ละอองความคิด💜

จบกัน ใครก็ได้ ช่วยผลักดันการเลือกเวลาตายได้ด้วยเถอะ ฉันจะใช้เงินให้เหลือ0บาทแล้วตายตามเวลาที่เหมาะสม 😭😭😭

เงินเท่านั้นที่จะพาคุณ เดินออกมาจากสถานการณ์ ที่คุณไม่ชอบได้ทันที

กุไม่ได้พูดน้อย กุแค่เป็นขี้รำคาญ แล้วพยายามไม่พูด เพราะเดี๋ยวจะเผลอด่ามึง

ขนาดเป็นผู้เสียชีวิตแท้ๆยังโดนตั้งคำถามเลยว่าทำไมจบนอกจบด๊อกเตอร์แล้วมานั่งรถเมล์ คือกุถามจิง คนนั่งรถเมล์นี่มันวรรณะต่ำสุดของคนกรุงเทพเลยเนอะ โดนดูถูกดูแคลนสารพัด ทั้งที่เวลาไปเที่ยว/ไปอยูาประเทศอื่นก็นั่งรถเมล์ ไม่เห็นจะโดนดูถูกขนาดนี้เลย

ห้ามจนนะ ห้ามจนเด็ดขาด ถ้าจนแล้วนอกจากไม่มีเงินแล้ว ก็จะไม่มีทางเลือกด้วย

เคยอยู่คนเดียว ไม่ออกไปไหน 3 เดือน อยู่แต่คอนโด ลงไปรับอาหารใต้คอนโด เดินไปเซเว่นหน้าคอนโด ใช้ชีวิตแบบนี้ ไม่คุยกับใคร ไม่เจอใคร ไม่มีปฏิสัมพันธ์กับสิ่งมีชีวิต ซึ่งเรามีความสุขและแฮปปีมาก แต่คนรอบข้างไม่เข้าใจ และใช่ ทุกคนพาไปหาหมอ

ตอนค้นพบทีเรกซ์ก็วาดให้ผิวหนังสีเอิร์ธโทน นาคาไททันมา คนไทยให้สีน้ำเงินสาหร่ายสไปรูริน่า แถมท้องคอขาวด้วย ใครจะน่าเบื่อเรื่องของแก ไดโนเสาร์กูต้องเริ่ด

มีคนทำวิจัยมั้ย ทำไมเวลาอ่านนิยายใน m e b เรามักจะง่วง 😂 บทเดียวหลับแล้วหลับอีก หลับอยู่นี่ อ่านไมาไปถึงไหนเลย สะดุ้งตื่นมาเริ่มอ่านบทนั้นใหม่ อ่านไปไม่ทันไร ภาพตัดอีก ถ้าอ่านในรอรมันอ่านได้เยอะกว่าอะ เป็นเพราะอะไรกันละค้าบเนี่ย

