น้องนิวเยียซ่าส์🍅

โดนจนได้ 😅 โมเดลของทักก้าเนี่ย มันคือการแบ่งเศรษฐกิจสร้างสรรค์ออกเป็นแต่ละกลุ่มอุตสาหกรรม และเลือกตัวแทนในแต่ละกลุ่มอุตสาหกรรม มาระดมความคิดกันว่าอยากทำอะไรให้กับอุตสาหกรรมตัวเองบ้าง เพื่อให้เติบโตขึ้นอย่างยั่งยืน ทักก้าฝั่งอุตสาหกรรมละคร ซีรีส์ และภาพยนตร์ ก็เป็นหนึ่งในอุตสาหกรรมที่แข็งขันมากพอสมควรในตอนนั้น เราระดมสมองกัน คิดโครงการมากมาย รวมถึงสามารถของบประมาณ เพื่อสนับสนุนการสร้างสื่อได้ (ตอนนั้นดีใจกันมาก) แม้งบประมาณจะไม่ได้มากขนาดนั้น แต่ก็พยายามจ่ายให้ครอบคลุมทุกประเภทสื่อ ทั้งต้นน้ำและปลายน้ำ หลังจากเปิดให้ภาคอุตสาหกรรมส่งเรื่องของบ จะมีส่วนกลาง ที่เป็นกรรมการคัดสรร (โดยส่วนใหญ่ไม่ใช่อนุกรรมการของแต่ละอุตสาหกรรม) คือเป็นคนนอกที่ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียกับงบ เป็นคนอนุมัติอีกทีว่าเรื่องไหนจะได้บ้าง ได้เท่าไหร่ โมเดลที่เรากังวลกันตอนนั้น คือเราไม่อยากให้หน่วยงาน ลงไปเฟรมมิ่งการสร้างงานมากไป เพราะจะเป็นการจำกัดความคิดการสร้างสรรค์ของผู้สร้าง และตอนของบ ส่วนใหญ่จะมาเป็นโครงร่างและรายละเอียดอื่นๆ ยังไม่ได้เห็นบททั้งหมด จะเห็นได้ว่างบประมาณถูกกระจัดกระจาย แจกจ่ายให้กับหลากหลายเรื่องราว ไม่ว่าไม่ว่าจะเป็นฝ่ายใดก็ตาม ไม่ได้มี agenda setting ใดในนั้น เพราะคนทำงานที่เป็นอนุกรรมการของแต่ละอุตสาหกรรมนั้น เป็นคนภายในของอุตสาหกรรมจริงๆ เป็นเอกชนนี่แหละ มาจากทุกฝ่ายการเมืองด้วยซ้ำ ผมเข้าใจว่าทักก้า เป็นโครงการที่เกิดขึ้นในยุคของพรรคเพื่อไทย หลายท่านพอกล่าวถึงพรรคเพื่อไทย ก็อาจจะมีอคติ รวมถึงมองในแนวทางลบได้ แต่นี่คือโครงการที่มีประโยชน์มาก เป็นยุทธศาสตร์ที่เกี่ยวเนื่องกับเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ที่ดีที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา ขอบคุณพี่ไอซ์ที่กล่าวถึงด้วยความกังวลในผลกระทบต่อภาคสังคม แม้จะอยากพี่ไอซ์ให้โอกาสทักก้าได้ทำงานต่อ แต่วันนี้ไม่มีทักก้าแล้ว เสียใจแต่ก็ต้องทำใจ สู้กันไปด้วยวิธีการอื่นๆ ทักก้าเองก็ทำงานได้ปีสองปี มันมีอะไรที่พัฒนาให้ดีได้อีก ผมเชื่อว่าแนวคิดเราอยากให้สังคมได้รับประโยชน์สูงสุดเหมือนกันครับ แต่เราอาจเห็นคนละมุม ฝั่งนึงเป็นมุมคนทำงาน อีกฝั่งเป็นมุมจากคนข้างนอก

ตอนมิชชันนารีจะออกจากวังมาตั้งโรงเรียน คนในวังก็คัดค้าน อยากให้สอนแต่ในรั้ววัง แต่มิชชันนารีดื้อ เลยออกมาเปิดโรงเรียนที่ชุมชนกุฎีจีน และที่สำเหร่(ชื่อสำเหร่บอยสคูล) ซึ่งต่อมา สองแห่งนี้รวมกัน กลายเป็นโรงเรียนกรุงเทพคริสเตียน หาอ่านได้นะ มีบันทึกไว้

ปรีดีตายที่ฝรั่งเศสในบ้านที่ซื้ออยู่ จนมากมั้ง จนตรอกเลย ลูกหลานพนมยงค์ในไทยเขาแค่ low profile ตัวเอง แต่ไม่ได้กัดก้อนเกลือตกระกำลำบาก ร่ำเรียนสูงมีชื่อเสียงมีตำแหน่ง ปรีดีไม่ใช่persona non grata หรอก เรื่องมีคุณก็มี เรื่องเนรคุณก็โข

แต่ Shine เนื้อหาคือ อยู่ข้างประชาชนที่ต่อสู้ และโดนทำร้าย โดยรัฐนะคะ 🥲

“ถ้าสุดท้ายพวกเขาไปบังคับผู้อื่น มันก็ไม่ต่างอะไรจากระบบเก่าที่พวกเขาต่อต้าน” บทมาลาซีนนี้คือค่ตจะรีเลททุกวันนี้ถึงแม้จะเปลี่ยนระบอบใหม่แล้วก็ตาม ปชชทุกวันนี้ก็คงไม่ต่างจากตอนนั้นเท่าไหร่🫠 #สอดสร้อยมาลาEP6

🔴นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ยโว้ย😤😭 น้องทรายที่ต้องเจอพี่เลี้ยงล่วงละเมิดสมัยเด็ก ไหนจะมาพี่ชายอีก ขอความช่วยเหลือจากใครก็ไม่ได้ทำไมคนคนนึงต้องเจออะไรแบบนี้ตลอดชีวิตเลยหรอวะ กอดน้องแน่นๆเป็นกำลังใจให้น้องทุกเรื่อง ขอให้ผ่านเรื่องราวความเจ็บปวดในชีวิตไปให้ได้และให้ไวที่สุด #ทรายสก๊อต

เรารู้สึกว่า "บท Shine มีความหัวก้าวหน้ามากๆ" แบบชื่นชมเลย เลยคิดว่า ไม่เกี่ยวที่รัฐสนับสนุนไหม แต่สิ่งที่เป็นหัวใจของปัญหา คือ "ผู้ผลิต และคนเขียนบท" ความเชื่อของพวกเขาข้างใน อยากนำเสนออะไรให้สังคม โพสต์เราไม่ได้บอกว่า ทุกเรื่อง ถ้าเป็นรัฐสนับสนุน = Propaganda เราแค่กำลังบอกว่า เรารู้สึกแค่ "เฉพาะกับเรื่องนี้" ว่ามันเป็นแบบนั้น โดยไม่ได้เหมารวม