Rinny:)

Yeah hi, beekeeper here! If you see this, fucking run. Record less and run more.

จริงๆ ชั้นก็เป็นสาววายนะ แต่นักข่าวไม่ควรชงจิ้นต่อหน้านักแสดง เพราะทั้งสองคนย้ำตลอดว่าไม่ใช่ซีรีส์วาย กลัวตรีนายอึดอัดมากกก

สิ่งที่ได้จากสารพัดเรื่องเมื่อวานคือ พี่ตรีเก่าจริงๆไม่ใช่แกล้ง น้องนายบูสไมค์ที่หนึ่ง อินหักคอสาววาย โอเบย์จ่อโดนรวบ ผิงผิงเก็บฮ้อบไม่อยู่ สาววายชั่ว เลว สมควรตาย แต่ไม่ตาย กุจะอยู่ เผาทีเดียวอีพีสิบเท่านั้น

จังหวัดที่เป็นเมะแท้ 100% ตั้งแต่กำเนิด ได้แก่ พะเยา และ พิษณุโลก

เพราะเจนซีโอเว่อแชลงทวิตหมดแร้ว

โก๊ะตี๋เก่งมากกก เค้าอยู่ในบทดีมากอะ ไม่หลุดคาแรกเตอร์เลย เค้าไม่ใช่โก๊ะตี๋มาเล่าตลกนะ อันนี้คืออีแพนเค้กเล่าชีวิตตัวเอง และเม้าพจน์ อานนท์ ตอนเป็นเจ๊การ์ตูนก็สวิทช์โหมดได้ จริตผญ.ยกมือยกไม้ ไม่ลืมตัวเลยอะ ทั้งที่ชีวิตจริงเป็นผู้ชายแท้ๆ

นี้ยกให้เลย 1 ในดาราตลกไทย ที่ฝีมือการแสดงดีมากๆ ก็คือโก๊ะตี๋นี้ล่ะ ไม่ว่าแสดงบทไหน อินเนอร์ไม่เคยหลุดจากบท เหมือนเป็นตัวละครตัวนั้นจริงๆ แล้วแสดงโคตรธรรมชาติ หัวก็ไว เล่นคนเดียวคือเอาอยู่ ยิ่งตอนแสดงกับน้าค่อม พี่จตุรงค์ คือยิ่งชอบ รับส่งมุกกันแบบไหลลื่นมาก ดาราตลกไทยเก่งจิงนะ

คนไทยใจร้ายกว่าที่คิดนะคับ ผมยืนใส่เสื้อกาวน์ชิดขอบทางม้าลายรับสายจากวอร์ดด่วน รถข้างหลังชนหลังแขนผมเต็ม ๆ ความเร็วที่กระจกเข้าบางส่วนกระเด็นหลุด แต่เขาก็ไม่จอดลงมาดูนะคับ ขับช้าลงมองดูผมจากบนรถประเมิน trauma ของตัวเองละก็ขับผ่านไป 🙂‍↔️ ถ้าเป็นอะไรดูกแตกจริง จะไม่ลงมาอยู่ไหมนะ

ชั้นตอนเข้ามหาลัยช้อคมากที่เพื่อนรุ่นพี่ไปงานหนังสือเป็นปกติ เพราะโตมาในสังคมที่เพื่อนกะผู้ใหญ่มองว่าคนอ่านหนังสือคือแปลก ชั้นไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียง pick me, im unique เพราะชั้นถูก alienated หนักจนกระทบสุขภาพจิต สายตาที่ถูกมอง น้ำเสียงที่ถูกใช้ด้วย เขามองเราเป็นคนที่ควรเข้ารพ.

