فاطمه امینی

اینجا آلمانه. شارژ کردن افغانها برای شرکت در تظاهرات توسط صادراتیهای رژیم ملاها. #مرگ_بر_جمهوری_اسلامی_ومزدوران_حرامزاده‌اش

خانم معلمی که تو خیابون برای بچه ها کلاس درس و تمرین تشکیل داده کمی بالاتر مهدکودک برقراره کجای دنیا چنین صحنه هایی میشه دید؟

BIG: Israel’s plan to take down the Iranian regime was never executed. Mossad was reportedly prepared to help ignite the takedown, but President Trump halted the move just hours before it was set to begin. -YNET

اجازه بدهید کمی دور از احساس و هیجان به این بپردازیم که چرا ترامپ از وعده‌ی حمایت خودش عقب کشید؟ پس از قتل‌عام مردم،آمریکا به این جمع‌بندی رسید که رژیمی که چنین ظرفیتی برای کشتار بی‌محابای مردم خودش دارد، اگر وارد فاز فروپاشی شود می‌تواند کل منطقه را به آشوبی بسیار بزرگتر بکشاند. یعنی مسئله فقط سقوط یا بقای حکومت نبود، مسئله این شد که این حجم از خشونتِ عریان و عادی‌شده، در لحظه‌ی فروپاشی قرار است به کجا سرریز شود؟ در نتیجه‌ی این کشتار نگاهشان به اپوزیسیون و رضا پهلوی هم سخت‌گیرانه شد. دیدند که اگر ساختار قدرت ترک بردارد صدها هزار نیروی مسلح ایدئولوژیک و خشن در صحنه خواهند بود که کنترلشان با شعار و وعده ممکن نیست و در ارزیابی‌شان اپوزیسیونی که بتواند در آن لحظه‌ی بحرانی، این نیروها را مهار کند، خطوط قرمز بگذارد و مانع تبدیل ایران به یک بحران امنیتی مهارنشدنی بشود وجود ندارد. از نگاه آمریکا فروپاشی کشوری که حکومتش نشان داده کشتار گسترده را بدون شک و تردید انجام می‌دهد به سناریویی منجر میشود که نه‌ فقط ایران بلکه کل خاورمیانه را بی‌ثبات‌تر میکند. به همین دلیل است که آمریکا حتی با آگاهی از عمق جنایت به سمت فریز کردن بحران و مذاکره رفت. بخاطر ترس از خلا قدرتی که هیچ نیروی آماده‌ای برای مدیریت آن وجود ندارد. حالا سوال این است که این جمعیت میلیونی و شعارهایی که به نفع رضا پهلوی داده شد چرا در محاسبات وارد نشد؟ در مقطعی که رضا پهلوی از ریزش ده‌ها هزار نفر از درون رژیم سخن گفت، این ادعا برای بازیگران خارجی فقط یک ادعای رسانه‌ای نبود، بلکه یک سیگنال عملیاتی تلقی شد. سیگنالی که باید در لحظه‌ی بحران خود را نشان می‌داد. اما وقتی کشتار در آن ابعاد رخ داد و نه شکاف معناداری در راس قدرت دیده شد و نه ریزش علنی و قابل‌ اتکا در بدنه‌ی سرکوب، این فاصله‌ی میان وعده و واقعیت به‌ شدت به اعتبار او صدمه زد. از نگاه آمریکا مسئله صرفا اشتباه در برآورد نبود، بلکه نشانه‌ای از ناتوانی در خوانش قدرت واقعی رژیم و اغراق در میزان نفوذ خود تلقی شد. رهبری که نتواند ریزش را پیش‌بینی یا فعال کند یا دست‌کم زمان و شکل آن را درست تشخیص دهد، در لحظه‌ی فروپاشی هم برایشان قابل اتکا نیست. به همین دلیل بعد از آن کشتار اعتماد اولیه‌ای که به نقش او شده بود عملا فروریخت. نه به این معنا که او بی‌اهمیت شد، بلکه به این معنا که دیگر به‌عنوان ضامن کنترلِ لحظه‌ی گذار دیده نشد. در عرصه‌ی سیاست این یک خطای پرهزینه است. وقتی رهبر یک خیزش چیزی را "هست" معرفی می‌کند که در لحظه‌ی آزمون "نیست"، طرف مقابل به این جمع‌بندی می‌رسد که نمی‌تواند آینده‌ی پرریسک را بر پایه‌ی چنین برآوردهایی قمار کند. از همان‌جا بود که نگاه‌ها از "شاید بتوان روی این چهره حساب کرد" به "بهتر است فعلا وارد این بازی نشویم" تغییر کرد. و این دقیقا همان اتفاقی بود که خامنه‌ای را آسوده و از پناهگاهش بیرون آورد. برداشت من این است که تا آمریکا و اسراییل با کسی از داخل ج.ا نبندند خامنه‌ای را حذف نمیکنند. اگر هم رضا پهلوی را وارد بازی کنند صرفا تابلو و صورت کار است و نقش کلیدی را همان فرد خواهد داشت. چند روز و چند هفته و چند ماهش هم قطعا منوط به طی شدن این پروسه است.