อยากเป็นค้อนมโยเนียผ้าปิดตา aka❤️ lover

พี่จิ๋นคะ แมร่งวาดโครตยาก

ยามอ้อมแขนคลายลงแล้วเธอก็รู้สึกคล้ายโล่งอกหายอึดอัดขึ้นมาบ้าง แต่ทุกเสียงก๊อกแก๊กภายในบ้านทำให้เธอเสียวสันหลังวาบกลัวว่าใครจะมาพบเธอสภาพนี้เข้า เพราะกระวนกระวายอยู่เลยไม่ทราบเลยว่าสภาพเจ้าของอ้อมแขนเวลานี้กลายเป็นหนึ่งในผลมะเขือเทศที่เธอปลูกไว้ในสวนไปแล้ว.. ดวงตาสีฟ้าใสดั่งไพลินช้อนมองเจ้าของมือเปื้อนแผลที่กำลังขยับสางลูบเส้นเกศาสีขอบขนมปัง ในใจดวงน้อยๆอันไร้ประสบการณ์ทางโลกรู้จั๊กจี้เล็กน้อย เธอรู้สึกฉงนประหลาด ความรู้สึกนุ่มนวลคล้ายกำลังถูกเอ็นดูแต่ก็รู้สึกเกร็งตัวเพราะใบหน้าที่เฉยชา มันแปลกประหลาดชวนให้รู้สึกปั่นป่วนชอบกล ก็ไม่เคยถูกบุรุษอื่นสัมผัสตัวเช่นนี้นี่.... เพราะงั้นเลยเผลอนอนมองใบหน้าอีกฝ่ายกระพริบตาปริบๆอยู่พักใหญ่กว่าจะขยับตัว “ค..ค่ะ” “เรื่องนั้นมันก็แน่อยู่แล้วสิคะ” “ฉันก็พูดๆอยู่..” เธอรีบลุกขึ้นแล้วปัดๆเดรสลูบๆผมให้ดูเข้าที่เข้าทางขึ้นมาบ้าง ก่อนจะเหลือบไปเป็นรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปาก ช่วนให้เธอรู้สึกหงุดหงิดจนเผลอเบ้ปากออกมา “อย่าลุกไปไหนเชียวนะคะ ประเดี๋ยวฉันยกข้าวเช้ากับยามาให้” สตรีผู้นั้นกล่าวพร้อมกอดอกและลงน้ำเสียงกระแทกกระทั้นราวกับกำลังไม่ชอบใจก่อนจะหมุนตัวออกไปจากห้องทิ้งไว้เพียงไออุ่นแล้วกลิ่นหอมจางๆที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนเตียง ครู่ใหญ่กว่าประตูไม้คุณปานกลางสีจางขะถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมกับกลิ่นหอมของซุปผักและข้าวโอ๊ตต้ม “มื้อเช้าค่ะ พอดีได้น้ำผึ้งมา ก็เลยไปต้มข้าวโอ๊ตมาด้วยน่ะค่ะ” “หวังว่าคุณจะทานได้นะคะ” เธอว่าพลางทิ้งตัวนั่งลงข้างๆเตียงอีกครั้ง ถาดอาหารทำจากไม้หยาบถูกวางลงเบาๆบนที่ว่างของเตียงข้างๆคนเจ็บ “ฉันป้อนนะคะ คุณน่ะอยู่เฉยๆไปเลยค่ะ” พูดจบช้อนไม้ก็ถูกยกขึ้นมาคนๆข้าวโอ๊ตราดน้ำผึ้งก่อนจะถูกตักขึ้นมาจรดปาก ลมอุ่นกึ่งเย็นถูกเป่าลงบนอาหารคำเล็กๆในช้อน ก่อนจะยื่นช้อนไปหาถึงแม้ว่า...แขนสั้นๆนั้นจะเอื้อมไปไม่ถึงปากอีกฝ่ายสักทีเดียวก็ตาม (37) (โดนสาวเบ้ครับ)

🤔 สาวกคนไหน