และพูดได้มั้ย ตลาดนัดมือสองติดแอร์ ชื่อดังน่ะ ร้านใหญ่ๆ จัดผ้าสวยๆ พลิกเข้าไปเจอแต่ผู้หญิงข้างใน แล้วราคาโครตเว่อร์ ถ้าเป็นคนไม่ค่อยพลิกป้ายดูคือโดนดิ

กุอึ้ง เพื่อนกุหาบัตรละเจอสิ่งนี้ #EXhOrizon_in_BANGKOK

ส่ง 8 นาที ยูนิคอร์นตัวแรกของไทยก็ทำไม่ได้

พูดเหมือนไปเดินสยามละอีวายจีไปเจอมาปั้น ตลก มันไปแข่งออดิชั่นชนะ 4000 คนเนอะ เลิกด้อยค่าคนอื่นค่ะ

-ห้ามพูดว่าไม่มีเงิน จน ลำบาก ไม่พูดหยาบ พูดกับตัวเองทุกวันว่าเป็นคนโชคดี สวยรวยเก่ง -ตั้งชื่อทุกแอคให้มงคลความหมายดี -กระเป๋าเงินจะมีเงินสดตลอด พับเงินขวัญถุงใส่ไว้ด้วย -ทำบุญโรงทานแจกข้าวน้ำขนมทุกเดือน ไปไหนไม่เคยอดมีแต่คนช่วยเหลือตลอด -โต๊ะทำงานไม่รก บ้านไม่รกไม่มีของแตกหัก

มีคนบอกว่าเขาไม่ซื้อรถไฮบริด เพราะขี้เกียจจะต้องบำรุงรักษารถทั้งสองระบบ จะไฟฟ้าก็ไฟฟ้าไปเลย จะน้ำมันก็น้ำมันไปเลยดีกว่า งั้นมันจะเหมือนกับขับรถไฟฟ้า แต่ต้องเอารถเข้าเช็คระยะเปลี่ยนถ่ายน้ำมันเครื่อง หรือเหมือนขับรถน้ำมัน แต่ต้องแบกความเสี่ยงค่าใช้จ่ายแบตเตอรี่ถ้าแบตเสีย ก็เป็นไอเดียที่น่าคิด

ขอแสดงความเห็นนิดหน่อยครับ อดีตที่ผ่านมากันแดดไทยส่วนใหญ่แทบทั้งตลาด ไม่ได้ใช้การวัดค่ากันแดดที่เป็นมาตรฐาน ISO หรือมาตรฐานสากลอื่นในการยื่นขอจดแจ้งกับ อ.ย. แต่ อ.ย. เปิดช่องให้ทำได้ เพราะไม่งั้นกันแดดไทยจะแข่งขันกันไม่ได้เลย เพราะวิธีที่มีมาตรฐานคือ In vivo ISO 24444 ซึ่งแพงมาก ผู้ประกอบการจะถูกคัดออกเกือบทั้งตลาด ทำให้ที่ผ่านมาใช้การวัด SPF แบบไม่มีมาตรฐานกันเยอะมาก เป็นการปรับปรุงวิธีการจาก ISO มาประยุกต์ใช้กันเองตามแล็บ (in-house method) กฎหมายไทยไม่ได้บังคับว่าต้องเป็น ISO เท่านั้นแต่สามารถใช้มาตรฐานสากลอื่นที่เป็นที่ยอมรับได้ ซึ่งโดยนิยามแล้ว in-house method ทั่วไปไม่ได้อยู่ใน category นี้เลย ทำให้เราจะเห็นค่าที่สวิงรุนแรงของแต่ละที่อยู่บ่อยๆ ส่วนยุคหลังๆคนเริ่มพากันส่งวัด in vivo ISO 24444 กันมากขึ้น (แต่ก็ยังน้อยอยู่ดี) แบรนด์ที่ทำได้ก็จะเป็นแบรนด์ที่มีทุนระดับหนึ่งเลย ก็ช่วยให้เราสบายใจในมาตรฐานมากขึ้น เพราะมันคือสิ่งที่เรียกว่าเป็นมาตรฐานจริงๆ แต่มันก็ยังมีจุดอ่อนเรื่อง reproducibility/subject variability และ lab variability ที่สวิงอยู่เหมือนกัน ความเห็นผมคือ เชื่อถือได้ในแง่ regulation และการใช้ category มัน เช่น SPF 30 คือ moderate protection, SPF 50 คือ high protection, SPF 50+ คือ very high protection แบบนี้โอเค แต่ถ้าจะเอาแบบ precise ข้อมูลมาเทียบแบบ SPF 50 vs 60 แบบนี้อาจจะไม่ได้อะไร การมาของ in vitro ISO 23675 นั้นผมว่ามันปกป้องผลประโยชน์ผู้บริโภคได้จากช่องโหว่ทางกฎหมายเปิดไว้ได้ดีมากครับ แล้วยังดีต่อผู้ประกอบมากขึ้นจริงๆที่เข้าถึงการวัดที่มีมาตรฐานได้เพราะราคาถูกลงมาก เบ็ดเสร็จราวๆ 40,000 ผมว่าถ้าผู้ประกอบการคนไหนทำ in vivo ISO 24444 มาแล้ว ก็เรียกได้ว่าเชื่อมั่นได้ (ในระดับที่ผมบอกไปนะ) หรือถ้าผู้ประกอบการอยากได้ผลของ ISO 23675 อีกเพื่อมาเติมเต็มคำตอบที่ขาดไป ก็ยิ่งดีและน่าสนับสนุนครับ แต่ที่แน่ๆ กันแดดที่วางขายโดยใช้การวัดแบบไม่มีมาตรฐานยังมีอยู่มากครับ

