🍀อ่านเขียน92🌈 เป็นคนเขียน คนอ่าน คนดู

#เสน่ห์จันทร์mpreg ลูกจันตายแล้วจุติเป็นเมียแสนร้ายของพระยา โสดมาทั้งชีวิต ตายแล้วก็อดดูผู้ชายในโลก2Dที่ชอบดูในหน้าจอแต่กลับมีผู้ชายหน้าหล่อเป็นของตัวเองเสียแล้ว พีเรียดพีใจ สามีไม้กระดานของหนู>< mebmarket.com/index.php?acti… #นิยายวายพีเรียดไทย #แนะนํานิยายวาย #ลานนิยายชช #นิยายวาย

@Minebaejuu หล่อจังว้า

ถ้าน้องจะเชื่อฟังว่านอนสอนง่ายขนาดนี้ คือรู้เรื่องกว่าเพื่อนพี่อีกค่ะ ไม่สิ อย่าให้แม่กุเห็นคลิปนี้เลยละกัน เพราะน้องว่าง่ายกว่ากุเยอะ 555555555555555555555555555555

จำได้มั้ย ที่ทวิตแมสๆเรื่องน้องแมวเสียเพราะไรไม่รู้ แต่แม่แมวคาดว่าเพราะสารในเซรั่มที่แม่แมวทาผม วันนี้หมอแม่แมวมะมาให้ความรู้แล้ว แม่แมวทุกท่านถ้ามีเวลากดไปฟังกันนะ หลีกเลี่ยงสารเคมีที่อันตรายต่อลูกๆกัน 🥺 (ปล.ไม่ได้โจมตีแบรนด์ไหน แค่อยากให้ลองสังเกตส่วนผสมก่อนใช้ เซฟไว้ก่อนน🥺)

@kitiekawaii เป็นแก้วเป็นแสงของแทร่

วันนี้เติมน้องบุ๊คหรือยังคับ 🥺🎀💬

@lady_apollo2001 ขอบคุณค้าบบ

อยากเป็นเพื่อนกับนักเขียนหลายๆคน อยากเป็นเพื่อนคุยในยามที่พวกเขาอยากบ่นให้ฟัง อยากเล่าไอเดียให้ฟัง อยากถามความคิดเห็น เพราะบางทีการที่นักเขียนได้พูดระบายกับใครสักคนมันก็ทำให้เข้าใจงานเขียนของตัวเองได้ด้วยนะ บางทีมีอะไรไม่รู้เยอะแยะในหัว พอลองพูดออกมา มันจะเห็นอะไรๆชัดเจนขึ้น

