EBI

ما هم امروز وضعیت بدی گذروندیم فعلا فکر کنم کنترل شد و بخیر گذشته

@Moshtaelll من پرسیدم گفتن حروف ابجده ولی اون نقطه ها نباید بین اعداد باشه برای همین مطمئن نیستم که تاریخ خاصی با حروف ابجد نوشته شده باشه. خیر فقط این عدد داشت البته قبل دو نفر هست که شاید مربوط به حمله افغان‌ها باشه

@Ebiplus نتونستم بفهمم. برای دو دوست دیگه هم فرستادم اما چیزی دستگیرشون نشد. باقی سنگ قبرهای اون حوالی عدد و رقم نداشتند؟

تمام روز فقط دارم به اون چندتا سنگ قبر سیصدساله فکر می‌کنم که به‌زودی باید برم سراغشون و به کارهای جالبی که قراره درباره‌شون بکنم. حیف که دورید ازم وگرنه از اشتیاق دیدن و خوندنتون یک جفت پای برهنه دارم.

@farhanzareei از روزای خوش🧡

به یاد هنگام آذر ۴۰۴

@Moshtaelll از حوالی دریای پارس ، معدن نانوشته‌ها. آیا آن اعداد حروف ابجده؟

@Ebiplus عجب دیوانه‌کننده‌ست. کجاست؟ شبیه توران‌پشته.

@VelomBoko من گلودردم خوب شد ولی گرفتگی گلو و سرفه خشک نابودم کرده

@Ebiplus گلو درد و سردرد

این ویروسه داره منو می‌کشه 😵‍💫

ماده رنگی نمیدونم چی چیه؟ سس بود. همین یه سس اینهمه داد و بیداد نداره :)

@ierphaneh شرافت🤍

آدما، آخ آدمای روزگار چی می‌مونه از شماها یادگار… بگردم برای دل خودمون :)

@nekksoo بیا بنواز

جای عزیزانمون خالیه 🤍 خواهرم ، طاهره 🤍

@VelomBoko ولوم بکو

هنوز باورم نمیشه. باید بخوابم.

به خواست و دعوت خانوادهٔ #هخا در مراسم وداع با سرو سهی میهن، نی‌ای نواخته و از اشعار مورد علاقهٔ ایشان خوانده شد و چنانکه شأن این خاندان فرهیخته و آزاده است، آوازی به یاد لاله‌های_گلگون وطن. وداع با #عبدالمجید_ارفعی به همت دوستانِ جان، خانواده و دوست‌داران ایشان، در مرکز دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی به زیبایی برگزار شد.

