His Beloved Sacrifice

من آنِ توام مرا به من باز مده

قدر آن خاک ندارم که بر او می‌گذری که به هروقت همی بوسه دهد بر پایت

سعدیا گر بوسه بر دستش نمی‌یاری نهاد چاره آن دانم که در پایش بمالی روی را

سری دارم فدای خاک پایت گر آسایش رسانی ور گزندم

به لطف این مرد رون پام از زانو تا بالا کامل کبود و قرمزه و دردی که با برداشتن هر قدم می‌پیچه توی پام برام مشق بندگیه [زیبایی محض]

پَستم چنین به خاک ره خویشتن مَبین باشد به دستبوس تو روزی شوم بلند…

گَهی که تیغ زنی دست ده که بوسه زنم که دستبوس تو آن لحظه خون‌بهای من است

گفت شاها غلام فرمانم هر چه حکم تو، بنده‌ی آنم گر کنم طاعت و اطاعت تو باشد آن هم به استطاعت تو

برام یه ست کگل بال انتخاب کرده امروز وقتی بیرون بودم یکیشو انتخاب کرد گفت رسیدی خونه خبرم کن نگم چطور خودم رو رسوندم و چقدر تمام مدتی که بیرون بودم از تصور دستورش خیس بودم وقتی رسیدم گفت اینو بی‌مقدمه می‌ذاری و با همون می‌خوابی تا صبح چی گفتم؟ یارای کیست غیر اطاعت به درگهت

بهش گفتم: احساس می‌کنم هر کار کنم حق مطلب رو در پرستیدنت ادا نکردم کافی نیست خیلی پرستیدنی‌تر از اینهایی من هر کار کنم از پس پرستش کاملت بر نمیام مگر همینکه که «در پایت کنم جانی»

بر آنم گر تو باز آیی که در پایت کنم جانی و زین کم‌تر نشاید کرد در پای تو قربانی

بیا که بر سر کویت بساط چهره‌ی ماست به جای خاک که در زیر پایت افکنده‌ست

به غیر تیغ پناهم نماند و می‌پرسم که رحم در دلت آید ز بی‌پناهی من سحر به کشتنم از در درآمدی سرمست مگو نداشت اثر آه صبحگاهی من

مرا که پیش تو ابراز بندگی کردم رواست گر بنوازی و گر برنجانی

در پیشگاه امر تو بی‌گفت و بی‌شنود در کارگاه نهی تو بی‌چون و بی‌چرا