ฉากหลังและฟอนต์ซื้อ ส่วนตัวละครวาดใส่เองจ้า ปกชั่วคราวของนิยายแฟนตาซี นายเอกเป็นต้นกาหลงแสนปีมีฤทธิ์บำรุงหัวใจ ท่านระพินเป็นผู้นำที่โดนคำสาป 🌼 'ระพิน' เป็นผู้นำห้าวหาญมีอาคมเข้มขลัง รบทัพปราบแดนศัตรูพ่ายหากทว่าตนก็โดนพิษฤทธิ์ร้ายจนไม่มีไผหาญเข้าใกล้  'กาหลง' พลัดถิ่น บำเพ็ญแสนปีพึ่งกำเนิดสังขารจึงอ่อนแอยังต้องดูดซับพิษดินร่วนจากระพินเพื่อหยั่งราก 🍀🍀🍀 ร่างเล็กเข้าไปกอดคนที่ไม่มีไผกล้าเข้าใกล้ พาให้คนคุ้มกันขวัญผวาไปเป็นแถบ รู้ว่าท่านระพินเสน่ห์เหลือร้ายแต่ไม่กลัวความตายเลยจริง ๆ เนี่ยนะ!! 'สดชื่นที่สุด' กาหลงทั้งกอดทั้งรัดและยังอยากฟัดเหวี่ยงคนตัวเเข็งที่นอนเกร็งอยู่กับศิลายักษ์แต่ติดตรงที่ชายคนนี้ตัวหนักชะมัด เจ้าตัวนุ่มนิ่มใช้ร่างกายของตัวเองถูไถกายแกร่งเพื่อดูดสารอาหารจากพิษดินร่วนที่ผุดผ่านเหงื่อ จมูกเล็กเชิดสูดกลิ่นไอกรวดเข้าไปเต็มปอดด้วยความฟิน "อ๊า หอมจัง" ครางข้างหูกันยังไม่พอคนตากลมก็มองปากของอีกฝ่ายที่เผยอด้วยความตกใจอย่างฉ่ำเยิ้ม ไอพิษดินร่วนสีทองช่างเจิดจ้านัก จะต้องดูดกินให้ฉ่ำ ความเร็วของเจ้าตัวเล็กที่ก้มหน้าเข้าหาชายหนุ่มเห็นว่าไวแล้ว เจ้าของริมฝีปากแดงก่ำกลับเร็วเสียยิ่งกว่า แม้ท่านจะแทบสิ้นแรงก็ยังยกมือที่หนาหนักเหมือนไม่ใช่มือของตนมากั้นไว้อย่างทันท่วงที ริมฝีปากอิ่มจึงปะทะกับหลังมือใหญ่จัง ๆ ท่ามกลางสายตาของผู้คุ้มกันและย่าใหญ่ที่ยืนอึ้ง ยังไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เพราะพิษจากตัวระพินที่ฟุ้งกำจายท่วมเขตกักกันและไอพลังงานกดดันอันหนาแน่นที่แทบฉีกทึ้งร่างของคนอ่อนแอให้ดับสิ้น จะห้ามด้วยเสียงก็กระดากกับภาพที่เห็นต่อหน้าจนเผลออยากปิดบานประตูให้รู้รอด "สูทำอันใด อยากตายรึ" ระพินขึงตาคมดุใส่อีกฝ่าย ยามปกติท่านหวงตัวอย่างยิ่ง หากการดุคนแปลกหน้าครั้งนี้กลับเป็นการห่วงคนที่เข้าใกล้ท่านได้ในรอบหลายวัน ด้วยไม่อยากให้ไผในแดนตายเพราะท่าน เจ้าตัวน้อยเผยรอยยิ้มสดใสพลางซบหน้าถูไปไถมากับหลังมือแข็งของแหล่งอาหาร แค่ดูดซึมผ่านผิวยังรู้สึกดีขนาดนี้ ถ้าได้ดูดออกมาจากตรงนั้น รากบำเพ็ญต้องมั่นคงเร็วมากแน่ ๆ ว่าเเล้วลิ้นเล็กก็เลียแผล็บบนหลังมือใหญ่พานให้ระพินต้องสะดุ้งไหวจากความรู้สึกซาบซ่านปนเปกับอาการหนักอึ้งกดดันที่บรรเทาเบาลงอย่างน่าอัศจรรย์ "ให้ชิมหน่อยเถอะ นะ นะ" แค่ใช้ลิ้นไล้ไปตรงหลังมือที่มีไอบางเบายังรู้สึกว่ารากฟื้นฟูอย่างรวดเร็วจริง ๆ 'ต้องดูดซับให้มากกว่านี้' ดวงตากลมสบกับตาคมอย่างออดอ้อนพาให้ผู้นำที่คนในแดนกล่าวขานว่าใจหินต้องเผลอเบี่ยงสายตาหนี เจ้าเด็กนี่จะใจกล้าเกินไปแล้ว สิ้นประโยคชิม ๆ กิน ๆ ของหนุ่มตัวเล็กหน้าตาจิ้มลิ้ม ย่าใหญ่ผู้ไม่สามารถขวางคนรักของพ่อทัพก็จำต้องปิดประตูบังสายตาคนนอกไว้ก่อน ไม่รู้ว่าเด็กชื่อกาหลงคนนั้นเข้าใกล้ท่านระพินง่ายขนาดนี้ได้เช่นไรแต่คงต้องทำใจ เตรียมสุสานบรรพชนให้แด่คนทั้งสอง

@TinybirbCookies @GiftchanN น่ารักกก

มาตามสัญญาค่ะ ที่บอกว่าถ้าได้รับแจก #ติ๊กฟ้า แล้วจะแกะมะม่วงเป็น #Pokemon 55555 ทำมาแก้บนแร้ววว 🐟🐟🐟 อันนี้ได้แรงบันดาลใจจากร้านนึงที่เค้าแกะมะม่วงเป็นรูปปลาขาย ละคุณแพรตะลอนแหลกมารีวิว ที่ฮิตๆ กันช่วงก่อน (ลิ้งค์ในเมนชั่นนะ) เลยอยากแกะกินเล่นบ้าง เลือกเป็นโปเกมอนปลา คอยคิง #koiking กับปลาลายไทย(มั่ว) ธรรมดาค่ะ ใช้มะม่วงแก้วขมิ้นอ่อน กินกับน้ำปลาหวานกันกรอบกรุบ ๆ เลย ถามเด็ก 4 ขวบที่บ้านว่าชอบอันไหน Choose your fighter! นกน้อยเลือกโปเกม่อนคอยคิง โดยให้เหตุผลว่า คอยคิงมันหน้าตลกดี แต่อีกตัวนั้น "หน้าตามันดูเป็นทางการเกินไป" 55555555 ไปจำมาจากไหนฮึคำนี้ 🤣 เอาเป็นว่าขอบคุณคุณ @worachet อีกครั้งสำหรับติ๊กฟ้าแสนสะดวกนี้นะคะ ใครอยากแลกฟอลหารายได้ ก็มาได้เลยนะ เดวฟอลกลับ แอคนี้ไม่มีอะไรมาก มีเด็ก มีของกิน มีต้นไม้ ดอกไม้ บ้านสวน เจ้าของแอคเป็นสาววาย ประมาณนี้ ชอบก็ติดตามกันได้จ้า 😊🌼

