کمی از هیچ

جدی جدی ۲ ماهه که اینترنتو روی مردم بستن ، دو ماهه نه میشه کار کرد، نه درس خوند، نه هیچ کار دیگه ای انجام داد و به طرز کثافتی انگاری مثل خیلی چیزای دیگه داریم به این زندگی سگی عادت میکنیم و محکومیم برای ابتدایی ترین حقمون بیشترین هزینه رو بدیم . من یه زندگی آزاد میخوام .

@Raziiiiiiiii ایده جالبی داشت ولی افتضاح پیش رفت و فاجعه تموم شد.

واقعا the chair company سریال عجیبی بود دوست دارم با یکی که دیدتش صحبت کنم در موردش٫ متاسفانه دوستای نازم نتونستن تمومش کنن

از مرگ تک تک مسئولین ج‌ا با بمب و موشک ناراحتم. باید این آدما برای این حجم از خشم و تحقیر و ناامیدی که به جون ما گذاشتن محاکمه میشدن، تحقیر میشدن‌ و جواب پس میدادن.

کاش the pitt بی نهایت قسمت داشت و خودمو تو استرس اون غرق میکردم و بر نمیگشتم به استرس زندگی خودم.

کاش یکاری از دستم برمیومد جلوی جنگ رو میگرفتم. کاش میشد خودم رو بکشم.

پرونده‌ی «ماکان نصیری» کودک ۷ ساله دانش‌آموز! با عنوان «مفقودالأثر» بسته شد. تنها نشانه‌های باقی‌مانده از ماکان یک پلیور آبی مچاله شده و یک لنگه کفش بوده که از زیر آوار‌های مدرسه بیرون کشیده شده است.

من دلم می‌خواست عمیقا از اینکه زندگی می‌کنم خوشحال باشم. نه که خداروشکر کنم که تعدیل نشدم، خونه‌مون خراب نشده یا هنوز نفس می‌کشم.

اینترنت آزاد مطالبه‌ی اصلی ماست، هیچی قطع اینترنت رو توجیه نمی‌کنه. اینکه بگیم به خاطر کسب‌وکارها و درآمد باید اینترنت آزاد رو برگردونی هم چانه‌زنیه، اینترنت رو می‌خواهیم چون حق شهروندی‌مونه.

از هرچی ایدئولوژیه بیزارم. از ارزشی و انقلابی و اصلاح‌طلب بیزارم، از چپ و محورمقاومتی بیزارم، از سلطنت‌طلبی بیزارم. از هر فکری که زندگی رو قربانی شعار و جنگ می‌کنه بیزارم.از جاویدنام شدن، شهید شدن، تلفات جنگی شدن بیزارم. می‌خوام زندگی کنم. دنیا به این بزرگی، این چه تقدیری بود.

ببخشید ما قبلشم بابت اعدام‌ها نگران بودیم. ما کلا با مرگ آدم‌های بی‌گناه مشکل داریم. چه جنگ و چه اعدام و چه هر جنایت دیگه‌ای که دیدیم.

نه کسکشا ما تو ایران نمیخوایم بی برق و آب و بنزین و زندگی باشیم که نظام بره. ما میخوایم حداقل هایی بمونه که برای مبارزه بعدی بتونیم اماده باشیم نه اینکه عین عراق ۱۹۹۱ بچه هامون از وبا بمیرن. از وسط اروپا و آمریکا میگن خوب‌ کاری کرده زیرساخت زده. کیریا جون انسان در میونه.

من اینترنت می‌خوام. اینترنت آزاد می‌خوام. حقم رو می‌خوام. از این حقارت متنفرم. از این توهین آشکار به انسان‌بودنم متنفرم. از اینکه به اخبار دسترسی ندارم، کارم رو نمی‌تونم انجام بدم، از اینکه ارتباطم با همه قطعه، از اینکه برای کانفیگ و چند گیگ اینترنت باید دست‌وپا بزنم، عصبانی‌ام.

تصور کنید کودکی هستید که بعد از یک ماه خانه‌نشینی و وحشت رفته‌اید سیزده‌به‌در دارید با بچه‌های دیگر بازی می‌کنید. یک‌باره پلی بین کوه‌ها منفجر می‌شود. یک ثانیه تاریکی. بعد تبدیل می‌شوید به عددی بین مجروحان. «بر اثر انفجار پل ب۱ کرج ۸ کارگر پل‌سازی کشته و ۹۵ شهروند زخمی شده‌اند.»

من اصلاً آدمِ «دیدی گفتم!» نیستم. ولی حقیقتاً سر این موضوع دوست‌دارم بر سر تک تک جنگ‌طلبان اطرافم که عاقل اندر سفیه نگاه می‌کردن و می‌گفتن «بالاتر از سیاهی که رنگی نیست» فریاد بزنم که «دیدی بود! دیدی بالاتر از سیاهی هم رنگی بود که ما می‌دیدیم و شما نه؟»

با شما یک نقطهٔ مشترک هم ندارم. دارین از تیکه‌پاره شدن آدما به اسم وطن‌دوستی کیف می‌کنید. شما درنهایت عاشق رعیت بودنید. مشکلتون لباسه، از عمامه خوشتون نمیاد، دوست دارید یه کراواتی بهتون بگه «هُش». نه! حتی میل من برای نابودی ج.ا نقطه مشترک با شما نیست چون انگیزه من با شما یکی نیست

چیزی که بچه‌ها تجربه می‌کنن و بلایی که سرشون میاد واقعا وحشتناکه. چه راحت و عجیب قربانی می‌شن این وسط. بچه‌ای که توی مدرسه‌ بوده، بچه‌ای که توی خونه‌ که تعریف امنیته براش بوده، بچه‌ای که سر ایست بازرسی‌ گذاشتنش. بچه‌ای که در نهایت بچه‌ است! ترسیده، زخمی شده یا کشته شده. وحشتناکه.

ببین واسه یه ذره آزادی چقدر مُردیم.

انگار دیگه زندگیم یکبار برای همیشه تموم شد، نه خبری از رفتن ایناس، نه تموم شدن جنگ و نه حتی ذره‌ای خبر از وصل شدن اینترنت. انگار همه چی در یک لحظه نابود شد و عادی شده و زندگی گذشته‌‌ام یه خاطره خیلی رویایی و دوره.‌