خاطره‌ای خواندنی از اسماعیل یغمایی، باستان‌شناس بزرگ ایرانی از استاد روان‌شاد عبدالمجید ارفعی: هنوز حدود یک ساعت به ظهر مانده بود که ناگهان گرمای هوا شدت گرفت. کنار پایه‌ستون ایوان جنوبی مشغول کاوش بودم. کمی آن‌سوتر، یکی دو متر دورتر از من، فرشته نظری ـ باستان‌شناس ـ با کمک یک کارگر، پشت به من، خاک‌های اطراف پایه‌ستونی دیگر را برمی‌داشت. نگاهی انداختم ببینم چه می‌کند. چشمم افتاد به سنگی که رویش نشسته بود. دقیق‌تر که شدم، دیدم روی سنگ نشانه‌هایی هست. گفتم: «فرشته، می‌دونی روی چی نشستی؟» گفت: «نه… روی یه سنگ. پایه‌ستون نیست که.» گفتم: «آره، پایه‌ستون نیست… کتیبه‌ست.» بلند شدم و رفتم کنارش. با دست خاک‌های اطرافش را کنار زدم. یک رج نوشته به زبان پارسی باستان بود. وقتی به کاروان‌سرای مشیرالملک برازجان برگشتیم، رفتم تلفن‌خانه و با ارفعی تماس گرفتم؛ شوش بود. به‌زحمت پیدایش کردم. گفتم: «هخا! یه کتیبه‌ی فارسی باستان پیدا کردم… دو طرفش هم شکسته.» گفت: «زنده‌باشی، شاد باشی» ـ «شاد باشید» تکیه‌کلام همیشگی‌اش بود. گفتم: «هخا، خیلی مهمه. این اولین کتیبه‌ایه که اینجا پیدا شده. ما فقط شصت کیلومتر تا خلیج فارس فاصله داریم…» کمی مکث کرد و گفت: «می‌تونی طرح یا عکسش رو برام فکس کنی؟» گفتم: «آره.» برگشتم کاروان‌سرا. چند عکس گرفتم و یکی دو طرح کشیدم. آن سوی کاروان‌سرا عکاسی پاکزادیان بود؛ با هم آشنایی داشتیم. عکس‌ها را چاپ کرد و همراه با طرح‌هایی که کشیده بودم فرستادم. نیم ساعتی نگذشته بود که پاسخ رسید. نوشته بود: «اسماعیل، آره، فارسی باستانه… معنیش اینه: “بر فراز درگاه نهادم…” فردا خودم میام برازجان.» بعدازظهر روز بعد، خسته و گرمازده خودش را به برازجان رساند. کتیبه را لای پتو پیچیده بودم. با دقت نگاهش کرد و گفت: «ترجمه همونه که گفتم؛ ‘بر فراز درگاه نهادم.’» با هم به بردک‌سیاه رفتیم سر کاوش. غروب بود و کارگرها رفته بودند. همه‌جا را با هم گشتیم. گفتم: «هخا، امروز تمام وقت دور و بر همین کتیبه کار می‌کردم… می‌خوام یه هفته هر چی خاک این‌جاست زیر و رو کنم…» هرچه اصرار کردم نماند. سر شب به شوش برگشت. پس از انقلاب، ارفعی را کنار گذاشتند. مدتی ماهی‌فروشی می‌کرد؛ ماهی‌های آکواریومی. با این حال، وضعش از من که در مغازه‌ای جارو می‌کشیدم و دستشویی می‌شستم، بهتر بود… سر خوانش «لوح ارگان» هم کلی با ابوذری کل‌کل کرد، اما فایده‌ای نداشت. آن سال‌ها بسیاری از آدم‌های آن دوره با کسانی مثل ارفعی سر سازگاری نداشتند. من از ارفعی بسیار آموختم؛ به‌ویژه در سال دوم باستان‌شناسی. بخشی از آن روزها را در کتاب اعترافات نیمه‌شب نوشته‌ام. دیروز که خبر درگذشتش را شنیدم، با خود فکر کردم از آخرین نسل باستان‌شناسانی که دکتر نگهبان تربیت کرده بود، دیگر چند نفری بیشتر نمانده‌اند. و با خود گفتم: رو بار سفر بند، که یاران همه رفتند…

«عبدالمجید ارفعی» امروز (هشتم اسفند) با حضور باشکوه خیل دوستداران‌اش در مرکز دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی بدرقه شد بی‌آن‌که وزیر و مدیران وزارت میراث فرهنگی حضور داشته باشند؛ چون مترجم فرمان کوروش برایشان مسئله نبود و صبح جمعه‌ای کار مهم‌تری داشتند یا شاید هم استراحت‌شان حیف می‌شد!

پروفسور ارفعی مهربان ، شوخ طبع ، شریف و با آن لهجه‌ی اصیل اوزی افتخار ما بود. در یادها جاودان 🍃

مرده بدم زنده شدم… زنده شدی استاد زنده شدی بزرگا، بزرگامردا، پاس‌دار میهن #عبدالمجید_ارفعی #پاینده_ایران 😭🖤😭

@hadino1 روح‌اش شاد در یادها جاودان 🍃

دکتر عبدالمجید ارفعی(زاده ۹ شهریور ۱۳۱۸) ساعت ده صبح، ششم اسفندماه ۱۴۰۴، در بیمارستان آراد تهران بر اثر بیماری ریوی چشم از جهان فرو بست. او از انگشت‌شمار متخصصان زبانهای ایلامی و آکدی در جهان بود. وی پژوهشگر و نخستین مترجم متن استوانه کوروش کبیر به فارسی از روی متن اصلی است.

@monsieursepehr سقف را نگاه می کنیم رفیق

کی بیداره؟ چیکار می‌کنین؟