Shahin Modarres

کوته بین نباشیم، رواداری دیگر جایز نیست، مدت‌هاست که انقضای مشروعیت حاکم به سر رسیده. مشکل دیگر حجاب اجباری نیست، مشکل حکومت کثیف جمهوری اسلامیست که محکوم به فناست. دیروز سر نوید بر دار رفت، امروز‌مهسا، فردا من و شما. ملت ایران چاره‌ای جز گذر از این ورطه هولناک هلاک ندارد.

مقاله جدیدم در سایت حزب دموکرات کردستان ایران؛ «میان ویرانه و امکان: مانیفست پدیدارشناختی برای یک صهیونیسم فرهنگی کُردی» kurdistanmedia.com/fa/news/2026/0…

رژیم اعدامی جمهوری اسلامی عرفان کیانی معترض دی ماه را اعدام کرد. عکس‌ منتسب به عرفان کیانی هم مربوط به او نیست؛ از عرفان کیانی عکسی تا این لحظه موجود نیست، یکی از مظلومیت‌های عرفان کیانی همین تا این لحظه بی‌چهره بودن است. سریع و بدون چک کردن منابع معتبر برای او عکس برندارید!

شهرام‌جان عزیز، آره دقیقاً، هر سال در ۲۵ آوریل حضور داره. در کنار رئیس جمهور و دیگر چهره‌های رسمی، به Altare della Patria می‌ره و در مراسم Festa della Liberazione (جشن آزادسازی) شرکت می‌کنه. ایتالیا کشوریه با سلیقه‌ها و گرایش‌های سیاسی متفاوت، از چپ تا راست اما یک نقطه‌ی مشترک بین همه وجود داره: رد قاطع فاشیسم. نه صرفاً به‌عنوان یک موضع سیاسی، بلکه به‌عنوان یک حافظه‌ی تاریخی زنده از رنجی که این ایدئولوژی به کشور تحمیل کرد. برای همین، با وجود همه‌ی اختلاف‌نظرها، ۲۵ آوریل یک روز خاصه؛ روزی که این تفاوت‌ها کنار می‌ره و یک حس مشترک شکل می‌گیره: اینکه در برابر گذشته‌ای تاریک، همه در یک سمت ایستاده‌ایم.

@ShahinModarres شاهین جان، جورجا ملونی هم شرکت داشت یا ایشان اصولا این روز را قبول ندارد؟

در هشتاد‌و‌یکمین سالگرد آزادی ایتالیا از فاشیسم، امروز، ۲۵ آوریل را گرامی می‌داریم.

