behdaa*d

حرف جدیدی نیست اما با زبان خودم تکرار می‌کنم. اختلاف اصلی ما با موافقان جنگ، نه خط قرمزهایمان است، نه بحث اخلاقی خشونت‌پرهیزی است، نه سر بیرون گود نشستن یا داخل کشور بودن است، نه در مورد شکل حکومت بعدی است، نه در ضرورت عمل‌گرایانه‌ی خشونت در مقابل دستگاه سرکوب است، نه حتی در بهایی است که حاضریم مردم برای رفتن آخونده پرداخت کنند. منشأ اختلافمان این است: ما معتقدیم این جنگ ریشه‌ی جمهوری اسلامی را تقویت می‌کند، در دید بخشی از جامعه مشروع‌ترشان می‌کند، قدرت سرکوب را چندان مختل نمی‌کند، وحشی‌ترشان می‌کند، و انقلاب مردم را به تعویق می‌اندازد. و شما معتقدید این جنگ یک جوری که ما هنوز نفهمیده‌ایم با احتمال جدی‌ای به رفتن آخوند منجر خواهد شد. در دیدگاه شما ما دوام جمهوری اسلامی را به جنگ ترجیح داده‌ایم [چه بدانیم چه ندانیم]. در دیدگاه ما هم شما نفله شدن و تنبیه جنایت‌کاران رژیم را به تسریع سقوط جمهوری اسلامی و آزادی مردم ترجیح داده‌اید [چه بدانید چه ندانید].

یه تاثیر افسردگی در من که اخیراً متوجهش شدم اینه که به مرور خاطره‌های خوبم رو محو و کم‌رنگ کرده. یعنی وقتی به زندگیم نگاه می‌کنم، انگار هیچ خاطره‌ی خوبی ندارم. انگار همه‌چی پشت یه شیشه‌ی ضخیم و ماته و فقط شبحی از آنچه که زیستم رو می‌تونم ببینم.

ممباقر گازانبری همه‌‌رو بگا داد. 😂

منظورتون از رفتن «آخوندا» چیه؟ دولت ج‌ا عملاً الان رفته. دولت ج‌ا متشکل بود از یک رهبر، سه قوه مجریه، مقننه، و قضائیه، و شورای نگهبان. مجمع تشخیص مصلحت و خبرگان هم نهادهای موازی. الان یک رهبر «روح»آنی داره، یک رئیس شورای امنیت ملی، و یک «شاخ و شونه‌کش»، به علاوه ساختار نظامی.

از یه طرف دریا و از یه طرف کوه پیدا بود. فکر می‌کنم زیباترین پل‌ عابر پیاده‌ای باشه که دیدم، خراب و پوسیده اما خوش‌منظره.

نمی‌دونم چی درست کردم، خیلی هم خوشمزه نشد راستش.