#แจกปกสำเร็จ ซื้อมาไม่ได้ใช้ เผื่อใครมีฟอนต์ที่ถูกชะตากับปก เราดองมานานแล้ว แจกเเอคละปกค่ะ ☘️กติกา☘️ ฟอล รีทวิตแล้วเมนต์ใต้โพสต์ว่าเห็นปกที่ต้องการใช้ แล้วนึกถึงอะไร 🌼 รู้ผล 29 เมษา 69 เวลาประมาณ 19.00 น. คัดเลือกจากเมนต์ที่เราอ่านแล้วชอบจะส่งปกผ่านเมลให้ค่ะ

ทุกคนเราพิมพ์ผิดรู้ผล 29 เมษา 69 เวลาประมาณ 19.00น. นะ ถ้ายังไม่มีใครเล่นค่อยตั้งโพสต์ใหม่

ตั้งแต่เขียนเสน่ห์จันทร์จบ แหม่มก็เข้าโรงบาลบ่อยมากเพราะพักผ่อนน้อยไปในระยะสามเดือน พอพบหมอก็เคาะมาว่ามีภาวะเครียดรุนแรงบวกซึมเศร้าเล็กน้อยรักษาจนดีขึ้น ความทุ่มเทนี้ทำให้งานเป็นที่รู้จักผลประกอบการอีบุ๊กก็ดีพอได้พึ่งพาอาศัยฝากไข้แต่ก็มีอาการไอเดียแล่นจนพักไม่พอบ่อย ไฟมอดเร็วเลยมีพล็อตเยอะแต่เขียนจบได้น้อยจึงยังไม่สามารถเขียนเป็นอาชีพหลักได้ ปลายปี 67 แหม่มได้ทำงานต่างประเทศจากอาชีพนวด ก่อนบินหนึ่งวันหน้าเริ่มบวมเบี้ยว อาการคือปวดบวมช่วงจมูกก่อนจะดันลงเหงือกพอหนองแตกหน้าก็ยุบ ระหว่างบวมชาซีกขวา เป็นแบบนี้หลายรอบ ได้ทำงานที่เซี่ยงไฮ้สัญญา 2 ปี ก็อยู่ได้ 8 เดือน ต้องกลับไทย 23 เมษา 68 เพื่อหาสาเหตุ เพราะรอบสามปวดมากเหมือนดันขึ้นตาจนตาเบลอ ไม่มีสิทธิ์รักษาที่จีน พอมาไทยก็ตรวจพบภูมิแพ้และนัดผ่าเหงือกเผื่อเอาชิ้นเนื้อตรวจ ได้ผ่า 30 เมษา เซาะจากเหงือกขึ้นไปหาจมูกพบว่าเป็นถุงน้ำในโพรงจมูกโตผิดปกติ พร้อมกับน้าที่มีอาการปวดมดลูกก็หาหมอพร้อมกัน ผ่าเสร็จต้องรอฟังผลชิ้นเนื้อ เรารอฟังผลด้วยความไม่สบายใจแต่ได้รับข่าวดีว่าไม่ใช่เนื้อร้ายถ้ามีอาการอีกก็ผ่าซ้ำเพราะอาจจะผ่าออกไม่หมดส่วนน้าที่ได้ผลช้ากว่า หมอแจ้งว่าเป็นมะเร็งมดลูกระยะสองต้องรักษาหลายขั้นตอน แม่ก็มีเนื้องอกในมดลูกแต่ก็ไม่ใช่เนื้อร้าย ยายมีโรคประจำตัวมานานแต่ช่วยเหลือตัวเองได้ หลังจากนั้น พ่อลุงรถล้มเริ่มออดแอดทุกคนต่างแยกย้ายทำงานดูแลตัวเองจนถึง เดือนธ.ค ยายเริ่มทรุดจากโรคประจำตัวช่วงที่ยายเริ่มทรุดพ่อลุงอยู่อุบลเพราะกลับไปเกี่ยวข้าวและมีอาการตาพร่ามัว วันที่ 8 ธ.ค 68 ยายก็เสีย โดยที่ยังไม่รู้ว่าน้าเป็นมะเร็ง หลังจากยายเสีย น้าก็รักษามะเร็งเรื่อยมาตามขั้นตอน พึ่งดีขึ้นช่วงมีนา แม่ก็พักรักษาตัวช่วงมีนาเพราะประจำเดือนที่หมดไปพักใหญ่มาทั้งเดือน พ่อลุงเทียวหาหมอเกี่ยวกับตาหลายที่ ก็วินิจฉัยตรงกันว่าติดเชื้อไวรัสงูสวัด รักษาเรื่อยมาจน 27 เมษา อาการกำเริบหนักเลยไปโรงพยาบาลนัดตรวจ ตอนนี้คิดว่าคงเรื้อรังอาการทรง ๆ แต่พบสาเหตุแล้วก็คงแก้ไขไม่ยาก โรคที่รักษายากที่สุดคือโรคไม่ไปหาหมอตามนัด ตั้งแต่แหม่มกลับมาจากจีน รักษาแผลผ่าตัดเสร็จแล้วไปทำงานร้านนวดก็รู้สึกป่วยง่ายเพราะโรคภูมิแพ้ ร้านนวดต้องสแตนบาย 12 ชั่วโมงเลิกดึกจึงประจำร้านได้ไม่นาน สิ่งดีมีมาเป็นช่วงเช่นได้รับนวดงานแต่งของลูกค้าที่พบกันเมื่อสิบปีที่แล้ว จ. พัทยา นวดลูกค้าตามบ้านที่จ.นนทบุรี และสิ่งที่ฮีลใจมากสุดคือได้ทำงานเลี้ยงแมวหนึ่งตัวที่บ้านโป่งระยะสิบวัน งานสบายรายได้ดีมีอยู่จริง แมวน่ารักมาก บ้านลูกค้าก็โปร่งเหมือนได้พักผ่อน เลี้ยงแมวระหว่างปลายเดือนธ.ค 68 ถึง ต้นเดือน ม.ค69 ทำเอาความหนักอึ้งที่พึ่งจัดงานยายและเคลียร์ปัญหาหลังงานยายเบาลงไป พอไปทำงานที่น่านก็เจอร้านดี เจ้านาย ลูกค้า เพื่อนร่วมงาน น่ารักกันหมด แต่สู้ฝุ่นภาคเหนือเดือนเมษาไม่ไหวเลยได้กลับมาพักปอดที่บ้าน จ.ระนอง ขอบคุณโรงพยาบาลชุมพรเขตอุดมศักดิ์แผนกทันตกรรมและจิตเวช อย่างสุดใจ ดูแลแหม่มดีมากและก็คงดูแลผู้ป่วยท่านอื่นอย่างดีด้วย หวังว่าครึ่งหลังปี 69 จะเป็นฟ้าหลังฝนที่งดงามของแหม่มและทุกคนที่ยังหม่นนะคะ🌼