متنی که نقل کرده‌اید، به یک روایت شناخته‌شده از «کتاب استر» اشاره دارد؛ اما اگر بخواهیم با دقت تاریخی و رویکردی تحلیلی به آن نگاه کنیم، چند نکته مهم وجود دارد که معمولاً در این‌گونه برداشت‌ها نادیده گرفته می‌شود: نخست، در حوزه تاریخ‌نگاری، اجماعی وجود ندارد که روایت کتاب استر یک گزارش کاملاً تاریخی و دقیق از رخدادی واقعی در دوران Xerxes I (خشایارشا) باشد. بسیاری از پژوهشگران، این متن را ترکیبی از روایت دینی، ادبیات درباری، و حتی عناصر اسطوره‌ای می‌دانند. به‌ویژه برخی مطالعات نشان داده‌اند که داستان استر و مردخای ممکن است ریشه‌هایی در اسطوره‌های بابِلی داشته باشد، مثلاً شباهت‌هایی میان مردخای و «مردوک» و میان استر و «ایشتار» مطرح شده است. این یعنی ما با متنی مواجهیم که لزوماً «تاریخ به معنای مدرن» نیست، بلکه نوعی روایت هویتی-دینی است. دوم، حتی اگر روایت را به‌صورت حداقلی تاریخی در نظر بگیریم، آنچه در متن آمده، در چارچوب یک درگیری سیاسی-امنیتی درون امپراتوری هخامنشی قابل فهم است، نه آن طور که جمهوری اسلامی تبلیغ می‌کند به عنوان یک «نسل‌کشی» به معنای مدرن کلمه. مفهوم Genocide (نسل‌کشی) اساساً مفهومی متعلق به قرن بیستم است که با نیت سیستماتیک برای نابودی یک گروه تعریف می‌شود. در حالی که روایت استر، از یک تقابل میان دو جناح درون ساختار امپراتوری سخن می‌گوید، یهودیانِ ساکن امپراتوری و بخشی از نخبگان یا نیروهای مخالف آنان. این را می‌توان بیشتر به‌عنوان یک منازعه قدرت یا حتی یک «خشونت متقابل» در بستر سیاسی آن زمان تحلیل کرد، نه یک پروژه حذف کامل یک قوم. سوم، از منظر پدیدارشناختی، اهمیت این روایت بیش از آنکه در «دقت تاریخی» آن باشد، در «نحوه تجربه و بازنمایی» آن توسط یک جامعه است. جشن پوریم برای یهودیان، نه جشن «کشتار»، بلکه جشن «بقا» و «رهایی از تهدید نابودی» است. یعنی یک روایت از ترس، تهدید، و سپس نجات. این تفاوت زاویه دید بسیار مهم است: یک رخداد واحد می‌تواند در حافظه‌های جمعی مختلف، معانی کاملاً متفاوتی پیدا کند. چهارم، در دو دهه اخیر، برخی بازیگران سیاسی، به‌ویژه در گفتمان رسمی جمهوری اسلامی تلاش کرده‌اند از چنین روایت‌هایی برای بازسازی یک تقابل تاریخی «ایرانی-یهودی» استفاده کنند این نوع بازخوانی‌ها معمولاً با هدف مشروعیت‌بخشی به مواضع سیاسی امروز انجام می‌شود، نه لزوماً برای فهم دقیق گذشته. البته «این به معنای آن نیست که هر فردی که به این موضوع اشاره می‌کند، در این چارچوب قرار می‌گیرد؛ بلکه صرفاً نشان می‌دهد که چگونه برخی روایت‌های تاریخی می‌توانند در زمان حال، کارکردهای سیاسی پیدا کنند». در نهایت، شاید مهم‌ترین نکته این باشد که تاریخ را نباید به‌صورت خطی و تک‌روایتی دید. همان‌طور که از کوروش بزرگ به‌عنوان نماد تساهل یاد می‌شود، باید توجه داشت که تاریخ هر تمدنی، از جمله ایران مجموعه‌ای پیچیده از روایت‌های متفاوت، گاه متناقض، و همیشه قابل تفسیر است. فهم این پیچیدگی، ما را از افتادن در دام تقلیل‌گرایی و دشمن‌سازی‌های تاریخی دور می‌کند.

🚨 خبر فوری «امجد یوسف»، عامل اصلی قتل‌عام «تضامن»، در جریان یک عملیات امنیتی در حومه حماه بازداشت شد. این جنایتکار در جریان انقلاب سوریه، با بستن چشم‌های قربانیان، آن‌ها را به داخل گودال انداخته، به قتل رسانده و سپس اجسادشان را به آتش کشیده بود. قتل‌عام تضامن یکی از هولناک‌ترین و غیرانسانی‌ترین جنایات ثبت‌شده در سال‌های اخیر در سوریه به شمار می‌رود.

🌱۲۴ آوریل، روز بزرگداشت قربانیان نسل‌کشی ارامنه به یاد ملتی که قرار بود محو شود، اما به حافظه‌ی جهان تبدیل شد 🕊️🇦🇲 آن‌ها را به بیابان فرستادند، تا از گرسنگی و سکوت بمیرند. اما چیزی که از آن جان سالم به در برد، «بدن» نبود؛ «روایت» بود. شاید به همین دلیل است که هر جا دو ارمنی به هم می‌رسند، تاریخ از نو شروع می‌شود. ویلیام سارویان نوشت: «بفرمایید، ارمنستان را نابود کنید. ببینید آیا می‌توانید. مردمش را بی‌نان و بی‌آب به بیابان بفرستید. خانه‌ها و کلیساهایشان را بسوزانید. آنگاه ببینید که چگونه دوباره خواهند خندید، خواهند خواند و دعا خواهند کرد. چرا که اگر تنها دو نفر از آنان در هر نقطه‌ای از جهان به هم برسند، خواهید دید که چگونه “ارمنستانی نو” خواهند ساخت.» نسل‌کشی زمانی شکست می‌خورد که حافظه زنده بماند. امروز، ۲۴ آوریل، فقط روز سوگواری نیست؛ یادآوری این است که حذف، هرگز پایان داستان نیست. ۱.۵ میلیون صدا خاموش نشدند؛ در جهان تکثیر شدند. (۲۴ آوریل ۱۹۱۵ - ۲۴ آوریل ۲۰۲۶) #Հայաստան #Հայոցցեղասպանություն #Armenia #ArmenianGenocide #NeverForget

به صریح‌ترین لحن ممکن، هر فرم از خشونت سیاسی از پاشیدن رنگ تا هدف قرار دادن با تیر را محکوم می‌کنم. خشونت سیاسی هیچ جایی در گفت‌وگوی آینده ایران ندارد. حتی در اوج اختلاف، راه‌حل فقط سیاست‌ورزی است، نه تکرار منطق جمهوری اسلامی.

