روان‌درمانی پویشی

وقتی بحران تمام نمی‌شود،‌ ذهن یاد می‌گیرد‌ کمتر احساس کند تا دوام بیاورد. روان‌درمانی پویشی

درون هر انسانی یک "نفرت از واقعیت" وجود دارد که در زمان جنگ بیدار می‌شود؛ این همان بخشی است که ترجیح می‌دهد کل دنیا نابود شود تا اینکه او با حقیقتِ رنج روبرو گردد. ویلفرد بیون

ما برای درکِ فجایع، بیش از حد به کلمات تکیه می‌کنیم؛ در حالی که تروما زبانی دارد که فقط با سکوت و حضور فهمیده می‌شود. آدام فیلیپس

پذیرفتنِ هرج‌ومرج، اولین قدم برای رسیدن به یک نظمِ جدید و انسانی‌تر است. ماریون میلنر

بشر ترجیح می‌دهد گناهکار باشد در دنیایی که توسط خدا اداره می‌شود، تا اینکه بی‌گناه باشد در دنیایی که توسط شیطان (یا پوچی) اداره می‌شود. رونالد فیربرن

هیچ‌چیز در زندگی به گرانیِ بیماری و حماقت نیست. فروید

بدن، آن‌چه را ذهن نمی‌تواند به زبان بیاورد، به شکل رنج نگه می‌دارد. روان‌‌درمانی پویشی

جنگ‌ها تمام می‌شوند، اما آنچه در ذهن‌ها ناتمام مانده، نسل‌ها ادامه پیدا می‌کند.

خشونتِ استعمار فقط بدن را زخمی نمی‌کند؛ انسان را وادار می‌کند خودش را از نو بسازد. فرانتز فانون

آدمی همیشه با آن‌چه اتفاق افتاده زندگی نمی‌کند با آن‌چه هنوز در او ادامه دارد زندگی می‌کند. کریستوفر بولاس

«در زمان‌هایی مثل این، سخت‌ترین کار فهمیدنِ جهان نیست، نگه داشتنِ خود است.» #روان‌‌درمانی_پویشی

بعضی بخش‌های روان به زندگی علاقه‌ای ندارند؛‌ آن‌ها فقط می‌خواهند تخریب کنند٠ هربرت روزنفلد

اضطرابی که حس می‌کنیم، هم از جهان می‌آید، هم از درون ما. فرقش این است: یکی تازه است، یکی قدیمی‌تر از چیزی‌ست که فکر می‌کنیم٠ روان‌‌درمانی پویشی

وقتی وطن تهدید می‌شود، زندگی روزمره متوقف می‌شود. و یک چیز جای آن را می‌گیرد: حفظِ «ما»٠ روان‌درمانی پویشی

کودک نمی‌داند چه شده، اما یاد می‌گیرد که جهان می‌تواند ناگهان خالی شود. روان‌درمانی پویشی

در بحران، ما به عقب برمی‌گردیم، به جایی که فکر می‌کردیم یکی هست که می‌داند و نجات می‌دهد. اما هر نجاتی از بیرون، بهایی دارد: واگذار کردنِ میل، به دیگری٠ روان‌درمانی پویشی

اگر زندگی امیدِ دگرگونی است، جنگ تعلیقِ همین امکان است. #روان‌‌_درمانی_پویشی

ما از مرزها فقط محافظت نمی‌کنیم، در آن‌ها زندگی می‌کنیم. مرز، فقط خط روی نقشه نیست؛ جایی‌ست که اضطرابِ «از دست دادن خود» پنهان شده. هویت گروه بزرگ، روابط بین‌الملل و روان‌کاوی وامیک ولکان

جهان، برای لحظه‌ای، از نو قابلِ باور می‌شود، آنجا که بعد از هر انفجار برمی‌گردی و او هنوز هست؛ انگار جهان، برای تو، دوام آورده.

انسان برای انسان دیگر نه فقط یاری‌رسان و موضوع عشق است، بلکه وسوسه‌ای‌ برای ارضای پرخاشگری است. تمدن و ملالت‌هایش فروید

آدم‌ها هنوز هستند، اما جهانی که آن‌ها را به هم وصل می‌کرد، نه. روان‌‌درمانی پویشی