นาร์เนียคือเนีบนจริง ใครจะไปคิดว่ามันเป็นนิทานสอนศาสนา (เรียกงี้มั้ย)

เห็นคนงงในโควท คือต้นทางเล่นมุกเพราะตามตำนานคืออะพอลโลกับอาเทมิสเป็นพี่น้องกัน (หรือฝาแฝดนี่แหละ) เลยแซวว่าทำไมอาเทมิสได้ห้องดีกว่า เพราะสำหรับเทพหลายสิบปีมันเหมือนแป็บเดียวเอง

บูชายัญเด็กเพื่อถวายซาตาน มันถูกพรูฟละ ว่าไม่ได้มีแค่ฉันที่เห็นอยู่คนเดียว ล่าสุดบังโตเพิ่งมาเจอเมื่อ 3 วันที่แล้ว คริสต์ มุสลิม ยิว จะรู้เรื่องพวกนี้เป็นอย่างดี ตาเดียวเห็น จาก Epstein file ก็มองทะลุหมดละ โสมมชิพหาย แปลกใจมั้ยล่ะ ว่าทำไมมุ่งทำแต่กับเด็ก

เปลี่ยนชีวิตใน 1 วัน…ฟังดูเว่อร์ใช่ไหมครับ? แต่มีนักเขียนในต่างประเทศคนหนึ่งบอกว่า บางทีสิ่งที่ทำให้ชีวิตเราไม่ไปไหน อาจไม่ใช่ “เราขี้เกียจเกินไป” แต่อาจเป็นเพราะ…เราพยายามเปลี่ยนผิดจุดตั้งแต่แรก (How to Reset Your Life in One Day) วันนี้ผมอยากเล่าแนวคิดหนึ่งจากบทความของนักเขียนชื่อ Dan Coe ที่ดังมากๆ ใน X ปัจจุบันมียอดเข้าถึงทะลุ 180 ล้านครั้งไปแล้ว เขาพูดถึงเรื่องน่าสนใจมากว่า… ทำไมคนจำนวนมาก ตั้งเป้าปีใหม่ทุกปี บอกตัวเองว่า “ปีนี้จะออกกำลังกาย” “ปีนี้จะอ่านหนังสือเยอะขึ้น” “ปีนี้จะเริ่มต้นชีวิตใหม่จริง ๆ สักที” แต่สุดท้ายผ่านไปไม่กี่วัน ทุกอย่างก็กลับไปเหมือนเดิม บทความนี้เขาพูดไว้ตรงมากครับว่า… . ปัญหาไม่ใช่คุณไม่มีวินัย แต่เป็นเพราะคุณกำลังพยายามเปลี่ยน “แค่พฤติกรรม” โดยที่ “ตัวตนข้างใน” ยังเหมือนเดิม และนั่นแหละ คือเหตุผลที่คนส่วนใหญ่เปลี่ยนชีวิตไม่สำเร็จ . 