جدیدترین مقاله‌ی دکتر آسو حسن‌زاده درباره دکتر قاسملو را بخوانید؛ تحلیلی که او را در چارچوب «بازی دو سطحی» Robert Putnam بازخوانی می‌کند: قاسملو همزمان میان سطح کردستان ایران و سطح کل ایران، میان دموکراسی و عاملیت ملی، بازی می‌کرد. kurdistanmedia.com/fa/news/2026/0…

📜 ۲۲ آوریل؛ سالگرد روزنامه‌نگاری کردستان ۲۲ آوریل ۱۸۹۸. قاهره. در جایی دور از کوه‌ها و دشت‌های کردستان، نخستین شماره روزنامه «کُردستان» به سردبیری مقداد مدحت بدرخان منتشر شد. نه در دیاربکر، نه در سنندج، نه در اربیل، بلکه در تبعید. این فقط یک نقطه آغاز نیست؛ نشانه‌ی شرایطی است که در آن، «روایت» برای بقا، ناچار می‌شود از جغرافیای خود فاصله بگیرد. اما اگر چند دهه به عقب برگردیم، تصویر کامل‌تر می‌شود: 📍 ۱۱ نوامبر ۱۸۳۱ – استانبول تقویم وقایع (Takvim-i Vekayi / تقویم وقایع) نخستین روزنامه رسمی امپراتوری عثمانی. این نشریه به دستور سلطان محمود دوم منتشر شد و هدفش چیزی فراتر از اطلاع‌رسانی بود: ابزار مدرن‌سازی و تمرکز قدرت. مطالب آن شامل: فرمان‌های سلطنتی اخبار رسمی دولت تحولات نظامی و اداری به بیان دیگر، این روزنامه نه یک «رسانه مستقل»، بلکه بازوی ارتباطی دولت با جامعه بود—صدایی از بالا به پایین. 📍 ۲۰ فوریه ۱۸۳۷ – تهران کاغذ اخبار نخستین روزنامه در ایران، به همت میرزا صالح شیرازی. این نشریه در دوران محمدشاه قاجار منتشر شد و بیشتر بر: اخبار دربار تحولات خارجی گزارش‌های حکومتی تمرکز داشت. «کاغذ اخبار» را می‌توان آغاز ورود ایران به عصر رسانه دانست، اما همچنان در چارچوب نخبگان و ساختار قدرت تعریف می‌شد. 📍 ۱۵ ژوئن ۱۸۶۹ – بغداد الزوراء اولین روزنامه مهم در عراق، در دوران حکومت عثمانی. این نشریه به دو زبان عربی و ترکی عثمانی منتشر می‌شد و نقش مهمی در: انتقال سیاست‌های دولت ایجاد نوعی هویت اداری مدرن و پیوند مرکز با پیرامون داشت. «الزوراء» نمونه‌ای از روزنامه‌نگاری در خدمت پروژه دولت‌سازی بود. 📍 ۱۸۶۵ – دمشق (نشریاتی مانند حدیقة الاخبار) در سوریه عثمانی نیز مطبوعات در نیمه دوم قرن نوزدهم شکل گرفتند. این نشریات بخشی از فضای فکری «نهضت عربی» و مدرن‌سازی بودند، اما همچنان در چارچوب قدرت سیاسی و محدودیت‌های آن عمل می‌کردند. و بعد، 📍 ۲۲ آوریل ۱۸۹۸ – قاهره کُردستان نخستین روزنامه کردی. منتشر شده در تبعید. بدون تکیه بر دولت. بدون پشتوانه ساختاری. این مقایسه، یک نکته اساسی را روشن می‌کند: در استانبول، تهران، بغداد و دمشق، مطبوعات در امتداد «دولت» شکل گرفتند. اما در تجربه کردی، روزنامه‌نگاری در امتداد «نیاز به روایت شدن» شکل گرفت. نه به‌عنوان ابزار قدرت، بلکه به‌عنوان ابزاری برای حفظ صدا. این تفاوت، هنوز هم در اشکال مختلف ادامه دارد. روزنامه‌نگاران، در همه این کشورها با چالش‌های جدی مواجه‌اند، اما تجربه کردی، از همان ابتدا با مسئله‌ای عمیق‌تر روبه‌رو بود: این‌که چگونه می‌توان روایت کرد، وقتی خودِ امکان روایت، محدود است. ☀️ امروز، در سالگرد ۲۲ آوریل، به همه روزنامه‌نگاران و خبرنگاران کرد، که در کنار دیگر همکارانشان در سراسر این منطقه، در میان فشار، سانسور و پیچیدگی‌های سیاسی، هنوز تلاش می‌کنند حقیقت را ثبت کنند، تبریک می‌گویم. روزنامه‌نگاری، در نهایت، فراتر از مرزها، تلاشی است برای اینکه هیچ روایتی، بی‌صدا نماند.

