Catkeroro ଘ(´•3•)⊃

กุไม่เคยจินตนาการไว้เลยว่าวันนึงม้าคจะเป็นคนที่คาดเดาไม่ได้ว่าจะเจอเขาได้จากที่ไหน เห็นเขาแทบทุกวันมาเปน10ปี แม้กระทั่งช่วงเวลาที่ควบคุมปัจจัยรอบข้างได้ยากก็ยังได้เจอเขาตลอดไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง ตอนนี้ก็เลยคิดถึงมาก เป็นห่วง ใจหาย เอาใจช่วย หลายความรู้สึกวนๆ คือการยอมรับว่าเขาไม่ได้อยู่จุดเดิมแล้วมันก็ดีขึ้นทุกวันนะ นึกย้อนกลับไปเราก็ยังเคารพการตัดสินใจของเขาเสมอ เลยได้แต่คิดว่าช่วงเวลาแห่งการรอคอยมันอาจจะยากไปซักหน่อย แต่ก็ยังยินดีที่จะให้เขาได้เทคทามกับผลงาน แล้วก็ยังเอาใจช่วยให้มีไฟในการเป็นศลปไปนานๆ

อยากถามคนที่ตัดสินใจลาออก อะไรที่ทำให้เราไปถึงจุดนั้น??