เป้ง

แอนตันมาเป็นเด็กฝึกที่เกาหลีช่วงหลังโควิด ตอนนั้นอยู่ที่บ้านกับคุณพ่อแค่สองคนหนึ่งปีเต็ม แอนตันอยู่ในช่วงวัยรุ่นตอนปลาย ส่วนคุณยุนซังก็กำลังเข้าช่วงวัยทองพอดี อารมณ์ไม่คงที่กันทั้งคู่ วันไหนที่แอนตันซ้อมแล้วไม่เป็นไปตามคาด พอกลับบ้านมาน้องก็จะอารมณ์ไม่ค่อยณ์ดี คุณยุนซังเห็นก็มีโมโหบ้าง เค้าไม่รู้ว่าจะทำยังไง เพราะตัวเองก็พยายามเข้าใจแล้วก็ช่วยผลักดันลูกแล้ว คุณแม่มาช่วยไกล่เกลี่ยให้ก็ไม่ได้เพราะอยู่เมกา เวลาแอนตันซ้อมแล้วเลิกดึกเค้าก็เป็นห่วงลูกด้วย กลัวออกนอกลู่นอกทาง ติดเที่ยวติดเพื่อนไรงี้ แต่ดีที่แอนตันเป็นเด็กที่น่าภูมิใจกว่าที่พ่อคิดไว้มาก แอนตันบอกว่าเป็นครั้งแรกเลยที่ได้ใช้เวลากับพ่อสองคนหลังจากที่ตัวเองโต เพราะที่ผ่านมาไม่ค่อยได้มีเวลาอยู่กับพ่อสองคนเท่าไหร่ ก็เลยเป็นช่วงชีวิตหนึ่งปีที่มีความหมายมากกว่าเดิม ระหว่างนั้นได้รู้จักหลายๆมุมเกี่ยวกับพ่อมากขึ้น พอมานึกดูแล้วก็เหมือนคุณพ่อหัดเลี้ยงลูกเองเป็นครั้งแรกเลย เพราะงั้นตอนนั้นคุณพ่อก็เลยเครียดมากๆ เหมือนกัน 🥺🥺