📌دوستان عزیز، متأسفانه یک صفحه اینستاگرامی با حدود هفتصد هزار دنبال‌کننده، به‌صورت کاملاً نادرست، عامدانه و مغرضانه مطلبی را به من نسبت داده و منتشر کرده است. لازم می‌دانم صریح و بدون هیچ ابهامی اعلام کنم: من هرگز چنین حرفی نزده‌ام، هرگز چنین اعتقادی نداشته‌ام، و اساساً برای بدترین دشمن خودم هم چنین سرنوشتی را آرزو نمی‌کنم که در اختیار جمهوری اسلامی قرار بگیرد. این ادعا کاملاً کذب است و آن را به‌طور کامل رد می‌کنم. از همه می‌خواهم اگر در هر جایی، هر سندی یا ویدیویی از من وجود دارد که نشان دهد چنین موضعی گرفته‌ام، آن را منتشر کنند. در غیر این صورت، نسبت دادن این‌گونه مواضع، چیزی جز تحریف و بی‌اخلاقی نیست و قابل پیگیری قانونی خواهد بود.

گفتگویم‌ با بخش فارسی صدای آمریکا‌ درباره آتش‌بس

در کردی مفهومی هست به نام «پەلەقاژە»؛ وقتی پرنده‌ای روی زمین می‌افتد و می‌فهمد دیگر بهبود پیدا نمی‌کند، شروع می‌کند به تقلا و بال‌زدن، فقط برای اینکه زودتر انرژی‌اش تمام شود. وضعیت امروز، چه در جمهوری اسلامی، چه در فرقه پهلوی و چه در شبه‌رسانه‌هایشان بی‌شباهت به همین نیست. کاری‌شان نداشته باشید؛ بگذارید دست‌وپا بزنند. در نهایت، آنچه تعیین‌کننده است اراده مردم و مسیر تحولات اجتماعی است؛ روندی که دیر یا زود، تکلیف همه این‌ها را روشن می‌کند.

🚨 خبر فوری - آتش‌بس تمدید شد بر اساس بیانیه منتشرشده از سوی دونالد ترامپ: «با توجه به اینکه دولت ایران دچار شکاف‌های جدی شده است، امری که غیرمنتظره نیز نیست و بنا به درخواست عاصم منیر، فرمانده ارتش پاکستان، و شهباز شریف، نخست‌وزیر این کشور، از ما خواسته شده تا حمله به ایران را متوقف کنیم تا زمانی که رهبران و نمایندگان ایران بتوانند به یک پیشنهاد واحد و مشترک دست یابند. بر این اساس، دستور داده‌ام که نیروهای نظامی ما محاصره را ادامه دهند و در سایر حوزه‌ها نیز در آمادگی کامل باقی بمانند. همچنین، آتش‌بس تا زمانی تمدید خواهد شد که پیشنهاد ایران ارائه شده و مذاکرات به نتیجه نهایی برسد، به هر شکلی که باشد.»

