✨สสฟ⚡️บม หัวใจ อซ หัวใจ จด

แถลงคืนนี้ เพราะพรุ่งนี้จะขายบัตรไฟนอลอีพี โยนให้นักเขียนรับหน้าเรียบร้อย ส่วนตัวเองก็หากินกับบทที่‘บังเอิญโดยสุจริต’นี้ต่อไป นี่แหละสันดานนายทุน #แบนหงสาวดี

ขออนุญาตแชร์ประสบการณ์ที่เคยโดนมาค่ะ ให้เรื่องของเราเป็นอุทาหรณ์สำหรับสายผลิต นักเขียน นักวาดทุกท่านให้ยิ่งต้องมีผู้รู้ทางกฎหมายคอยให้คำปรึกษาทุกครั้งก่อนเซ็นสัญญาอะไรสักอย่างจริงๆ - เริ่มแรกเลยคือได้พูดคุยกับค่ายผู้ผลิตที่หนึ่งมาเป็นปี ความชื่นชมในผลงานของค่ายทำให้เราไว้เนื้อเชื้อใจ และให้ความร่วมมืออย่างไม่มีบิดพลิ้ว ไม่ว่าจะเรื่องย่อ ให้คำปรึกษาปรับบท รายชื่อแคสติ้ง หรือแม้แต่การรอให้ทางผู้จัดหาสปอนเซอร์ สตรีมมิ่งอะไรต่างๆ ถึงกับปฏิเสธค่ายอื่นๆ ที่เข้ามาพูดคุย 2-3 ค่ายด้วยกัน เพื่อเจ้านี้เจ้าเดียว คือตรงนี้เราเชื่อว่าสายผลิตไม่ว่าจะเป็นใครคงตื่นเต้นที่ผลงานจะได้ต่อยอดทำเป็นซีรีส์และยอมทำตาม ยอมเชื่อใจหมด จนกว่าจะเสียรู้ในปลายทางเข้าจริงๆ 🥲 - คุยกันมาเป็นปี ไม่เคยเซ็นสัญญา มีแต่สัญญาใจ จนเขาเรียกเราไปเซ็นสัญญาแบบเร่งด่วนมากๆ โดยบอกว่ามันคือ “สัญญาจอง” ไม่ใช่ “สัญญาฉบับจริง” โดยสัญญาจองมีอายุแค่ 3 ปี บอกกับเราว่าถ้าโปรดักชั่นเป็นรูปเป็นร่างกว่านี้เมื่อไหร่ จะติดต่อให้มาเซ็นสัญญาฉบับจริงอีกครั้ง เราก็ตกลงและเซ็นสัญญาจองไปค่ะ - แต่หารู้ไม่ว่า เมื่อฝ่ายผู้จัดได้ผิดคำพูดไปจากสัญญาใจที่เคยว่าไว้ตลอดหนึ่งปี เมื่อฝ่ายเราพยายามติดต่อพูดคุยเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล ในตอนท้ายทางผู้จัดจึงโอนเงินค่าลิขสิทธิ์ตามที่เคยตกลงกันไว้ และยึดเอา “สัญญาจอง” เป็นสัญญาลิขสิทธิ์ดังกล่าวไปเลย - พอเราทราบข่าวจึงลองติดต่อหาทนายเพื่อสอบถาม และทราบว่าพวกคำกำกวมในสัญญาจองนั้นครอบคลุมมากพอที่เขาจะนำเอาลิขสิทธิ์นิยายของเรานำไปทำเป็นซีรีส์แล้วค่ะ - ทั้งนี้ ทราบดีว่ามันคือบทเรียนครั้งสำคัญ ได้เรียนรู้ว่าลายเซ็นของเรามีค่ามากแค่ไหนก่อนที่จะตกลงทำสัญญากับใครไป ต่อจากนี้จะนำมาเป็นบทเรียนสำหรับการสัญญาครั้งต่อไป คิดให้ถี่ถ้วน ปรึกษาผู้รู้ทางกฎหมายก่อนเสมอ ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ ตอนนี้ใจเราหายดีแล้ว และกำลังจะมีผลงานใหม่ให้ทุกคนได้ติดตามค่ะ 🙏🤍

กุขำอย่างนึงแหละ เวลามีอะไรดีๆอะคนดังชอบเข้ามาเล่นในทวิต มาเช็คเรตติ้ง มาพูดคุย มาหากระแส แต่พอมีเรื่องล้มเข่าแตกขึ้นมาพากันไปแถลงในเฟสละบอกโลกทวิตมีแต่คนท็อกซิก ประสาทแดก นิดหน่อยก็เป็นปัญหา เอ้า ยามรักกันน้ำต้มผักก็ว่าหวานเนอะ

เอาคอนเสิร์ต มาวัดความเจริญจังหวัด กูจะบ้า รายได้ต่อหัว ประชากร การลงทุน สถานที่ท่องเที่ยว การคมนาคม 😅😅 ถ้างั้นนนทบุรีเจริญสุดคะ เพราะมีimpact อารีน่า

