پروائیل

یه روزی پروانه ها برمیگردن.

متأسفانه علی‌رغم تلاشی که کردم نتونستم تاب بیارم و احوالاتم مساعد نیست، نیاز به استراحت دارم، شبتون پروانه‌ای.

کاش به جای کلونازپام، برام تورونازپام تجویز می‌کرد.

آسمان بینی من، اَبر های پنبه‌ای را حتی مجاب به بارانِ خون می‌کند.

خوابِ دَمِ شومینه‌ی منی.

اگه توو جزیرهٔ آدمخوارا ازم کله پاچه درست کردن، خوش به حال اونی که زبونم رو میخوره.

توو دوربرگردونِ اندوه، ترمزِ بریده ات هستم.

توو سلف سرویسِ خلقت، من سر ژله‌ی عقل و کوکی هنر بودم.

توجه نکردن به خیلی از حرفا، از طراحی پرچم ژاپن برام راحت تره.

دوست داشتم توی برهوتِ سرما، منو دستکش ببینن، نه یه دسته هیزم.

میون اون همه دکترایِ نشناختن ات، دیپلمِ "تو شناسی" داشتم؛ ندیدی منو.

نمیدونم چرا دارم کظم‌توییت میکنم.

دوتا مون تبخال زدیم، تو روی منو دیدی و من خوی تو رو.

ستاره های توی چشمات از لنزِ چشمام، یه طلسم‌کُپ ساخته.

یه کم می‌نویسم.

قرار بود غصه هاتو خاک کنم، تا رفتم بیل بیارم دیدم تشک پهن کردن و بهم دوبنده دارن میدن؛ "قرارمون این نبود"

عین شماره های رُندَم، بیزار از آدمای رَندُم.

خندید؛ هواشناسی قلبم بعد از دهه ها برف و بوران، یه هفته بارش اکلیل پیش‌بینی کرد.

میون این همه سرو کمان، من یک وجب گل ام.

آشِ نخورده و دهن سوخته، و نایی که دیگه برام نمونده؛ برو جونِ جدت، آشِ چه نایی؟

شنیدنِ "یادت کردم" از دیگران برای من، یه چیزی توو مایه های توجه به فرهاد کوه‌کن وسط رزم رستم و سهرابه.