گفتوگۆی ڕاستەقینە یان بەرەو ئاڵۆزی زیاتر؛ داهاتوو چۆن دەبێت. میوان: شاهین مودەڕس، کارناسی ئەمنییەتی نێونەتەوەیی

۲۷۷۹ سال است که رم فقط یک شهر نیست؛ یک روح است، یک سرنوشت است. زادروزت مبارک، رم. امروز فقط سالروز تولد یک شهر نیست؛ سالروز تولد روایتی است که هنوز ادامه دارد. روایتی که در سنگ‌ها، در کوچه‌ها، در سایه‌روشنِ بناها، و در حافظه‌ی کسانی که از تو عبور می‌کنند و دیگر همان آدم سابق نمی‌مانند، زنده است. برای من، رم فقط یک شهر نیست. رم یک حال‌وهواست. شهری با روحی خاص؛ هم آرام و هم ناآرام، هم باشکوه و هم رازآلود. یک جور جنگلِ شهریِ گرم و ملایم، جایی که هنوز می‌شود در آن پنهان شد؛ میان پژواک‌های گذشته، میان وهم‌هایی که هنوز زنده‌اند، و میان آرزوهایی که خیابان‌هایش را ترک نکرده‌اند. آنچه بیش از همه در رم دوست دارم، گوشه‌های پنهانش است؛ کوچه‌هایی که آرام حرف می‌زنند، خانه‌هایی که انگار افسانه‌ای را در دل خود نگه داشته‌اند، و چهره‌هایی فراموش‌شده که هنوز در سایه‌ی یک در، یک حیاط، یا خیابانی در پراتی و پاریولی نفس می‌کشند. و همین‌طور رازهایش؛ آن بخش‌های کمتر دیده‌شده و کمتر گفته‌شده، حتی در دل مشهورترین بناهایش. اگر روزی فرصتی باشد، دوست دارم از رازهای رم بنویسم؛ از همین گوشه‌ها، از همین صداها، از همین روایت‌هایی که اغلب از چشم همه پنهان می‌مانند. رم، تو شعری هستی که در قامت یک شهر تجلی می‌یابد. #SPQR

دوستان عزیز، این جدیدترین مصاحبه من با بخش انگلیسی Deutsche Welle است؛ جایی که درباره چند محور کلیدی صحبت کردم: از احتمال دور دوم مذاکرات اسلام‌آباد و پیچیدگی‌های آن، تا اهمیت حیاتی برنامه موشکی برای جمهوری اسلامی در معادلات بقا، و همچنین برون‌سپاری تروریسم در پرونده جمهوری آذربایجان و تهدید علیه جامعه یهودی. همچنین به ساختار درونی جمهوری اسلامی پرداختم؛ این‌که چه گروه‌ها و جناح‌هایی درون آن فعال هستند و اختلافات و شکاف‌هایشان چگونه بر تصمیم‌گیری‌های کلان اثر می‌گذارد. در بخش پایانی هم به این پرسش پرداختم که آیا جمهوری اسلامی در آستانه یک «پوست‌اندازی» قرار دارد یا نه. 🔻 این مصاحبه با زیرنویس فارسی در دسترس است.

📌مشورت دوستانی که دستی بر آتش دارند، برای ضبط یک مستند «آماتور» که ۷۰٪ در فضایIndoor و ۳۰٪ در فضای Outdoor است، پیشنهادتون بین DJI Osmo Pocket4 و iPhone 17 Pro Max چیه؟ و چرا؟

