dorsa

این چه باگیه که وقتی خودت غذا درست میکنی اِشتهاتو برای خوردن همون غذا از دست میدی

گیریم ساعت خوابتم درست کردی با بیدار شدنت تو ایران میخای چیکار کنی ؟

بزرگسالی یعنی تو داروها، شرکت مورد علاقه‌تو داشته باشی

تو افسردگی رسما دارم شنا میکنم. ایشالا که غرق نشم.

کانفیگ برای وصل شدن به یه زندگی دیگه میخوام.

مغزِ پرباگم وقتی دلم برای کسی تنگ میشه، اونو تیکه‌‌تیکه بین آدما پخش می‌کنه؛ یکی چشم‌هاشو داره یکی خنده‌هاشو و اون یکی هم صداشو.

هرشب میگم این نشد زندگی و میخوابم.

کل زندگی‌م دنبال یه چیزایی می‌دوئم که اصلاً نمی‌دونم واقعاً می‌خوام‌شون یا نه

خیلی مهمه به موقع بفهمی که کاری‌ش نمی‌شه کرد

بابت تمام قسمت های زندگیم ناراحت هستم عاطفی،کاری تحصیلی،ورزشی،مالی و کشوری.

پول یه چیزایی رو ندارم که قبلا کارت می‌کشیدم تخمم بود صورت حساب

آدم این روزها متوجه می‌شه اینترنت آخرین چیزی بود که باعث می‌شد ایران جای قابل‌تحملی برای زندگی باشه.

من با نشدن مشکلی ندارم. با نشونه‌هایی از شدن، با امید‌های الکی، با فکرِ شدن مشکل دارم.

تا عید خودمم رفتنی باشم راضی‌ام

انگار درست میگفتن که «حتی بدترین عاقبت‌ها هم از بلاتکلیفی بهتره»

انگار دارم لبه ی پرتگاه راه میرم. کوچکترین تریگری باعث میشه به سوساید فکر کنم و از خودم بترسم. هیچوقت اینقدر افکارم سیاه و تاریک نبود. واقعا لبه ی پرتگاهم و هرلحظه ممکنه پرت شم داخلش و بمیرم.

این مملکت اصلا روتین ‌فرندلی نیست

دارم از غصه‌ی اون بچه‌ی ده ساله که مامانشو کشتن و گریه میکنه میمیرم.

در خلوت روشن با تو گریسته‌ام برای خاطر زندگان و در گورستان تاریک با تو خوانده‌ام زیباترینِ سرودها را زیرا که مردگانِ این سال، عاشق ترینِ زندگان بودند

این وضعیت برای ما افسرده‌های مجرب و باسابقه هم غیر قابل تحمله، ببین دیگه افسرده های ورودی جدید و جونیور دارن چی میکشن.