Cea

بچه نوزاد توخونه از گشنگی مرد چون پدر مادرش به معترضا پناه داده بودن ... اينارو دنيا بايد به انگلیسی بشنوه ... پخش كردنش با شما

صدور حکم اعدام علیه یک شهروند به‌علت تحویل ندادن فیلم دوربین مداربسته به مأموران در دی۴۰۴ منابع حقوق بشری گزارش دادند امید جانمی بدنساز جوان ساکن «زرین شهر» استان اصفهان و از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی۴۰۴ به اعدام محکوم شده است. بر اساس گزارش‌ها امید جانمی از تحویل دادن فیلم‌ دوربین مداربسته محل کاراش مربوط به اعتراضات روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه به مأموران خودداری کرده است و همین موضوع سبب صدور حکم اعدام علیه این شهروند ورزشکار شده است. کانون حقوق بشر ایران پیشتر گزارش داده بود امید جانمی به همراه مصطفی سبکتکین و یک زن که هویت او همچنان نامشخص است بازداشت شدند. این شهروندان روز چهارشنبه ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۵ به یکی از خیابان‌های «زرین‌شهر» اصفهان منتقل شدند تا در حضور مأموران امنیتی و قضایی اقدام به بازسازی صحنه و سناریوهای امنیتی کردند. کانون حقوق بشر ایران هفته گذشته نسبت به خطر صدور حکم اعدام برای این شهروندان هشدار داده بود.

فرزندان شجاعم! امروز سالروز میلاد دخترم، #ری_را_اسماعیلیون است؛ دختری که شش سال پیش، با موشک‌های رژیم سیاه در پرواز هواپیمای اوکراینی قربانی شد. اگر امروز در کنار ما بود، شانزده‌ساله می‌شد. دادخواهی، با وجود فضای آلوده‌ای که اراذل و جیره‌خواران #جمهوری_اسلامی_باید_نابود_شود

این کصکش پول رفیق مارو خورد. اگه شمام میشناسین معرفی کنین تا کسی سرش کلاه نره.

به نام دخترم ری‌را دخترم ری‌را امروز شانزده ساله می‌شد. ری‌را و مادرش - همسر عزیزم پریسا- از مسافران پرواز پی‌اس۷۵۲ بودند که در روز هجدهم دی‌ماه ۱۳۹۸ بر فراز فرودگاه تهران با موشک‌های سپاه پاسداران کشته شدند. در تمام تولدهایی که بدون ری‌را می‌آید و می‌گذرد به لحظاتی فکر می‌کنم که از ما، از من، او و پریسا، دریغ شد. فرزند من به دست حکومتی جنایتکار به قتل رسیده است اما هر آن‌کس که فرزند از دست داده است می‌داند که سالیان آتی به مرور ناتمام تصاویری می‌گذرد که هیچ‌گاه رنگ واقعیت به خود نمی‌گیرد. بسیاری می‌خواهند بدانند اگر فرزندشان زنده بود اکنون چگونه می‌خندید، اگر زنده بود چگونه حرف می‌زد، اگر زنده بود موهایش را می‌بست یا می‌گذاشت معوج و سرگردان بر شانه‌هایش بریزد، اگر زنده بود پاییز را بیشتر دوست می‌داشت یا همچنان بهار را، اگر زنده بود… برای من همه‌ی این‌ها بوده است و نبوده است اما آن‌چه بیش از هر چیز خاطرم را تاریک می‌کند گفت‌وگوهایی‌ست که با ری‌را از دست داده‌ام. با تماشای هر غروب، با بیدار شدن ناگزیر هرروزه، با به یاد آوردن برخی کتاب‌ها و برخی فیلم‌ها، با تک‌تک وقایع تلخ و شیرینی که هر روز در دنیا رخ می‌دهد با خودم می‌گویم گفت‌وگوی دیگری با او از من ربوده شده است. پس گاهی حدس می‌زنم که اگر او بود در این‌باره چه می‌گفت اگر او‌ بود چگونه فکر می‌کرد درباره‌ی‌ مسایل مختلف چه احساسی داشت و اگر او بود… هیچ‌کس این تعلیقِ بی‌پایان را درک نمی‌کند مگر عزیزی را به ظلم از دست داده باشد. ری‌را دونده‌ی خوبی بود و در یکی از تیم‌های فوتبال در شهر ریچموندهیل بازی می‌کرد. اگر او را زنده می‌گذاشتند ورزشکار خوبی هم می‌شد. هر پدری برای تولد شانزده سالگی فرزندش برنامه‌های کوچک و بزرگی دارد. من نمی‌توانم از تعلیق بی‌پایانِ زندگی‌ام دریاره‌ی ری‌را چیز بیشتری بگویم. عناصر این تعلیق در ذهن من مدفون شده‌اند اما از دو سال پیش گمان کردم می‌توانم به یاد او در روز تولد شانزده سالگی‌اش در یک ماراتن شرکت کنم. او‌ که نیست اما با دویدن با تصویر او می‌توانم به هرکس که این چهره را می‌بیند بگویم دنیا بدون ری‌‌را دنیای زیبایی نیست. دنیا بدون بچه‌هایی که به ظلم کشته شدند، با موشک، با گلوله، با بمب، فرقی نمی‌کند، دنیای زیبایی نیست. فردا صبح در ماراتن اتاوا به یاد دخترم ری‌را می‌دوم و مرارتِ این دو سال تمرین بی‌وقفه را، رنجش را، انضباطش را، تنهایی‌اش را، تقدیم می‌کنم به او که برای من زیباترین دختر جهان بود، هست و خواهد بود. تا زنده‌ام عاملین قتل او را نخواهم بخشید و تا زنده‌ام قتل همسرم پریسا و دخترم ری‌را را فراموش نخواهم کرد. #دادخواهی