ออกเสียงไม่ถวก

#แมว

#เสน่ห์จันทร์mpreg สีหน้าตื่นตระหนกของจันทำให้พลัฏฐ์รู้สึกแปลกอีกครั้งสายตาคู่คมพยายามเหลือเกินที่จะไม่มองต่ำไปกว่าหน้าให้คนที่มองตื่น ๆ อยู่ตอนนี้รู้สึกว่าท่านคิดสัปดน ใต้ผิวน้ำใสเสียจนเห็นความขาวกระจ่างตาชัดแจ้ง และเพราะว่าน้ำที่ใสนั้นปิดบังอำพรางสิ่งใดมิได้คิ้วเข้มจึงยิ่งขมวดใบหน้าคมคายยิ่งเครียดขรึม เห็นพลัฏฐ์หน้าเคร่งจันก็ยิ่งใจสั่น ไม่รู้ว่าเป็นสั่นกลัวหรือสั่นสู้ความหล่อ ฮือ  แค่ยืนเฉย ๆ ก็หล่อกระชากใจจริง ๆ หล่อแบบ ดุ ดุ จันเผลอเอามือปาดปากเพื่อหาว่าน้ำลายหกออกมาหรือเปล่า "ขึ้นเรือนแล้วให้บ่าวไพร่หาบน้ำขึ้นไปให้อาบ" "ขอรับ" จันรับคำง่าย ๆ อย่างลืมตัว กลัวแล้วพ่อจ๋า พลัฏฐ์ไม่กล่าวความอันใดต่อท่านหันกายเดินกลับไปเรือนของท่านทันที "ขะ ขึ้นกันเถิด เจ้าค่ะ" เพลินรู้สึกว่ามันหัวใจเกือบวายแล้วธรรมดาจะเห็นเพียงพ่อนายเข้าหาพระยามิคิดว่าท่านจะมาหาพ่อนายเองถึงสองคราในวันเดียว "เขาบอกให้ขึ้นเราก็ต้องขึ้นหรือ" พอคนไม่อยู่จันก็เชิดหน้ารั้น ๆ ใส่เพลินลอยคอท่าลูกหมาตกน้ำเกาะตามขอบไม้กระดานพาให้เพลินที่คว้าตัวนายไว้ไม่ทันส่ายหัว "ขึ้นเถิดนะเจ้าคะหากท่านกลับมาแล้วพบว่าไม่ฟังความจะโดนเอ็ดเอาได้เจ้าค่ะ" จันค่อนลมค่อนแล้งพลัฏฐ์เป็นชายประเภทมิสนใจคนแต่ขี้สั่งเสียจริง  "ใครจะกลัวกับอีแค่โดนเอ็ดกันเล่า" จันทำทีว่ายวนไปมาสองรอบ "อื้อ สะอาดพอดีเมื่อยแล้วด้วยขึ้นเรือนกัน" ก็เเค่เกรงใจนิดหน่อยเท่านั้นเอง

