มะ

กูชอบตามใจมากแต่กูดันชอบเอาแต่ใจมากกว่า ก็มาดิ

กุเกียดสันดานโอเว่อแชของตัวเองจัง ต้องมาคอยตามลบ มันจัญไรเกินอะบางอย่าง

เชื่อเถอะ กูจับตัวเองปรับทัศนคติบ่อยมาก

เห็นคนหารายได้เสริมนอกจากงานประจำแล้วรู้สึกผิดกับตัวเองเลยอะ กูไปนอนดีกว่าจะได้ไม่ต้องเห็น

มีคนบอกว่า เวลาที่เราอยู่เงียบๆ โดยไม่เปิดเพลงฟัง แปลว่า เราเหนื่อยมากๆ

เลี่ยงไม่ได้เลยนะการตกหลุมรักน่ะบางครั้งก็ไม่ทันตั้งตัว

ไม่รู้เป็นคนเดียวมั้ย ชอบกลิ่นฝนที่ตกลงมาที่พื้น ได้กลิ่นแล้วรู้สึกได้พักผ่อน รู้สึกได้ย้อนกลับไปตอนเด็กๆที่อยู่บ้านเวลาฝนตก จะชอบมานั่งหน้าบ้านมองฝนที่ตกลงมาพร้อมเสียงปะป๊าตะโกนออกมาว่า “อย่าเล่นน้ำฝน!!!!”

การเมคเฟรนเป็นอะไรที่ยากมากสำหรับคนที่เป็นอินโทรเวิร์ด อินโทรเวิร์ดไม่พอชวนคุยไม่เป็นอีก สุดท้ายจบแค่แนะนำตัว แล้วก็เงียบกริบ ไม่กล้าคุยไม่กล้าทัก เดมร้างมาก ความกล้าทั้งหมดมันไปอยู่กับการเทรนด์แท็กหมดแล้ว

แค่คิดว่าถ้าบนโลกนี้ไม่มีแม่ ก็รู้สึกอยู่ไม่ไหวแล้วอ่ะ

นึกภาพตื่นมามีแฟนนอนข้างๆดิ แล้วเราเล่นแก้มเขาอ่ะ นอยปะ อยากมีแฟนว่ะ

พอโตขึ้น รู้สึกว่าการมีเงิน มันคือความโชคดีมากกว่าการมีใครเป็นไหนๆ

ไม่มีฟิคอ่านเลยว่ะ = เรื่องที่อยากอ่านไม่อัพ

วอนสังคมเลิกแซะเลิกด่ากันลอย ๆ เสียที ผมเหนื่อยทุกวันเลยคับ เพราะชอบวิ่งไปรับ

รวมบทเก็บไว้พูด

เอากุไปทิ้งขยะที กุรับสภาพตัวเองไม่ได้

ความเจริญที่คนตจว.อยากได้ คือการมีน้ำสะอาด มีไฟใช้ตลอด 24 ชม. มีขนส่งสาธารณะเดินทางสะดวก ไปโรงพยาบาลหรือเดินทางจากชุมชนไปตัวเมืองง่ายขึ้นมากกว่านะนี่ว่า แลนด์บริดจ์นี่นอกจากไม่ตอบโจทย์ความเจริญที่คนส่วนมากต้องการ ยังทำลายสิ่งแวดล้อมและการท่องเที่ยว ซึ่งเป็นจุดเด่นของประเทศเราอ่ะ

จริง ฟังฉบับปรับปรุงดีกว่า

มึงเข้าใจคำว่า ไม่รู้ก็คาใจ รู้ไปก็คาที่เลยป้ะ

รสชาติการเป็นผู้ใหญ่เค็มมาก น้ำตากุ