“อย่าพูดว่าเรื่องแค่นี้ ถ้าตัวเองไม่ได้เป็นคนโดน”

ใจร้ายจัง คำพูดบ่งบอกเลยว่าเป็นคนยังไง มันเป็นระบบใหม่ บางคนก็ไม่เคยใช้นี่นา

รับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว รับผิดชอบยังไงอ่ะ ยังไม่เห็นว่าจะรับผิดชอบอะไรเลยนะ

mood

ไฟนอลอีพี มันจะกระอักกระอ่วนขนาดไหน

คนไม่อ่าน จะเป็นนักเขียนได้จริงหรือ? คำตอบจากฟากประสาทวิทยา 0 อยากเป็นนักเขียน แต่เป็นคนไม่ชอบอ่านหนังสือ จะมีโอกาสในเส้นทางนี้ไหม? บอกเลยว่า … เริ่ด <== จริงเหรอ? วันก่อนผ่านตาเห็นโพสท์ของสนพ.แห่งหนึ่ง พาดหัวแบบนี้ และแนะนำเรื่องการหา input รูปแบบต่างๆ เพื่อใช้เป็นวัตถุดิบในการเขียน แล้วคนก็เข้าไปขอบคุณที่ชี้แนะ คนไปอนุโมทนาสาธุกันใหญ่เลยครับ ก็เลยทำให้ทราบว่า เออ มันก็มีคนที่อยากเป็นนักเขียนโดยไม่อยากอ่านเยอะเหมือนกันแฮะ … ที่จริงในยุคที่คอนเทนต์ไหลเร็วกว่าสายตา และเรื่องราวถูกเล่าออกมาผ่านภาพ เสียง และการตัดต่ออย่างประณีต คำแนะนำที่ว่า “อยากเป็นนักเขียนก็แค่ดูหนังเยอะๆ ดูซีรีส์เยอะๆ” ฟังดูก็เหมือนจะสมเหตุสมผล เพราะท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่นักเขียนทำก็คือ “เล่าเรื่อง” ไม่ใช่หรือ แต่ถ้าเราขยับคำถามนี้เข้าไปลึกกว่าในระดับพฤติกรรม แล้วไปดูในระดับของ “สมอง” คำตอบมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกครับ เพราะในทางประสาทวิทยา การ “เสพเรื่องราว” ไม่ได้มีรูปแบบเดียว และที่สำคัญกว่านั้นคือ ไม่ใช่ทุกวิธีของการเสพเรื่องราว จะฝึกสมองให้ “สร้างเรื่องราว” ได้เท่ากัน … 1 สมองไม่ได้แค่รับเรื่องราว แต่มัน “คำนวณ” เรื่องราวครับ ในช่วงสองทศวรรษที่ผ่านมา งานวิจัยด้าน cognitive neuroscience ของ storytelling มีเพิ่มมากขึ้นเยอะครับ โดยเฉพาะหลังจากที่เรามีเครื่อง fMRI ผลการวิจัยส่วนใหญ่ชี้ชัดว่า การเข้าใจเรื่องเล่าไม่ใช่ passive process (นั่งดูผ่านตาให้ภาพเล่าเรื่อง) แต่เป็น active computation (คิดคำนวนติดตาม) ที่เกี่ยวข้องกับหลายเครือข่ายในสมอง โดยเฉพาะ Default Mode Network (DMN) ซึ่งประกอบด้วย medial prefrontal cortex (mPFC), posterior cingulate cortex (PCC) และ temporoparietal junction (TPJ) เครือข่ายนี้เป็นระบบที่ใช้ในการจำลองสถานการณ์ (mental simulation), เข้าใจเจตนาและจิตใจของผู้อื่น (theory of mind) และที่สำคัญคือ “สร้างโลกสมมติ” ซึ่งก็คือหัวใจของการเขียนครับ … 2 การอ่านคือการสร้างโลกจากศูนย์ หนึ่งในงานวิจัยที่ถูกอ้างถึงมากที่สุด และผมก็หยิบมาพูดบ่อยๆ (พูดใน TED talk ด้วย)คืองานวิจัยของเจ้ Nicole Speer และเดอะแกงค์ ที่ใช้ fMRI วัดสมองของผู้เข้าร่วมขณะอ่าน narrative sentence เช่น “He kicked the ball” หรือ “She grasped the cup” สิ่งที่พบไม่ใช่แค่การทำงานของส่วน language area แต่มันส่งผลไปถึง motor cortex ที่สอดคล้องกับการกระทำในประโยคนั้นอย่างเฉพาะเจาะจง กล่าวคือ เมื่ออ่านคำว่า “kick” พื้นที่ที่เกี่ยวกับขาใน motor cortex จะทำงาน และเมื่ออ่าน “grasp” พื้นที่ของมือจะถูกกระตุ้น งานวิจัยนี้ไม่ได้แค่บอกว่า “การอ่านทำให้จินตนาการ” แต่บอกชัดเจนว่า สมองกำลัง “จำลองประสบการณ์” ราวกับมันเกิดขึ้นจริง การอ่านจึงไม่ใช่การรับข้อมูล แต่เป็นการ “สร้างโลก” ขึ้นมาใหม่ทุกครั้งจากตัวอักษร และที่สำคัญนะครับ โลกนั้นไม่มีอยู่จริง จนกว่าสมองของผู้อ่านจะสร้างมันขึ้นมา … 3 การดู คือการสังเกตโลกที่ถูกสร้างให้แล้ว ในทางกลับกันครับ แม้จะเป็น storytelling เหมือนกัน แต่การดูหนังหรือซีรีส์ใช้กลไกอีกแบบหนึ่ง งานวิจัยของแกงค์คุณ Jeffrey Zacks อธิบายว่า สมองมนุษย์มีระบบที่เรียกว่า event segmentation ซึ่งใช้แบ่งเหตุการณ์ต่อเนื่องออกเป็น “หน่วยของเรื่องราว” แต่ในสื่อภาพยนตร์ การ segmentation นี้ถูก “ออกแบบให้แล้ว” ผ่านการถ่ายทำ ตัดต่อ มุมกล้อง และจังหวะของ narrative ผู้ชมจึงไม่ได้ต้องสร้างโครงสร้างของเหตุการณ์เองทั้งหมด แต่กำลัง “ติดตาม” โครงสร้างที่ผู้กำกับวางไว้ <== สังเกตุการณ์นั่นแหละครับ นอกจากนี้ งานวิจัยด้าน mirror neuron system ยังแสดงให้เห็นว่า การดู action ทำให้ premotor cortex และ parietal cortex ทำงานในลักษณะของการ “เลียนแบบเชิงประสาท” (neural mirroring) ซึ่งช่วยให้เราเข้าใจการกระทำของตัวละครก็จริงครับ แต่การเข้าใจนี้เป็นการ “สังเกต” (observation) ไม่ใช่ “การสร้าง” (construction) และจำได้ใช่ไหมครับ การเขียนเล่าเรื่อง มันคือการสร้างจาก 0 ดังนั้นการ observation จึงไม่ได้ส่งเสริมการสร้างทักษะนั้นครับ เพราะมันคือคนละวงจรกันในสมอง …