"เสียใจแล้วหรือเจ้าคะ" เสียงของนวลเรียบเรื่อยและนิ่งเย็นอย่างมาก "เราขอโทษ เราขอโทษ" ลูกจันพึมพำ ย้ำ ๆ ซ้ำ ๆ "เราขอโทษเธอจริง ๆ นะนวล" ลูกจันขยับกายที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงเขายังร่ำไห้นั่งคุกเข่าคลานเข้าไปหานวลจนใกล้ก่อนจะค่อย ๆ ก้มกราบแทบเท้าของนวลด้วยความรู้สึกผิดอย่างสุดหัวใจ "จันไม่รู้ ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะชดเชยให้นวลยังไง ฮือ" จันสะอื้น เขารู้สึกว่าการตายของเขามันง่ายดายมากง่ายดายเกินกว่าสิ่งที่เขาทำเอาไว้ถึงขนาดนี้ "ไม่ต้องชดเชยอันใดอีกแล้วนะเจ้าคะ" เสียงเรียบเย็นตอบกลับเหมือนปลอบประโลม นวลมองลูกจันผู้นี้ ลูกจันผู้นี้มีจิตที่บริสุทธิ์นัก  นวลอยู่มานานเหลือเกินแล้ว มันอยู่เป็นเจ้ากรรมนายเวรของพ่อนายมานานมากจนเกินพอ "นวลทวงทุกอย่างมาจากคุณจนสิ้นแล้วต่อแต่นี้นวลให้อภัยคุณแล้วนะเจ้าคะคุณจงกลับไปใช้ชีวิตของคุณให้ดีเถิดเจ้าค่ะ" จันไม่อาจพูดอะไรออกไปเพราะคำกล่าวมันจุกอยู่ภายในลำคอ เขามองแสงที่ค่อย ๆ สลายไปต่อหน้า แล้วจันจะทำยังไงสิ่งที่เขาได้รับรู้ไม่ได้ติดอยู่เพียงแค่ตาแต่มันติดอยู่ในใจด้วย จันที่มั่นใจในความดีของตัวเองมาทั้งชีวิต ตอนนี้ ความภูมิใจนี้ไม่เหลืออีกแล้ว ทำไมหลังความตายจึงได้เจ็บและทรมานได้ถึงขนาดนี้กันนะ #เสน่ห์จันทร์mpreg บทที่ ๑ น้ำตา