تغییر کاربری به رنگ خون و سوگ؛ صفحات کاری خانواده‌های جاویدنامان که ناگهان از آموزش ترشی‌افکنی و خدمات مو، به مقتل‌نگاری فرزندانشان تبدیل شدند. این است مستندنگاری تلخ اما واجب این روزهای ما. ​عکس‌ها: صفحه‌ی مادران #سپهر_ابراهیمی و #فربد_نورائی

ویدئویی از مراسم تشییع و خاک‌سپاری «#مهران_نارویی » شهروند بلوچ کشته‌شده با شلیک نیروهای نظامی در آزادشهر به گزارش حال‌ وش/ امروز شنبه ۲ خرداد‌ماه ۱۴۰۵، در ادامه انتشار گزارش کشته شدن «مهران نارویی» شهروند بلوچ در پی تیراندازی مستقیم نیروهای نظامی در شهرستان آزادشهر استان گلستان، ویدئویی از مراسم تشییع و خاک‌سپاری پیکر وی برای حال‌ وش ارسال شده که نشان می‌دهد پیکر این شهروند با حضور اهالی، بستگان و مردم منطقه در روستای سرتپه شهرستان آزادشهر تشییع و روز پنج‌شنبه ۳۰ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ به خاک سپرده شده است. « مهران نارویی » فرزند امان‌الله، اهل و ساکن روستای قره‌قاچ از توابع شهرستان آزادشهر، پیش‌تر توسط حال‌ وش احراز شده بود. به گفته منابع حال‌ وش: «مهران روز ۲۷ اردیبهشت‌ماه در حالی که با موتورسیکلت در حال تردد بوده، توسط نیروهای نظامی بدون ایست و هشدار قبلی هدف تیراندازی قرار گرفته است. پس از اصابت گلوله و واژگونی موتورسیکلت، نیروهای حاضر از فاصله نزدیک به سمت او شلیک کرده‌اند که در نتیجه آن جان خود را از دست داده است.» منابع افزوده‌اند: «بر اساس اطلاعات دریافتی و بررسی‌های انجام‌شده، پزشکی قانونی نیز اصابت گلوله از فاصله نزدیک را تأیید کرده است.» ویدئوی ارسال شده از مراسم تشییع، حضور بستگان و اهالی منطقه در آخرین بدرقه این شهروند بلوچ را نشان می‌دهد؛ مراسمی که در فضای اندوه و در حالی برگزار شده که همچنان توضیح رسمی درباره علت تیراندازی و شرایط وقوع حادثه ارائه نشده است. تا لحظه تنظیم این گزارش، هیچ نهاد رسمی درباره علت تیراندازی، چرایی استفاده از سلاح و جزئیات پرونده توضیحی منتشر نکرده و نتیجه هیچ‌گونه بررسی مستقل یا قضایی نیز اعلام نشده است.