saying this as someone obsessed with fragrances and can sniff out BR540 (my alpha opp scent) from a mile away: he smelled like nothing all 4 times i stood next to him🙄

ตอนนี้ออกมาทำยุทธหัตถีละทั้งทางช่องและคขบ ก็ตายอยู่ดี ดิจิทัลฟุตลองชีส ดิจิทัลฟุตสลัด อิลอนมันเด้งขึ้นมาให้เต็มฟีดเลย 😂

นักเขียนบทซีรีส์หงสาแถลงว่าหยุดอ่านอโยธยาเอยาวดีไปตั้งแต่ตอนที่ 7 แต่ในภาพทางขวามาจากตอนที่ 31 ไม่ใช่หรอคะ #แบนหงสาวดี

เรื่องเกิดในทวิตแต่แถลงในเฟสบุ๊ค

ตามอ่านบทสัมภาษณ์ เห็นได้ถึงความตั้งใจในงานมากๆเลย ขอบคุณคุณนักวาดที่กล้าที่จะกลัว กล้าที่จะสร้างสรรค์ผลงานชิ้นนี้ออกมา จากนี้ไปขอให้ปังๆนะคะ ตามไปให้กำลังใจนักวาดกันเยอะๆทุกคน ตอนอ่านในรอร.ล่าสุด 10 ล้านวิว ตอนนี้ 12 ล้านวิวแล้วว #แบนหงสาวดี --------- thematter.co/entertainment/…

คขบ.บอกว่าอ่านอโยธยาเอยาวดีไปเพียง 7 ตอนเท่านั้น เอ้างง ก็ในทวิตพี่ยังวิเคราะห์อาการของอำดงตออนที่ 31 อยู่เลย ว่าเป็น PTSD สุดจะเริ่ดเลยล่ะ

นักเขียนแถลงคับ อ่านต่อ facebook.com/share/1BG6iHDS…

แม้ไม่เคยสนใจอ่านนิยายแนว BL มาก่อน สิ่งสำคัญที่สุดในทัศนะผม จนทำให้ต้องมาเขียนถึงก็คือ #อโยธยาเอยาวดี ได้สร้าง “ความไม่ลงรอย” (dissonance) ที่เข้าไป “รบกวน” (disturbance) ประวัติศาสตร์ชาตินิยมไทย matichon.co.th/weekly/column/…

สรุปพ่อรูโด้เคยช่วยเอ็นจินไว้ พอเอ็นจินโตขึ้นเลยกลับมาช่วยรูโด้ แล้วอันนี้ก็คือที่มาว่าทำไมเอ็นจินเกลียดฝน และมีร่มเป็นจิงกิเหรอ บรรยากาศพาร์ทนี้โคตรโดดเดี่ยวเลยอะ😭