เธอร้องไห้เธออ้อนวอน ร้องขอความเมตตาอยู่ภายใต้ฝ่าเท้าขาวผ่องของเจ้าจันทร์ ทุกคนที่อยู่ในอาณาบริเวณนี้ ใส่ชุดโบราณกันหมดผู้คนที่นั่งห้อมล้อม ดูเหมือนนั่งรอรับคำสั่งต่างก็พากันเงียบกริบ ไม่มี ไม่มีใครเลยสักคนที่กล้าสอดปากช่วยเหลือสาวน้อยที่น่าสงสารคนนั้น ลูกจันอยากหยุดแขนหยุดขาที่เคลื่อนไหวอย่างใจร้ายนี้เหลือเกิน แต่ก็ไร้ผล นอกจากจะเหยียบหัวคนแล้วเจ้าจันทร์ยังถีบหัวของทาสที่มีชื่อว่านวลเสียหงายกระแทกพื้นเสียงดังจนคนที่มองรู้สึกใจสั่น "ฮืออ" เสียงร้องไห้ดังขึ้นจากร่างเล็กที่เคยดูดี เจ้าจันทร์เยื้องย่างทรุดตัวลงใกล้ ๆ มือเรียวสวยกอบกำผมดำสนิทของนวลให้หน้าเเหงนเงย "เงียบ" นวลกลัว มันกลัวพ่อนายมาก สติของมันเตลิดเมื่อเห็นสายตาวาววับโหดเหี้ยมที่จับจ้องมัน มันพยายามดิ้นหนีจากฝ่ามือที่จับกุมแน่นหนา เสียงครางสั่นเครือในลำคอยิ่งดังไม่หยุด "กูบอกให้เงียบ" เจ้าจันทร์ตะคอกมือยิ่งกำผมดำแน่น  "ฮือ หยะ"  เจ้าจันทร์กระชากร่างเล็กตัวปลิวมาตรงอ่างที่ใช้ตักน้ำล้างเท้าเจ้านาย  "มึงไม่ฟังคำกูหรือ" มือเรียวแต่แข็งแรงจับหัวของคนที่ไร้ทางสู้กดลงในน้ำร่างเล็กดิ้นรนตะเกียกตะกายนวลหายใจไม่ออก มันไม่อยากตาย มันยังไม่อยากตาย 'เฮือก' หัวที่โดนดึงขึ้นจากน้ำ พยายามแหงนเงยสูดอากาศ  เจ้าจันทร์แสยะยิ้มสะใจที่เห็นอีทาสชั้นต่ำที่อยู่ในกำมือดิ้นรนอยากจะมีชีวิตรอด อึก  เส้นผมที่เจ็บไปหมดของนวลถูกกำกระชากอย่างแรงมันโดนดันหัวกดลงกับอ่างน้ำอีกให้ต้องรับความรู้สึกอึดอัดน่าหวั่นกลัว น้ำตาน้ำลายต่างก็ปนกันจนมองไม่เห็นเมื่อใบหน้าโดนน้ำร่างกายพยายามกระเสือกกระสนจากกำลังที่แข็งแกร่งจนเกือบจะหมดลมผมจึงโดนกระชากให้มันฮุบเอาอากาศเข้าปอดอย่างทุลักทุเล "อยากปีนเตียงเจ้าคุณพี่งั้นหรือ" หน้านวลหันเพราะพ่อนายผลักหน้ามันอย่างเกลียดชัง นวลสำลักน้ำจนแสบร้าวไปทั่วอกไม่อาจตอบความใดกับนายได้ทั้งนั้น ไม่เลย  มันไม่เคยคิดอันใดเช่นนั้นเลย "อย่างมึงคุณพี่แค่ชายตาแลแต่เจ้าคุณพี่ไม่มีทางเอามึงทำเมีย จำความของกูเอาไว้ให้ดี" ยังไม่สาแก่ใจของเจ้าจันทร์ คุณกำผมมันและกดหัวมันลงน้ำอีกครา ปากอิ่มยกยิ้มร้ายนัยน์ตาสวยเปล่งประกายเหี้ยมด้วยคุณสมใจยามเห็นคนอ่อนแอที่สู้คุณไม่ได้สักน้อยทุรนทุรายอยู่ในกำมือ  นวลดิ้นรนมันพยายาม พยายามเหลือเกินที่จะมีชีวิตรอด  เจ้าจันทร์รอ รอให้อีนวลมันใกล้จวนเจียนจักสิ้นลมคุณจึงจะฉุดรั้งชีวิตของมันขึ้นมาและคุณก็จะกระทืบซ้ำ ๆ ให้มันเจ็บปวดให้มันต้องทรมาร แรงดิ้นเริ่มน้อย เจ้าจันทร์กระชากเส้นผมของนวลให้เเหงนเงยแต่ครานี้หัวของนวลกลับตกลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก ตัวของมันอ่อนปวกเปียกร่างกายมันไม่อาจจะดิ้นรนได้อีกต่อไป เจ้าจันทร์คลายมือจากผมของทาสด้วยความตกใจพอเจ้าจันทร์ปล่อยมือกายเล็กก็ล้มฟุบลงอย่างไร้แรงฝืน  ดูท่าว่าอีนวลมันจักตายแล้ว มันตาย ตายคามือของคุณเสียอีกด้วย ลูกจันปิดปากตัวเองด้วยความช็อก ความเจ็บปวดสายหนึ่งแล่นลงกลางใจเมื่อเห็นว่าดวงตาของนวล ยังเหลือกโพล่ง ใบหน้านั้นหันมองจันอย่างว่างเปล่า เจ้าจันทร์เซถอย ดวงตากลมโตที่มีนัยน์ตาสีน้ำตาลสวยไหวระริก  คุณเช็ดมือกับผ้าที่ทาสหยิบยื่นมาให้อย่างสั่นเทาตอนนี้ทุกอย่างรอบตัวนิ่งสนิทผู้คนที่ไม่กล้าเงยหน้ามองเหตุการณ์ก็รับรู้ถึงความเงียบที่ผิดปกตินี้ได้พวกมันตัวสั่น ครานี้พ่อนายเล่นทาสหนักเสียจนตาย เหี้ยมเกินไปแล้ว ชั่วครู่ใจที่วิตกของเจ้าจันทร์ก็กลับมาดีขึ้นเจ้าจันทร์มองศพของอีนวลด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "ไม่ต้องเอามันไปวัดเดี๋ยวจักเป็นเรื่อง เอามันไปฝังให้ลึกถ้าพวกมึงทำไม่ได้ก็เผามันเสีย" สิ้นคำพูดไร้หัวใจของเจ้าจันทร์ ลูกจันก็รู้สึกว่าเขาแทบจะไร้สติเขาทรุดตัวลงอย่างหมดแรงกอดแขนตัวเองและร้องไห้สุดเสียงอย่างเจ็บปวดน้ำตารินไหลเปียกปอนใบหน้าใส ลูกจัน รู้สึก ว่า ตอนนี้เขาเจ็บ เขาเจ็บตรงหัวใจ มาก ๆ เขาเจ็บ มากกว่าการที่ต้องโดนต่อท่อหรือต้องชักเกร็งเพราะอาการหายใจไม่ออกที่เป็นอยู่โดยหาสาเหตุไม่ได้ทั้งชีวิตเสียอีก ภาพที่แสนโหดร้ายของเจ้าจันทร์ที่เห็นไปเมื่อครู่ลูกจันไม่อยากยอมรับเลยว่าตัวเองก็รู้สึกว่าคนอำมหิตที่ทำร้ายคนจนตายอย่างเลือดเย็นคนนั้น ก็คือ   ตัวของเขาเอง สิ่งรอบกายที่มีสีสันกลับมาไร้สิ่งมีชีวิตและว่างเปล่า  จันร้องไห้ด้วยความเสียใจอยู่ตรงนั้นนานมาก ๆ  พลันก็มีความรู้สึกว่ามีใครอีกคนอยู่ต่อหน้าของจัน  จันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง ทำให้เห็นใบหน้าขาวซีดของนวลที่เรียบนิ่งพาให้ใจของจันสั่นระทึกน้ำตาที่เริ่มเหือดแห้งหลั่งรินขึ้นอีกครั้ง เขาจะต้องทำยังไง เขาจะต้องทำไงถึงจะชดเชยกับความเลวที่ได้ทำกับคนคนนี้ได้กัน

