…

@tomrisinyeri Dilanın diger kitabini da okumustum ozellikle dram kisminda genel olarak yazim tarzi o sekilde ayni seyleri tekrarlayarak anlama derinlik katmayi amacliyor bence ama evet bazi kisimlar ozellikle bogucu ve ilerlemeyi de sekteye ugratiyor

bir dizi izliyorsun ve birdenbire, hayatında duyduğun en iyi şarkı rastgele çalmaya başlıyor.

sevgisizliğine bir kalp verdim.

@alexyaniconsani Acil link

benim sudoku bagimliligimin geldigi durum: 3000 sudoku iceren bi kitap aldim

b kare eksi dört a c

“Ai will replace you” Lets see if ai can live with this much melancholy in the chest

eve gitmem gerek her yerdeyim

kapın çalar ve sen gelmeyenin kim olduğunu bilirsin

hiç solmayacak olmanın bedelini hiç koklanmamakla ödeyen plastik bir lego çiçek🥀🥀🥀🥀🥀

aranizin gercekten cok iyi oldugu biriyle ters dusmek… ama boyle bi anda… tek bir sey ve bi daha asla ayni frekansta ya da ayni cizgide degilsiniz… bi de boyle seyler sonradan duzelmiyo da, duzelir gibi olsa da eskisi gibi olmuyo zaten

“elektrik kesilince ya da aşık olunca aklına gelir” dedi aleksi pavlovic: “mum değil, bu herkese oluyor mu diye pencereden bakmak.”

birinin aklında sakin bir köşe olmak, cüzdanında bir vesikalık, mutfağında bir çiçek, günün birkaç dakikasında onu neşelendiren bir düşünce, bir inceliği niçin sürdürdüğünün ve yaşamaya neden heyecanlandığının cevabı olmak. sevgiyi fark etmek sihirli bir şey. ışıltılı ve müzikli.

ömrünü milletine adamış, bir ulusu yok olmanın eşiğinden döndürmüş, kurtuluş sürecini 3ay boyunca kaleme aldığı 550 sayfalık eserde anlatmış bir liderin sırf okuyanlar veda hissine kapılıp üzülmesin diye şu iki kelimeyi yazmayı bile kendine çok görmesini düşündükçe içim daralıyor

koşup da yetişilemeyen yazgılar ve hayatının baharında geç kalmışlık hissiyle boğuşan ruhlar.