رقص بر روی گسلِ یک تراژدی جمعی باید از شما پرسید، آیا لحظه‌ای به عمقِ آن فاجعه فکر کرده‌اید؟ به آخرین لحظات زندگی غزال مولان، پیشمرگه حزب کومله زحمت‌کشان کردستان...آیا به آن صحنه‌ای که یار غزال، پرچم کردستان را در آغوش کشیده بر پیکر او می‌گریست را دیدید و این سطور شرم آور را با خوش‌رقصی برای «فاشیست‌ها» نوشتید؟ تصور کنید زنی جوان که با اراده خود برای همان احزابی کردستانی که شما بهشان حمله می‌کنید، پیشمرگه شده است، در آخرین ثانیه‌های حیاتش به واسطه حمله سپاه، با بدنی زخمی، شاهد صریح‌ترین شکل «خیانت» باشد. البته که این فقط مرگ یک انسان نیست؛ این یک «تراژدی جمعی» و زخمی عمیق بر پیکره‌ی مردمی است که دهه‌هاست با محاصره و خیانت دست و پنجه نرم می‌کند. اما شما چه می‌کنید؟ شما دقیقاً دارید روی این خون‌های ریخته شده راه می‌روید. شما با نمک پاشیدن بر این زخم، نه به دنبال حقیقت، بلکه به دنبال زنده‌ نگه داشتنِ درد و آزار کردهایی هستید که برای حفظ این هویت و دستیابی به حقوق‌شان سالهاست جان می‌دهند. شما حتی در لحظه کشتار کردها باز به احزاب کردستان حمله میکنید تا از پسِ این شکنجه‌ی روانی، اهداف سیاسی فاشیستی خود را پیش ببرید. شما با این روایت‌های واژگون، شریکِ همان دردی هستید که غزال در لحظه‌ی آخر حس کرد. خانم مرادبیگی و هم‌فکرانتان؛ مخاطب این چند پرسش هستید: ۱. شما که امروز ژست افشاگری گرفته‌اید، بفرمایید اطلاعات مربوط به عدم پذیرش غزل در بیمارستان‌ها را چه کسی منتشر کرد؟ آیا غیر از خودِ کردها و نهادهای حقوق‌بشری از کردستان مانند «هنگاو» بود؟ این فاجعه زیر فرش زده نشد، بلکه توسط همین کردها رسانه‌ای و بین‌المللی شد. اینکه فکر می‌کنید در فضای سیاسی آگاه کردستان چیزی مخفی می‌ماند، نشان‌دهنده آن است که یا این فضا را نمی‌شناسید و یا آگاهانه در حال اشاعه اکاذیب برای «خوش‌رقصی» پیش پای فاشیسم هستید. دولت اقلیم کردستان عراق هیچ وقت بدون انتقاد خود کردها نبوده است، حتی کردهایی که از حفاظت این اقلیم برخوردار شده‌اند. اما شما که خبط بیمارستان‌های اقلیم آن هم در سلیمانیه تحت محاصره سپاه را برجسته می‌کنید و به وضعیت نگران کننده اقلیم کردستان زیر این حملات نمی‌پردازید، منتقد نیستید، بوقچی‌های فاشیسمی هستید که می‌خواهد یادش برود چندین بار اخباری از ایران مبنی بر حتی «بیرون انداختن بیماران از آمبولانس برخی بیمارستان‌ها» منتشر شده‌اند. هیچ مردمی یکدست و بی‌خطا نیستند، در درون هر مردمی ظالم و فاسد و خرابکار و شریف و انسان وجود دارد، آنچه مبارزه کردستان را از فاشیسمی که برایش خوش‌رقصی می‌کنید متفاوت می‌کند، همین پویایی جامعه مدنی و مبارزاتی کردستان است که ظلم خودی را با علم به اینکه فاشیست‌ها و اعوان‌‌ شرشان از آن چه سو استفاده‌هایی میکنند «زیر خاک نمی‌کند». ۲. چطور است که در برابر بیش از صد حمله موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی به مقرهای احزاب، زبان در کام گرفتید، اما حالا برای حمله به هویت کردی، دلسوز شده‌اید؟ این همنشینی موردی با نیروهای تمامیت‌خواه، در بلندمدت چیزی جز سوختن و طرد شدن برای شما به همراه نخواهد داشت. شما هیچ راه بازگشتی برای خود باقی نگذاشته‌اید. ۳.خانم سیما مرادبیگی شما از آسیب دیدگان جنبش زن زندگی آزادی هستید، هویت‌تان را از جنبش «زن، زندگی، آزادی» وام گرفته‌اید، تا برای خوش‌آمد فاشیسم مبارزه واقعی کردها با هزینه‌ها و دستاوردهای قابل اندازه‌گیری را به خوش‌آمد فاشیسم بزنید؟ بزنید، اما بدانید که این تاریخ پر پیچ و خم، در آن لحظه کردها را با هم همسرنوشت میکند که وقتی تروریستی چون جولانی به کردهای روژئاوا حمله می‌کند، این کورهای باشور وباکور و روژهلات هستند که برای حمایت از آنها برمی‌خیزند و مواردی از این دست. همه ما با هم در آن منطقه هم‌سرنوشتیم و هرکسی که هم‌سرنوشتی کردهای چهارپاره انکار کند، خاک به چشم حقایق تاریخی می‌ریزد. در پایان، در مورد آن منطق ریاضی که در استوری‌تان بافته بودید؛ اینکه ۲+۲ در نهایت چند می‌شود را تاریخ و اراده‌ی ما تعیین می‌کند. اما یک حقیقت را آویزه گوشتان کنید: «بەرخودان ژیانە و مێژوو بە خوێنی شەهیدان دەنووسرێتەوە، نەک بە مەرەکەبی فاشیزم.» @simamoradb51053

دیشب به همراه سارا کرمانیان عزیز و محسن میرزایی عزیز به گفتگو نشستیم. اینجا می‌توانید ببینید:👇🏻