ความตายนี่มันจะว่างเปล่าไหมนะ? จะไร้สีสัน หรือมีอะไรน่ากลัวรออยู่รึเปล่า จันเคยเห็นรูปภาพในโบสถ์ที่มีภาพนรกกับสวรรค์ เวลาไปถวายสังฆทานหรือทำบุญในวันพระ บางครั้งจันก็นึกสงสัยว่าบุญที่ทำไปสั่งสมเป็นเสบียงมากพอที่จะทำให้เขาได้ขึ้นสวรรค์ถ้าหากว่าเขาตายไปแล้วหรือยัง ไม่รู้ว่าตายแล้วจะไปไหน แต่จันไม่อยากตกนรก ขอขิงด้วยความมั่นหน้าว่าผมเป็นคนดีมากเลยนะครับ แม้การมีชีวิตอยู่ในตอนนี้ของผมจะเหนื่อยล้าทุกวัน ร่างกายชอบคอยแต่จะประท้วงว่าไม่อยากจะทำงานให้ผมแล้วด้วยการปวดตรงนู้นเปลี้ยตรงนี้แต่ผมก็ยังไม่อยากจะตายเลย จันมองสายระโยงระยางรอบตัวที่เห็นเป็นภาพที่ชินตามาตั้งแต่เด็ก  ผมชื่อ ลูกจัน เจริญอมาตยกุล ผมเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลเก่าแก่ที่ร่ำรวยมาก ทั้งชีวิตรายล้อมด้วยความสะดวกสบาย คุณพ่อคุณแม่ของผมท่านก็รักผมมาก ฟังเท่านี้ ชีวิตของผมก็ควรจะมีความสุขมากใช่หรือเปล่าครับ ใช่แล้วครับ ผมมีความสุขมาก  อยากจะกินอะไรก็ได้กิน อยากทำอะไรที่ทำแล้วร่างกายมันไหวผมก็ทำได้หมดเลยนะ ผมมีบ้านที่อบอุ่นมีพ่อแม่มีคนรอบตัวที่น่ารักกับผมมาก ๆ สิ่งเดียวที่จะทำให้ผมรู้สึกไม่ดี ก็มีแต่ช่วงเวลาแบบนี้ ช่วงเวลาที่ทุกคนรอบตัวเป็นห่วงผม เสียจนพวกเขาไม่มีความสุขเนี่ยแหละ "หนูไม่เป็นอะไรหรอกนะจ๊ะ" จันบอกคุณแม่และพยายามแย้มรอยยิ้มกว้าง ๆ ให้คุณแม่ที่หน้าซีดกว่าจันที่นอนเป็นผักอยู่ตอนนี้อย่างเต็มที่ "แม่ขอโทษนะลูกจัน" เกตุมณีปาดน้ำตาพยายามส่งยิ้มให้ลูกจัน ครั้งนี้จันพึ่งจะได้กลับบ้านกลับไปได้เพียงไม่กี่สิบวันก็ต้องกลับมานอนโรงพยาบาลไม่ว่าหมอที่ไหนก็หาสาเหตุไม่พบจันวนเวียนอยู่แต่กับบ้านและโรงพยาบาลจนเหมือนโรงพยาบาลจะเป็นบ้านหลังที่สองอยู่แล้ว ลูกจันเป็นแบบนี้ตั้งแต่จำความได้จนปีนี้อายุกำลังจะย่างเข้ายี่สิบปีบริบูรณ์ ความรู้สึกของการที่ลูกชายเข้าโรงพยาบาลกะทันหันบ่อย ๆ เกตุมณีควรจะรับมือได้แล้ว หากครั้งนี้เธอรู้สึกไม่ดีอย่างมาก ความรู้สึกของเธอร้องบอกว่าครั้งนี้ ลูกชายคนเดียวของเธออาจจะสู้ไม่ไหวใจของเกตุมณีสั่นมือของเธอก็สั่นรู้สึกตัวชาไปทั้งร่าง ภาพของลูกชายตัวน้อยที่น่ารักของเธอดูเหน็ดเหนื่อยเหมือนการหายใจอยู่บนโลกใบนี้มันยากเหลือเกินจนใจของเธอเสีย "ถ้าหนูหายหนูว่าหนูจะบวชสักพรรษา" ปากอิ่มยังมีรอยยิ้มแถมยังเจื้อยแจ้วก็ได้ทั้งที่ดูเหนื่อยเหลือเกิน เกตุมณีข่มใจพยายามจะไม่ร้องไห้แต่หางตาก็ยังมีน้ำตาซึมออกมาอยู่ดี "จันต้องหายแน่ ๆ" มืออันสั่นเทาของเกตุมณีลูบผมนิ่มของลูกจันอย่างแสนรัก "หนูจันสู้หน่อยนะลูก" เสียงแม่ที่สั่นเครือดังอยู่ใกล้หู พาให้ใจของจันรู้สึกสั่นไหว จันไม่อยาก ไม่อยากให้แม่ร้องไห้เพราะจันเลย ไม่ว่าจะกี่ครั้งที่จันอยู่ในภาวะวิกฤติความรู้สึกวูบเหมือนจะหลับไปในที่ไกลแสนไกลก็มักจะกลับมามีความรู้สึกและเจ็บปวดไปทั่วสรรพางค์กายทุกครั้ง จันรู้สึกว่าที่ลมหายใจของจันกลับมาอยู่กับร่างกายที่อ่อนล้าก็เพราะว่าจันได้ยินเสียงของแม่ที่คอยเรียกรั้ง "จันลูก" คราวนี้เป็นเสียงคุณพ่อที่ดังไม่ห่าง แต่เสียงของพ่อกับแม่ที่จันได้ยินครั้งนี้แผ่วเบามาก ตัวของลูกจันกระตุกเกร็ง เขาหายใจไม่ออก ครั้งนี้ มันติดขัดมากกว่าครั้งไหน ๆ ภาพของเพดานโรงพยาบาลสีขาวเปลี่ยนเป็นดำมืดพร้อมกับเสียงร้องไห้โฮประสานกับเสียงตี้ด... ยาว ๆ ของเครื่องมือเเพยท์ เสียงทุกอย่างขาดหายไปเหมือนตัดขาดจากความรู้สึกของลูกจัน นี่เป็นความรู้สึกหลังจากตายแล้วเหรอ ว่างเปล่าจังเลยแฮะจันกวาดตามองรอบกายที่มีสีขาวมัว ๆ ดูสงบและก็วังเวง  จันว่าจันคงไม่ได้ลงนรกหรอกนะ ตั้งแต่เกิดมารู้สึกตัวเองไม่ค่อยได้ทำบาปอะไรเท่าไหร่ ก็เขาอยู่แค่โรงพยาบาลกับบ้านนี่นา ถ้าไม่ได้ขึ้นสวรรค์ก็ขอให้ได้ไปเกิดเถิดนะ สาธุ~ จันก้มตัวต่ำค้อมศีรษะประนมมือหัวแม่มือจรดระหว่างคิ้วปลายนิ้วแนบหน้าผากไหว้อากาศแบบย่อตัว อยู่คนเดียว ถ้าจะไปเกิดใหม่จันขอเกิดเป็นผู้ชายน่ารักแบบเดิมพญายมจะว่าอะไรไหมหรือยุคนี้ต้องเจอยมทูตก่อน  ฉับพลัน ภาพที่รางเลือนก็เริ่มชัดเจนขึ้น ตอนนี้ลูกจันยืนอยู่เหนือหัวของใครสักคนแถมยังใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนหัวของคนคนนั้นด้วย เหมือนว่าเธอจะเจ็บเลยนะ ไม่สิ  'เธอเจ็บ' เธอเจ็บมาก ๆ แล้วนะ ลูกจันตื่นตระหนกใจของลูกจันตกอยู่บนตาตุ่มเขาอยากจะชักเท้าหนีออกมาเหลือเกิน "กราบตีนกู แล้วกูต้องให้อภัยมึงหรือ" เสียงที่เหมือนเสียงของลูกจันช่างดูอำมหิตมันดูน่ากลัวเสียจนลูกจันน้ำตาคลอ ทำไม ทำไมเสียงของคนคนนี้ถึงได้ดูใจดำขนาดนี้ "ฮือ พ่อนายเจ้าขาบ่าวขออภัยเจ้าค่ะ" เธอเป็นผู้หญิงที่ยังดูเด็ก ตอนนี้ เนื้อตัวของเธอก็ดูสะบักสะบอมเสียจนจันอยากพาเธอไปหาคุณหมอ เสียงสะอื้นของเธอดังเสียดแทงใจของจันจนตัวของจันสั่นเทาไปหมด

