سن خوزه آنتونیو سانچز هرناندز مرناندز

کفشی که باهاش ماراتن دویدم و کفشی که باهاش دماوند رو فتح کردم:

تا اینجا مادر تحلیلهای جنتخواه و خواهر تحلیلهای چینیه و پدربزرگ تحلیلهای آیین قدرت همه خوردن توی صخره

۲۵ تا موقعیت شاهنشاهی داشتیم هیچکدوم نگرفت

چی شد ازگل

من این بیشرفا رو میشناسم. از فردا میگن اگر زیرساخت زده بود نظام میرفت. شما نذاشتید

منظورت چیه انتظار داری توافق کنن آمریکا تا ابد حمله کنه؟

آفت جوگیری و مزدوری!

آره سپاه میدید تفنگ دستته میگفت تف تووش باختیم جان ویک اومد بفرمایید برید بیت رو بگیرید.

گفتم. امثال اینجور تحلیل ها و تحلیلگرها وقتی به بن بست میرسن هم توییت هاشون رو پاک میکنن و توضیحی به شما نمیدن. مثا این توییت که پاکش کرده.

هنوز معتقدن اگه شاهزاده نیاد تقصیر ماست.

رابطه آدم عادی با سیاستمدار هیچوقت نباید مث خواننده یا بازیگر فاز علاقه و طرفداری و fan بودن باشه. فقط باید فاز مطالبه و حسابرسی داشته باشه. فقط

کلا یه سریا درکشون از مثلا مبارزه با جمهوری اسلامی در حد کس‌کلکه. میرن تو تجمع یکم می‌رقصن و دو تا جاوید شاه میگن، اگه تهش خوب شد میگن دیدین نتیجه‌ی کار ما بود، اگرم بد شد میگن مگه به حرفه منه کله‌گنده‌های سیاست کلان کار خودشونو می‌کنن در هر صورت.

نمیگم حالا به حرف شما هستا، صرفا بین کاری که کردین و موضعی که الان دارین تناقض‌هایی هست.

اگر به حرف شما نبود خب هشتگ آر تو پی فور ایران هم نمی‌زدین دیگه.

نداره.

@Sharaa_re هیچی دو سال بارون نمیومد یا یه سال سیل میومد به گا می‌رفتی =))

دفترچه گذار پهلوی آموزش آتیش زدن با سنگ چخماق داره؟

بدیهی است وقتی قرار است همه مردم یک مملکت با بمباران به #عصر_حجر پرتاب شوند، دیگر اعدام چند زندانی سیاسی یا تداوم بازداشت هزاران معترض هیچ حساسیت جدی بر نمی‌انگیزد. این کاری است که جنگ با حقوق بشر می‌کند؛ جان انسان ارزان می‌شود و آمر و عامل مرگ با مصونیت بیشتری به کار خود ادامه می‌دهند.

من چرا باید با این آمیب هم‌‌زبان باشم آخه؟

نظریه «افزایش باران به خاطر نابودی رادارهای دشمنان جمهوری اسلامی» همانقدر اعتبار دارد که نظریه «افزایش باران پس از کشتار مقامات جمهوری اسلامی» معتبر است. از منظر علمی، بارش باران و آبگیری تالاب‌ها (از جمله دریاچه ارومیه) در این ایام و وقوع سیل در دوبی و جهرم وقایع عجیبی نیستند.

یک نفر نوشته بود چرا خیلی‌ از ما، آنطور که عزادار کشته‌شدگان هواپیمای اوکراینی بودیم، عزادار بچه‌های مدرسه #میناب نیستیم؟ سوال خیلی مهمیه و از آن بزنگاه‌هایی است که هرکسی می‌تواند صادقانه با خودش مواجه شود. من فکر می‌کنم یک دلیلش شاید این باشه که جز همین چندتا روایتی که روزنامه‌نگارانی مثل نگین باقری نوشتن، قصه‌ درست و‌کامل این بچه‌ها و معلم‌هاشون به گوشمان نرسیده و این بچه‌ها در حد عدد و رقم باقی ماندن. شاید یک دلیلش این باشه که جمهوری اسلامی هم اینترنت را قطع کرده و هم شمشیری که بالای سر روزنامه‌نگارهاست را تیزتر کرده و صدای سوگوار پدر و مادرهای بچه‌های میناب به ما نمی‌رسه، ما هنوز نمی‌دونیم این بچه‌ها کی بودن و چه ارزوهایی داشتن. ما بیشتر از روایت‌های انسانی درباره این فاجعه، یا اخباری آمیخته به تبلیغات حکومتی می‌شنویم، یا خطابه‌های خشم‌آلودی که با ذکر نام این بچه‌ها، آدم‌هایی که سوگوار کشتار دی ماه هستند را محکوم و مواخذه می‌کنند، یا حتی نوشته‌هایی که بدون هیچ‌کدام اینها در حال مقایسه این کشتار و کشتارهای دیگه‌ی حکومت هستند. من دست‌کم کمتر نوشته‌ای دیدم که مثل گزارش نگین، با یک نگاه همدلانه‌ی انسانی فقط درباره همین بچه‌ها نوشته شده باشد. برای اینکه هر سوگی قلبم‌مان را لمس کنه، اول باید تصویر درست و کاملی از فاجعه داشته باشیم. چرا بیشتر از همه بچه‌‌هایی که آبان ۹۸ و اعتراضات زن، زندگی، آزادی کشته شدن، کیان پیرفلک قلب خیلی‌هامون را به درد اورد؟ برای اینکه ماه‌منیر توانست صدای دادخواهی‌اش را بلند کنه و به همه بگه که کیانش کی بود و چه آرزوهایی داشت. صداش اینقدر بلند بود که حالا بعد از چند سال با هر رنگین‌کمانی یاد کیان می‌افتیم. جمهوری اسلامی با خاموش کردن صدای مردمی که زیر آوار جنگ و سرکوب دست و پا می‌زنن و جان می‌دهند، از این کشته‌شده‌هایی که خودش هم به اندازه امریکا و اسراییل مقصر مرگ‌شان است بهره‌برداری سیاسی می‌کنه و ندیدن این واقعیت، به همان اندازه همدلی نداشتن با غیرنظامیان کشته شده در این جنگ و سوگوار آنها نبودن، دردناک و قابل تامله.