کلمات در برابر اندوهی که این روزها بر سینهٔ شما اهالی افغانستان سنگینی میکند، چقدر حقیرند. چقدر سخت است دیدنِ بالهایی که برای پرواز آفریده شدهاند، اما در قفسِ تاریکی و محدودیت گرفتار ماندهاند.
خواهران ما، غمِ شما، غمِ ماست. بغضی که در گلوی شماست، در قلب ما میشکند. میدانیم که پشت این سکوتِ تحمیلی، چه رؤیاهای بزرگی پنهان شده و چه استعدادهای درخشانی در کتابها و دفترهای بستهتان در انتظارِ روزنهای از نورند.
تاریخ بارها ثابت کرده است که هیچ تاریکیای ابدی نیست و هیچ زمستانی نمیتواند جلوی رویشِ بهار و شکوفههای امید را بگیرد. دستهایتان را از دور میفشاریم و با تمام قلبمان به امید روزی هستیم که دوباره خورشیدِ آگاهی و رهایی بر آسمانِ آرزوهایتان بتابد و صدای خندهها و قدمهای استوارتان در کوچهها، مدرسهها و دانشگاهها بپیچد.
ما صدای سکوت شما هستیم؛ شما تنها نیستید.
متن از @nimruz_ir
فارسی
