Rosita Custers 🔭
41.5K posts






















VIDEO | Minister deelt op social media: 'B*tches willen met me naar bed' rtl.nl/nieuws/politie…




Een ochtendcolumn In Nederland praten we opvallend gemakkelijk over ondernemers als een categorie. In debatten, aan talkshowtafels, in verkiezingsprogramma’s. Ondernemers moeten hun verantwoordelijkheid nemen. Laat de ondernemers maar alle rekeningen betalen. Het klinkt vanzelfsprekend. Maar wie zijn dat eigenlijk, die ondernemers van Nederland. Het gaat om ruim 2,3 miljoen ondernemingen. Meer dan 95 procent daarvan heeft minder dan tien werkzame personen. Ruim 2,2 miljoen bedrijven dus. Meestal gaat het om één persoon. Iemand die voor eigen rekening en risico iets bedenkt, uitvoert en factureert. Een loodgieter, een grafisch ontwerper, een fysiotherapeut, een kleine aannemer. Geen anonieme aandeelhouders, geen vangnet van een moederbedrijf. Gewoon een naam op de bus en een btw-nummer. De verhouding met de overheid heeft iets van een eenzijdig contract. Je draagt belasting af, inkomstenbelasting, btw, accijnzen, gemeentelijke lasten. Daarvoor krijg je publieke voorzieningen terug, infrastructuur, onderwijs, zorg, net als ieder ander. Maar wat ontbreekt is een persoonlijk vangnet dat voor werknemers vanzelfsprekend is. Geen WW wanneer opdrachten wegvallen. Geen WIA wanneer ziekte langer duurt dan gehoopt. Geen collectief pensioen dat automatisch wordt opgebouwd. Wie onderneemt, organiseert dat zelf. Wie mislukt wordt in Nederland uitgelachen en valt terug op de bijstand. Toch verschijnt in het politieke gesprek vooral een ander beeld. De ondernemer als grondslag voor nieuwe heffingen. Als categorie waar nog ruimte zit. Als partij die per definitie draagkrachtig is. Het stereotype is hardnekkig. De dikke sigaar. De grote auto. De cijfers laten een andere werkelijkheid zien. Volgens gegevens van het CBS ligt het mediaan persoonlijk inkomen van zelfstandigen onder dat van werknemers in loondienst en verdient een aanzienlijk deel minder dan modaal. Laat dat even op je inwerken. Modaal ligt rond de veertigduizend euro bruto per jaar. Van de winst moeten verzekeringen, pensioenreserveringen en buffers worden betaald. Wat in statistieken vermogen heet, zit vaak vast in een bedrijfspand, machines of openstaande facturen. Dat maakt ondernemers niet zielig en ook niet heilig. Ondernemen is een keuze. Risico hoort daarbij. Maar het beeld van de ondernemer als vanzelfsprekende melkkoe van de schatkist past slecht bij de schaal van het Nederlandse bedrijfsleven. Misschien helpt het om bij het volgende debat eerst die eenvoudige vraag te stellen. Over wie gaat het precies wanneer het woord ondernemer valt.














