه.

جایی که من هستم مطلقا صدا قطع نمیشه حتی برای یک ثانیه، بی‌وقفه مثل تو فیلم‌ها ترسناک.

الان بشینیم تو خونه حتی اگه تنهاییم امن‌تره نه؟ سعی نکنم برم پیش خانواده‌ام؟

پشت هم صدا اومد و ساختمون لرزید با همکارم خیره به هم نگاه می‌کردیم یهو اولین انفجار و دود رو دیدیم.

به‌عنوان یه گالیور متنفر از امید، امروز تو یه اتفاقی بهم ثابت شد امیدوارها موثرترن و بهتر ادامه میدن. دیگه گوش‌هام رو می‌گیرم و به ناامیدهایی مثل خودم گوش نمیدم.

من واقعا این روزها همه زورم رو برای زندگی جمع کردم، دلم نمی‌خواد ضعیف باشم ولی کم میارم. عین تکه‌های پازل خودم رو جمع می‌کنم یهو می‌بینم ۴ تا تکه‌ام افتادن ۱۰ کیلومتر دورتر و دیگه زورم نمی‌رسه.

امروز بین راه رفتن و غذا خوردن و کار کردنم هر بار یاد زندون زندگی افتادم انگار یکی داشت جفت پاهام رو قطع می‌کرد که بیفتم زمین.

مطمئنم اگه غارنشین بودم منقرض می‌شدم. هیچ توانی در خودم نمی‌بینم برای بقا تلاش کنم. این توییت‌های جمع کردن کوله و خوراکی و فیلان واقعا مضطربم می‌کنه، چون آخرین کاری که می‌تونم بکنم تلاش آگاهانه برای زنده موندنه.

به‌شدت بغضی‌ام و احتمالا این تنها بغض خوشحال‌کننده‌ایه که تو کل زندگیم تجربه کردم. اصلا نمی‌دونستم می‌تونم این همه آدم آشنا و غریبه رو تا این اندازه دوست داشته باشم.

مثلا وقتی تو این وضعیت عکس خودتون رو می‌ذارید و خشم سرریز میشه سمتتون کاملا به حقه، چون self-centered موندید و تو شرایطی که آدم‌ها قیافه خودشونم یادشون رفته لازم دیدید شما رو ببینن.

من یه دوست رادیکال دارم هر جا سانتی مانتال و خلافش بودم، چند سال بعد به حرفش رسیدم. کاش شما هم ورژن چند سال بعد خودتون رو کنارتون داشتید که یه تلنگری می‌خورد بهتون و اینقدر راحت کلمات رو خالی از معنی نمی‌کردید.

هیچ‌وقت تو این مملکت تا این اندازه فردیت بی‌معنی نشده بود. آدم‌ها خودشون رو یه کل واحد می‌بینن و هر چیزی غیر این کل واحد رو پس می‌زنن. بعید می‌دونم چنین وحدتی رو تا حالا دنیا بیشتر از انگشت‌های یه دست به خودش دیده باشه.

برای یه نفر آدم از سوپرمارکت خرید کردم و شد ۶ میلیون تومن‌. خریدی که هیچ گوشت و مرغ و برنجی توش نیست. به معنی واقعی کلمه هر بار خرید می‌کنم قلبم برای خانواده‌های کم‌درآمد پاره میشه.

من تازگی فهمیدم یه مرحله‌ای هست بالاتر از تنفره، حتی در حدی نمی‌بینش که ازش بدت بیاد و با یه تپه عن فرقی برات نداره، من نسبت به این مجریه همچین حسی داشتم.

@Moe_north @masoudkosari بله هست. نشرش رادیو گوشه است با گویندگی تایماز رضوانی.

@masoudkosari میدونید اگه نسخه صوتی‌اش موجوده؟ به خاطر همون جمله اول

«اگر این روزها تمرکز مطالعه دارید» این کتاب مشاهدات عینی و تفسیر آرنت از دادگاه آدولف آیشمن است. آرنت در این کتاب شرح میده چرخ دندهٔ قدرت و سرسپردگی به ایدئولوژی و ابتذال شر چیست. و اینکه چرا «مأمورم و معذورم» توجیه اخلاقی ندارد.

واقعا هر بار با عذاب وجدان از یه حس شخصی می‌نویسم، ببخشید ولی حس می‌کنم روانم نازک شده، یه جاهایی ابراز نکنم پاره میشه.

این روزها که مرگ رو خیلی نزدیک احساس می‌کنم درمورد زندگی شخصیم فقط یه چیز می‌خوام، کاش هر جا قرار بود بین هر کس که دوستش دارم و من، یکیمون زنده بمونه اونی که زنده می‌مونه اون باشه نه من.

ایرانی واقعا عجیب و جالبه. هدی کتان یه بازیگر اصلی صنعت زیباییه، بعد ایرانی داره کاری می‌کنه تیم PR این زن به گریه بیفته. :))