..||..

……

บาดแผลอาจจางลงแต่ไม่เคยจางหาย มันอาจทิ้งร่องรอยเอาไว้ให้จดจำว่าครั้งเคยเจ็บปวดเพราะอะไร

ตอนที่เหนื่อยมากๆ มันจะมีแวบนึงโผล่ขึ้นมาในหัวว่าแบบ ทำไมกูห่วยแตกจังวะ ทำไมไม่เก่งเหมือนคนอื่นเขาบ้าง ทำไมพยายามแล้วออกมาได้ไม่ดีเท่าคนอื่น โทษตัวเองไปมา แต่สุดท้ายก็คิดได้ว่า เออแม่งกูก็พยายามเท่าที่กูจะทำได้แล้วอะ กูก็เก่งได้ขนาดนี้แล้วอะ ถึงไม่สมหวังแต่ก็ภูมิใจกับตัวเองชิบหาย

พอเหนื่อยมากก็ไม่อยากพูดอะไรเลย

หวงอิสระจนกลัวการเปิดรับใครเข้ามา

เค้าดูใจดีกับทุกคน แต่ทำไมใจร้ายกับเราจังวะ

เคยคิดถึงใครจนหงอยปะ

ไม่ชอบความรู้สึกตัวเองตอนกำลังโดนอีกฝ่ายลดความสำคัญเลยอ่ะ

คิดถึงทะเลแล้ว อยากไปนั่งฟังเสียงคลื่น

พอโตขึ้น เหนื่อยแค่ไหนก็ต้องกลั้นไว้

เป็นพวกที่เวลาอยู่คนเดียวเงียบๆแล้วชอบคิดไปเรื่อยอะ เป็นคนคิดมากกับทุกสิ่งทุกอย่างนี่แย่จริง หัวจะระเบิด

ทำไมถึงมีแต่เราวะที่โหยหาแกตลอด

ไม่ได้เก่งหรอก บางทีก็อยากถูกโอ๋ด้วยซ้ำ

การกระทำบางอย่างมันฝังใจ จนไม่สามารถลบมันออกจากสมองได้เลยแม่ง toxic กับชีวิตสุดๆ

ความคาดหวังเป็นสิ่งที่ทำให้คนผิดหวังมาแล้วนัดต่อนัด

ติดนิสัยปากแข็งไม่ยอมพูดจนตอนนี้ไม่มีโอกาสได้บอกแล้วว่ารู้สึกยังไง

มึงโตแล้ว เป็นอะไรก็ต้องดูแลตัวเองนะ

เลิกได้แล้วนะ นิสัยที่เก็บทุกอย่างมาคิดจนปวดหัว