🔴 จุดที่คนส่วนใหญ่พลาด ไม่ใช่เรื่อง “ความพยายาม” แต่คือ “พยายามผิดจุด” หลายคนคิดว่า ถ้าอยากเปลี่ยนชีวิต ก็ต้องฝืนตัวเองให้มากขึ้น ฮึบให้มากขึ้น เข้มงวดกับตัวเองให้มากขึ้น แต่ผู้เขียนบอกว่า วิธีนี้ไปไม่ไกลครับ เพราะสิ่งที่กำหนดพฤติกรรมของเราในระยะยาว ไม่ใช่แค่ “แรงฮึดชั่วคราว” แต่คือ Identity หรือภาพที่เรามองตัวเองว่าเราเป็นใคร พูดง่าย ๆ คือ คนเรามักทำพฤติกรรมที่สอดคล้องกับตัวตนของตัวเองเสมอ เช่น ถ้าคนหนึ่งมองตัวเองว่า “ฉันเป็นคนรักสุขภาพ” เขาจะกิน ออกกำลังกาย และนอนเร็ว โดยไม่รู้สึกว่ากำลังฝืนมากมาย แต่ถ้าอีกคนยังมองตัวเองว่า “ฉันเป็นคนไม่ค่อยมีวินัย” ถึงจะฝืนเข้าฟิตเนส 3 วัน สุดท้ายก็มีโอกาสกลับไปเหมือนเดิม ผู้เขียนยกตัวอย่างนักเพาะกายไว้ได้เห็นภาพมากครับ เราอาจมองว่าคนพวกนี้โหดมาก กินอกไก่ ข้าว บรอกโคลี ซ้อมหนักทุกวันเหมือนใช้พลังใจล้วน ๆ แต่ความจริงคือ สำหรับพวกเขา มันไม่ได้เป็นเรื่องฝืนขนาดนั้น เพราะเขามองตัวเองว่า “ฉันคือคนที่ฝึกร่างกาย” “ฉันคือคนแบบนี้” ดังนั้นการกินดี ออกกำลัง และดูแลร่างกาย จึงกลายเป็นเรื่อง “ปกติ” ในทางกลับกัน การกิน junk food หรือขี้เกียจซ้อม ต่างหากที่กลายเป็นเรื่องผิดธรรมชาติสำหรับเขา อ่านถึงตรงนี้ผมนิ่งเลยครับ เพราะมันทำให้เห็นชัดมากว่า บางทีสิ่งที่เราพยายามแก้ อาจไม่ใช่เรื่องตารางชีวิต แต่อาจเป็น “นิยามตัวเอง” ที่เราพกอยู่ทุกวัน ⸻ อีกเหตุผลที่คนเปลี่ยนไม่ได้ คือในใจลึก ๆ เราอาจไม่ได้อยากเปลี่ยนจริง! อันนี้บทความเขาพูดแรง แต่จริงมากครับ ผู้เขียนอธิบายว่า ทุกพฤติกรรมของคนเรามี “จุดประสงค์” แม้แต่การผัดวัน การหนีงาน การไม่เริ่มอะไรใหม่ มันก็มีเป้าหมายบางอย่างซ่อนอยู่ เช่น เราอาจพูดว่า “อยากเปลี่ยนงาน” แต่อีกด้านหนึ่งในใจลึก ๆ เรากำลังต้องการ “ไม่อยากเสี่ยง” “ไม่อยากโดนมองว่าล้มเหลว” “ไม่อยากเจ็บ” หรือเราอาจพูดว่า “อยากทำโปรเจกต์นี้ให้เสร็จ” แต่ลึก ๆ แล้ว เรากลัวว่างานจะออกมาไม่ดี