sude

🎙️ Meliha Diken, sezon başında belindeki kırığa ve kişisel olarak bu sezona dair: Daha VNL'in ilk maçına giderken biz Çin'e gittik. O hafta ben gerçekten çok iyi hissediyordum. Zaten öncesinde Kore'ye de gitmiştim, orada maçları da oynadım. Gayet iyiydim. Ama Çin'e vardıktan sonra 3 saatlik bir antrenman yaptık, o 3 saati ben gayet normal oynadım. 3 saatten sonra fitness salonuna girdik. Ufak bir egzersiz yapıp bitireceğiz; ben herhangi bir egzersiz deniyorum, yapamıyorum. Belim kilitlendi. "3 saatlik antrenman yaptım" diyorum, "Niye yapamıyorum?" Şu an her yerimde ağrı var, belim kilit. Otele gittik, ben yemeğe bile oturamadım. İnanılmaz böyle elektrikler çarpıyor her yere. Gerçekten çok kötüydü. Bu şekilde ben iki maça çıktım açıkçası. "Bir şey yoktur, açılacaktır, spazmdır" diyerek maçtan önce de ağrı kesici ilaç alıyorum ama bir işe yaramıyor. Benim de ağrı eşiğim çok yüksektir. Yani eğer gerçekten ölüyorsam ve yataktan kalkamıyorsam, o zaman derim ki: "Kusura bakmayın, ben artık gerçekten çok kötüyüm, oynayamayacağım." Ama o zamana kadar gerçekten zorluyorum. En azından çok zıplayamadan bir şey yapar, takıma yardımcı olur, faydalı olurum diye bakıyorum. Yapmamam gerekiyordu belki de, ilk defa bunu öğrenmiş oldum. Sonra 2 maça da çıkamadım. Döndükten sonra da MR'a girdim ve gerçekten inanılmaz büyük bir ödemin olduğunu gördük. O kadar ödem varken gözükmediği için ilk başta yırtık var mı yok mu bilemedik tabii. İğne oldum. İğneden sonra da çalışmayı biraz azaltmam gerekiyordu. Tabii voleybol devam ediyordu ama fitness'taki çalışmalarım çok azaldı, onları yapamıyordum. Daha sonra da Eczacıbaşı'na tam gitmeden, check-up'a girmeden öğrendim ki belimde kırık varmış. Bu beni gerçekten şoke etti. Ben durumun bu kadar ciddi olduğunu beklemiyordum. O sırada iğne oldum diye hiçbir şey hissetmiyordum artık, hiçbir ağrım yoktu ve çoktan antrenmanlara başlayacaktım. Bana dediler ki: "Senin en az 1 ay daha yatman gerekiyor. Hiçbir şey yapmaman, geriye esnememen gerekiyor. Çünkü bu kırığı çok daha kötü yapabilirsin." Diyorum ki: "Ama ben hiçbir şey hissetmiyorum, nasıl böyle bir şey olabilir?" "Evet, hissetmeden de oynayabilirsin ama oynarsan ve çok daha kötü kırarsan ne yapacağız sonra?" dediler. Ben de ondan korktum açıkçası. Hayatımda ilk defa neredeyse 3-4 ay dinlenmiş oldum. Tabii ki ben antrenmanları tamamen bırakmadım; geriye esnemeden neyi yapabiliyorsam her şeyi yaptım. Hep öne eğilerek manşet al, zıplama, çok hızlı koşma, çok ani hareket etme... Bu tarz şeyler yaptım. Tam da iyileştim ve zıplamaya başladım. Çok mutluyum artık, takıma katıldım. Antrenmanlara katılıyorum, bir ay oldu, maçlar başladı. Daha üçüncü maçımızı oynuyoruz; ben kenarda ısınırken geriye doğru bir adım atıyorum, tak diye bileğim gidiyor. Bileğimi burkuyorum ve bu arada zıplamadım bile! Bu beni gerçekten çok şoke etti, tekrardan ikinci bir şok yaşadım. İnanılmaz şişti, morardı ve 1 ay daha kaybettim orada. Ben ancak aralık ayında tam olarak oynamaya hazır hale gelebildim. Yılbaşına yakınken yavaş yavaş toparlamaya, zıplamaya ve ağrısız oynamaya başladım. Hem bu sefer bileğim iyileşti hem de belim zaten iyileşmişti. İlk defa böyle bir sezon başı yaşadım açıkçası. Daha önce hiç böyle bir sakatlık da yaşamadım, böyle bir sezon başı da geçirmedim. Bu durum beni biraz demoralize etti, üzdü diyebilirim. Çünkü genelde sezon başına çok sert girersiniz; bir şey olacaksa sezon içinde veya sezonun bitmesine yakın olur, orada da bir şekilde toparlamaya çalışırsınız. İlk defa tam tersini yaşadım. Ben de dedim ki: "En azından ikinci yarı için hazır olayım." Yine de o zamana kadar takım çok iyi gitti; hem Ebrar hem Yaprak çok güzel işler yaptılar. Ben oynama fırsatı çok bulamadım ama her zaman takıma yardım etmek için manşetse manşet, servisse servis, smaçsa smaç... Her şey için her zaman hazırdım. Hoca ne uygun gördüyse onu yapmaya çalıştım ve herkese destek olmaya çalıştım. 📺 Nokta Manşet x Spor Sergi