สมัครติ้กฟ้าหวังสร้างรายได้นั่นแหละแต่ไม่ใช่จาก x ทางเดียวนะ คนต้องเจอลูกเราเยอะขึ้น ลูกเรามันกลมกล่อม ลองอ่านสักสามตอนแรกก่อนก็ได้ พีเรียดพีใจ วายแฟนตาซี ธงเขียวแบบกร้าวใจทุกคู่ ตัวอย่างรี้ดอะไรท์ readawrite.com/a/7ba345a47c3a… meb mebmarket.com/web/index.php?… รูปเล่ม 389.- พร้อมส่ง

เอาราคามาเทียบให้ดู รูปแรก…พี่วินร้อยล้าน 1.6 แสนคำ / พสอษ.2 รอบ + จัดหน้าเล่ม + จัดหน้าอีบุ๊ก / ราคาปี 66 คือ 6,000 บาท รูปสอง…น้องนาค 1.9 แสนคำ / พสอษ.อย่างเดียว รอบเดียว / ราคาปลายปี 67 อยู่ที่ 3,500 บาท (ตอนนี้จัดหน้าเองเป็นแล้ว และก็ใช้ไฟล์เดียวกันทั้งเล่มทั้งอีบุ๊กนี่แหละ) นี่คือราคาจากร้านเดียวกัน เดียร์ว่ามันไม่แพงเลยนะคะ (เอาจริงมีทิปเพิ่มให้ด้วย) ถ้าเทียบกับการที่นักอ่านได้อ่านตัวอย่างแล้วประทับใจ โอกาสกดซื้อเพิ่มขึ้นอีกหลายเปอร์เซ็นต์เลยนะ