Ali Koç

🥇 kara kitap 🥈 kar 🥉 benim adım kırmızı

Bugün günlerden Dağlıca "Koç gibi meydanlarda dönenlerdeniz... Biz bir vatan uğruna ölenlerdeniz... Dayanamadım, öyküsünü de yazayım bugünün size... Meltem 'imiz Siirt'ten gelmiş o vakit, Nahidemizde kalıyor... Meltem'in eşi de, taburuyla Hakkari'de... Bir pazar günüydü yanlış hatırlamıyorsam... Aradılar, "hadi kahveye gel" dediler. Kalktım, gittim, tam dışkapıdan zile bastım ki telefonum çaldı, eşim aradı. Harekat Merkezinde çalışıyor o vakit ve günün makul, mantıklı bir saatinde araması mümkün değil... Her zamanki evhamsızlığımla hoşbeş açtım telefonu, hem merdivenleri çıkıyorum, hem laflıyorum derken ben daire kapısına, eşim sadede geldi... "Meltem'in numarası var mı sende?" dedi... "Sağsak'ların Meltem mi?" dedim. Malum Meltem çok bizde. "Evet" dedi, "hayır mı" dedim... "Değil" dedi ve tam bu arada kapı açıldı. Meltem karşımda, kocam telefonda 2-3 saniye kalakaldım öylece. Sonra bilincim açıldı, "sus ve bozuntuya verme Emel" dedim ve gülümsedim... O 2-3 saniyenin devamında da eşime "ben sana göndereyim hemen" dedim, kapadım telefonu... Hoşgeldin, beşgittin safhası 2 dakika bizde, ardından konuşacak fazla şey birikir çünkü, yıllardır yüzyüze gelmeyenler olarak... "Metin'den haber alamıyorum, senin haberin var mı" dedi Meltem bir anda... "Mahallenin haber kaynağı bellediniz zaar" diye makaraya sardım falan ama evet haber alınamıyordu Metin'den... Ulaşamamışlardı ve Meltem'den de Metin'in numarası istenecekti az sonra zaten... Bizde en zor ve meşakkatli fasıl sakin kalmak, sakinleşmek ve sakinleştirmektir... Risk saman alevi gibidir zira. Ki buna kadınlık dürtüleri ve telaşları, önseziler falan eklenince, tutuşan samanları söndürmenin mümkünü yoktur. Bunun en zor yanı da, ortamı benzinle yatıştırmaktır. Ben de döktüm benzini, "kızım saçmalama Allahaşkına, kötü bir şey olsa kimse telefonla aramaz alırlar ambulansı, doktoru kapına gelirler" dedim. Bakmayın siz, bu benim haftalarca eşimden haber alamadığımda kendimi teskin etme yöntemimdi aslında... Ki öyle pervasız, öyle umursamaz dururmuşum ki sanırım, annem zaman zaman "nasıl böyle rahat duruyorsun?" diye sorardı bana. Ortamı şekle soktuk, içtik kahveleri, az biraz işim var diye kalktım eve geldim 2-3 saat sonra ve koptu cayırtı o sırada... Bir büyük pusu... Çok şehit var... Çok kayıp var... Cenazeler alınamıyor... ardı ardına düşmeye başladı mesajlar telefonuma... Öğlenki araştırmanın sebebi de belli olmuştu böylece... İlker ve çocukları pusuya düşmüştü... Metin ve çocukları onları bulmaya gidiyordu... Mevzu buydu... Bu millet pek meraklıdır ya hani "telsiz kapayan bordo bereli" hikayelerine... Biz pek güleriz, böyle astarsız hikayelere. Çok kahraman gördük zira, hiçbiri anlatmadı yaşadıklarını bize bile... Anlatıyorsa bordo bereli değildir zaten, inanmayın... İlker fakat bordo bereliydi... Bizim meşhuur rahmetli Ertuğrul Platin'in adını alan apartmanımızın bilmiyorum kaçıncı şehidiydi... Bir 5 yıl kadar da ben oturdum orada ki, Sinan ve Hasan'ın kaybını ben oradayken yaşadık... Cendere gibi, testere gibi, kıyma makinesi gibi zamanlardı hatta o zamanlar... Hergün bir olay lime lime doğruyordu bizi... Aralıktan Mayısa 6 ay, 6 şehit , ardarda... İşte o günlerin travmasını yeni yeni atlatabilmişken daha, yeni bir yara açılmıştı surlarımızda... Belli ki yazımızı yazan hoyrat yazmıştı... Bir dostumun da dediği gibi, çeliğe bile iki kere su verilirdi... Biz çeliği de geçmiştik velhasıl... İlker'i Bursa'da verdik toprağa. Belki birgün onu da anlatırım, anamızın nasıl hunharca ağlatıldığını... ama şimdi değil... Velhasıl benim güzel yoldaşlarım, bu vatanı karşılıksız seven insanları, kanını oluk gibi korkmadan akıtan insanları sevin... Harcamayın onları, kıymet bilin... İnanın, yaralarımız tahmininizin çok ötesinde ve kuytularda... Kalın sağlıcakla..." 06.09.2020 Emel