ǫɪꜰʀᴇʏ

เดินกลับมาพร้อมถาดไม้สานที่บรรจุอุปกรณ์สำคัญของจอมเวทย์ ดวงตากลมโตกะพริบปริบก่อนจะรีบส่ายหน้าร้อนรน “ ม ไม่ใช่นะคะ ! แบบว่า …นอนเพลินจนลืมทานข้าวน่ะค่ะ. . ” เสียงแผ่วลงราวกับไม่กล้าที่จะเอื้อนเอ่ย ก่อนจะกัดริมฝีปากล่างอย่างประหม่าเล็กน้อย “ แต่ไม่ได้ปวดทุกวันนะคะ ! ”

ᅠᅠ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเป็นประกาย ก่อนจะพยักหน้า ถึงแม้ในใจยังประหม่าอยู่บ้างก็เถอะนะ .. “ ต แต่ก็มีบางวันที่ปวดท้องอยู่บ้าง .. เพราะนอนกลางวันเพลินไปน่ะค่ะ ” ฮึ้ยย... น่าอายจังเลยน้า ... “ อ๊ะ ! หนูไปหยิบกระดาษนะคะ ! ” ᅠᅠ

ᅠᅠ หัวเราะเสียงเอื่อย ๆ อีกครั้ง นิ้วชี้ยกขึ้นเกาแก้มตัวเองอย่างนึกเขินอาย “ หม่า —จริงด้วยสินะคะ… ข ขอโทษด้วยค่ะ ! ” แต่อดไม่ได้เลย ! อดไม่ได้ กับบรรยากาศน่านอนแบบนี้ ! แต่สิ่งที่อาจารย์พูดมาก็ถูกต้องทุกอย่างเลย. . . โถ่ โคโค่! แต่คำชม ก็ทำเธอกลับมายิ้มน้อย ๆ — ᅠᅠ

ᅠᅠ ยืนประสานมือไว้ด้านหน้า พยักหน้าฟังพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะชะงัก ทบทวน.. แน่นอน ! ต้องทำอยู่แล้วสิ, เด็กหญิงพยักหน้าขึงขัง “ ค่ะ ! แน่นอนอยู่แล้ว ...ต แต่ว่านะคะ.. ” — ᅠᅠ