Memol

ترامپ هیچ چاره‌ای جز آغاز دوباره عملیات نظامی ندارد؛ مساله فقط دولت ترامپ نیست، موضوع حیثیت، ابهت و آبروی آمریکا در جهان است. بدون دستیابی به ذخایر اورانیوم و بدون برچیده شدن کامل برنامه‌های هسته‌ای، موشکی و نیابتی، توافق احتمالی ترامپ از پیمان اوباما نیز ضعیف‌تر و خفت‌بارتر خواهد بود. در واقع، ترامپ به خوبی می‌داند که «مرد معامله» بودن در نظام بین‌الملل، بدون پشتوانه‌ی «مرد میدان» بودن، تنها لفاظی توخالی است. اگر او نتواند با ترکیبی از فشار حداکثری و نمایش قدرت سخت، توازن قوا را به نفع واشنگتن تغییر دهد، نه تنها در برابر رقبای داخلی، که در نگاه متحدان منطقه‌ای و رقبای استراتژیک شرقی نیز بازنده‌ای تمام‌عیار خواهد بود. شکست در بازگرداندن بازدارندگی، برای ترامپ به معنای پذیرش رسمی افول هژمونی آمریکا در حساس‌ترین نقطه جهان است. او نمی‌تواند با یک توافق نمایشی و صرفاً «متفاوت از برجام»، پیروزی خود را جشن بگیرد؛ چرا که هرگونه انعطاف در برابر اضلاع مثلثِ تهدید، به مثابه امضای داوطلبانه سند عقب‌نشینی آمریکا از خاورمیانه تلقی خواهد شد. او که برجام را «بدترین توافق تاریخ» می‌خواند، حالا در موقعیتی است که یا باید با تکیه بر اهرم نظامی، زیرساخت‌های چالش‌گر را به کلی ریشه‌کن کند و یا تن به توافقی بدهد که در بهترین حالت، کپی‌برداری ناشیانه‌ای از مسیرهای شکست‌خورده گذشته است. بنابراین، صدای طبل جنگی که امروز به گوش می‌رسد، صرفاً یک تاکتیک مذاکراتی نیست؛ بلکه استراتژی گریزناپذیری برای جلوگیری از فروپاشی تصویر «آمریکای مقتدر» است. برای ترامپ، عبور از خط قرمزهای نظامی، تنها راه فرار از کابوس یک توافق ذلیلانه است که می‌تواند میراث سیاسی او را برای همیشه زیر آوارِ «سازش نابرابر» دفن کند. در این قمار بزرگ، او یا باید ماشه را بچکاند و نظم مورد نظرش را تحمیل کند، یا شاهد استحاله ایالات متحده به یک قدرت میان‌مایه در هندسه جدید جهانی باشد.

Whether or not Europe stands with us, whether or not your journalists do their jobs, whether or not your politicians demonstrate the courage to act, I will fight for my people and my country.