علیرضا

امروز بهم گفت: اگر به خودت بود همه رو ول می‌کردی. با هیچکس حرف نمی‌زدی و تو انزوا فرو می‌رفتی. حوصله آدما رو نداری، ولی چون حرف نزنی هوار می‌شن سرت، تحمل می‌کنی و تو جمع‌ها می‌مونی. گفتم: خب که چی؟ گفت: یعنی کم‌کم هیچی ازت نمی‌مونه. دفعه بعد که حرف زدیم، برمی‌گردیم به این موضوع!