กลัวโดนวิจารณ์ กลัวคนไม่ชอบ สุดท้ายเลยไม่เริ่มสักที มันฟังดูโหดนะครับ แต่ก็จริงมาก บางครั้งที่เราบอกว่า “ยังไม่พร้อม” จริง ๆ มันอาจแปลว่า “ฉันยังอยากปลอดภัยอยู่” บทความนี้เชื่อมกับแนวคิดแบบ Adler ด้วยว่า สิ่งที่คนเราต้องการจริง ๆ ไม่ได้ดูจากสิ่งที่พูด แต่ดูจากสิ่งที่ทำซ้ำทุกวัน ถ้าวันนี้เรายังไม่เปลี่ยน ก็อาจเป็นเพราะจิตใต้สำนึกของเรายังเลือก “ความปลอดภัย” มากกว่า “การเติบโต” ⸻ 🟡 แล้วถ้าจะเปลี่ยนชีวิตจริง ๆ ต้องทำยังไง? ผู้เขียนเสนอวิธีที่น่าสนใจมากครับ คือให้ใช้ “1 วัน” เป็นวันรีเซ็ตชีวิต โดยแบ่งเป็น 3 ช่วง 1. ตอนเช้า — ขุดให้เจอว่าเราไม่อยากจบแบบไหน และอยากไปถึงชีวิตแบบไหน 2. ตอนกลางวัน — หยุดพฤติกรรมอัตโนมัติที่กำลังลากเราไปผิดทาง 3. ตอนกลางคืน — เปลี่ยนสิ่งที่ค้นพบให้กลายเป็นแผนที่ทำได้จริง ฟังดูเหมือนง่าย แต่จริง ๆ มันเป็นกระบวนการที่ลึกมาก ⸻ 🟡 ตอนเช้า: มองให้เห็นทั้ง “Bad End” และ “Happy End” นี่คือช่วงสำคัญที่สุดของวันครับ ผู้เขียนบอกว่า ให้เราหยุดทุกอย่างชั่วคราว แล้วถามตัวเองตรง ๆ ว่า ถ้าชีวิตฉันไม่เปลี่ยนเลย อีก 5 ปีข้างหน้า วันธรรมดาวันหนึ่งของฉันจะเป็นยังไง? ไม่ใช่คิดแบบลอย ๆ แต่ให้คิดแบบเห็นภาพ ตื่นที่ไหน อยู่กับใคร ทำงานอะไร สีหน้าตัวเองเป็นยังไง รู้สึกยังไงตอนเช้าวันอังคารธรรมดา ๆ วันหนึ่ง เพราะภาพของ “ชีวิตที่ไม่อยากเป็น” จะสร้างพลังผลักอย่างแรงมาก ในบทสนทนาต้นฉบับ ตัวละครลองจินตนาการภาพอนาคตที่ตัวเองไม่อยากเจอ เช่น ยังโสด ตื่นมาแบบไร้ความหวัง ขึ้นรถไฟแน่น ๆ ไปทำงานเดิม อยู่ห้องเก่า ๆ รายได้ไม่ขยับ และใช้ชีวิตเหมือนแค่หายใจไปวัน ๆ พอเห็นภาพนั้นชัด เขาถึงเริ่มรู้สึกจริง ๆ ว่า “ถ้ายังไม่เปลี่ยน วันนี้อนาคตมันน่ากลัวมาก” (มีต่อ)