𝘽𝙚𝙧𝙧𝙮𝘽𝙧𝙚𝙖𝙙𝙆𝙖𝙞왱 🏳️🌈⛅ retweetledi
ลองปรึกหมอครั้งแรก หมอเราถามว่า ตอนเด็ก ๆ ซนมั้ย มีนั่งไม่นิ่ง ปั่นป่วนในห้องเรียนไหม เราบอกไม่มี หมอเลยปัดตก เพราะถ้าเป็นมักจะมีอาการแต่เด็ก เพิ่นว่า (จิงๆ ตอนเด็ก ชอบปีน มาก ๆ ปีนต้นไม้ ปีนบาร์สูง ปีนไปทั่ว แต่ไม่มีปห.การเรียน แล้วตอนหมอถามก็ไม่ได้นึกถึง)
เราก็ไม่พูดเรื่องนี้อีก จนหลายเดือนผ่านไป เล่าเหตุการณ์นึงให้หมอฟัง ชีถาม ๆ นิดหน่อยแล้วพูดขึ้นมาเองว่า น่าจะ adhd ละค่ะ แล้วสั่งยา ทีแรกไม่อยากกินเพราะช่วงนั้นกินหลายยา แต่หมอโน้มน้าว ให้กินตอนที่อยาก focus ก็ได้ เลยลองดู
ครั้งถัดมาขอยาหมอแบบเต็มแม็ก อิยานี่มีค่าดั่งทอง เรากินประหยัดมากไม่อยากไปเจอหมอบ่อย ๆ ขี้เกียจอัพเดทชีวิต แต่กินแล้วโลกเปลี่ยน
อยากแชร์อีกอย่างว่า มันก็แค่อุปสรรคนึงในชีวิต ไม่ใช่ทั้งหมดของตัวเรา อะไรที่ผิดพลาดหรือล้มเหลวก็อย่าเฝ้าเบลมอาการของมันซะหมด เราเองก็เปลี่ยนตัวเองได้ พยายามได้นะ แล้วก็จะหา system ของตัวเองเจอ นี่ก็หาอยู่เจอบ้างไม่เจอบ้าง เจอแล้วสักพักต้องเปลี่ยนบ้าง เรียนรู้กันไปแหละ
D.M.@dmnbchs
(ขอเสริม) ตอนแรกหมอของเราก็เลิกคิ้วใส่เมื่อเราพูดว่าสงสัยจะเป็น adhd คำแรกของหมอคือ "แต่คุณเป็นนักแปลนะครับ คุณจะสมาธิสั้นได้ยังไง" จนต้องคุยเรื่องคำจำกัดความของภาวะนี้ ภาวะการ "วินิจฉัยไม่ถึง" (under-diagnosed) โดยเฉพาะในช่วงอายุ 30+ เพศกำเนิดหญิงที่มักจะ masking กันเก่ง
ไทย