โห่วว ประโยคนี้ 😭

ในช่วงชีวิตนึง ตอนที่เราอายุแค่วัยประถม เราเคยพยายามหาหนังสือ หาข้อมูลว่าถ้าเรามีแฟนคนแรกเขาจะรู้ไหมว่าเราไม่บริสุทธิ์แล้ว ถ้ามันเคยเกิดขึ้นในตอนที่ยังเด็กมากๆ ซึ่งทั้งตอนนั้นและปัจจุบันก็ไม่แน่ใจด้วยซ้ำนะว่าโดนไปขนาดนั้นไหม มีแค่คำถามนั้นแหละที่มันเด่นชัดในหัวว่าเราเคยพยายามขวนขวายหาคำตอบนั้น จำเหตุการณ์จำสิ่งที่เกิดได้ทั้งหมด ยกเว้นความสับสนว่ามันคือแค่ไหน มันยังไม่ถึงขั้นนั้นหรือสมองมันชัตดาวน์ให้ ที่จะบอกคือ เด็กอ่ะ บางครั้งมันพร่าเลือนมาก ส่วนหนึ่งคือความไม่เข้าใจ ส่วนหนึ่งคือความสับสนเพราะสมองมันพยายามบิดเบือนไป แต่ก็ยังรู้ว่ามันเกิดขึ้น พูดไว้เพราะไม่อยากให้มีใครไปตั้งคำถามเวลาที่ถ้าเหยื่อกับคนทำพูดไม่ตรงกันแล้วมันจะลดทอนอะไรลงไปจากการที่เหยื่อบางรายอาจจะมีสับสนบ้างได้ แต่ปมใจที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นแหละคือเครื่องยืนยันว่ามันเคยเกิดขึ้น แล้วนับจากนั้นก็มองหน้าคนทำที่เป็นลูกคนข้างบ้านไม่ติดมายันโต ช่วงก่อนหน้านี้ยิ่งไม่อยากปฏิสัมพันธ์อะไรกับคนบ้านนั้นเลยทั้งบ้าน มันเหมือนจิตใต้สำนึกทำให้กลัวที่คนอื่นจะรู้ว่ามันเกิดขึ้น ทั้งที่เราเป็นเหยื่ออ่ะ แต่มันเป็นความรู้สึกอับอายที่มันเคยเกิดขึ้นแบบไม่อยากจะเอาไปพูดไปถามไปบอกใคร สิ่งนึงที่เราว่าเรายืนยันได้ คือเหยื่อจากเรื่องแบบนี้ ร้อยทั้งร้อยคนน่าจะรู้สึกว่ามันเป็นปม เป็นบาดแผล เป็นเรื่องอับอายในชีวิตทั้งสิ้น เพราะบางคนโดนตอนที่ยังเด็ก แล้วจิตใต้สำนึกมันตัดสินโดยตัวเราในวัยเด็ก ว่าเรากลัวคนอื่นจะรู้ กลัวคนอื่นจะลงโทษ รังเกียจ หรืออะไรก็ตาม ต่อให้โตขึ้นเราจะโตมาเป็นคนที่แข็งแกร่งขึ้นแค่ไหน แต่จิตใต้สำนึกต่อเรื่องนี้ก็จะยังถูกตัดสินโดยตัวเราในวัยนั้นไปตลอดกาล เราว่าคนทำก็รู้ตัวอยู่แหละ เพราะเด็กๆ เคยเล่นกัน แต่นับแต่นั้นก็ไม่เล่นกันอีก เจอก็หลบหน้า ยันโต ยันตาย เราก็ไม่รู้ว่าเขารู้ไหมว่าโตมารู้ความเรายังจำได้ว่ามันเคยเกิดขึ้น แต่จำไม่ได้แล้วว่าตอนไปงานศพเขาเราได้อโหสิให้ไหม เพราะเรากดมันไว้เหมือนเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นในชีวิตมาตลอด จิตใต้สำนึกกดให้คิดว่ามันไม่เคยมีอยู่จริง แต่ลึกๆ มันก็รู้อ่ะ อันนี้ใครไม่เคยผ่านอะไรแบบนี้มาอาจจะนึกสภาวะประมาณนี้ไม่ออก ถ้าไม่มีเรื่องคุณทรายวันนี้ เราก็น่าจะยังปิดตายเรื่องนี้ไว้ไปตลอด แต่ ณ ตอนนี้รู้สึกเหมือนปลดล็อคบางสิ่ง ทั้งที่ก็ไม่รู้ว่าจะปลดไปทำไม ไม่ได้ดีต่อชีวิตปัจจุบันอะไร แต่ก็อาจช่วยให้เข้าใจตัวเองมากขึ้นในบางแง่มุมต่อไปในชีวิต มั้ง พิมพ์ไปก็ยังรู้สึกลังเลอยู่บ้างในทุกตัวอักษรที่จะยอมรับกับตัวเองว่ามันเคยเกิดขึ้น มันเคยมีบาดแผลนี้ เหมือนบาดแผลล่องหนที่ไม่เคยบอกใครว่ามี แล้วเมื่อยอมรับแล้วว่ามันมี ก็ต้องอยู่กับมันในอีกแบบจากที่เคยผ่านมาไปเลย

สถิติการล่วงละเมิดทางเพศกับเด็กไทยยุคนี้ น่ากลัวมากๆ - 80% เกิดจากคนใกล้ตัว : พ่อแม่พี่น้อง ญาติ - เด็กผู้หญิง 8-14 ปีโดนเยอะสุด - เด็กผู้ชายมีสถิติเพิ่มสูงกว่าแต่ก่อนมาก - สถิติส่วนใหญ่คือ ทำร้ายร่างกาย, ล่วงละเมิดทางเพศ, อนาจาร เด็กที่โดนละเมิดจะมีผลกระทบระยะยาวมาก UNICEF เคยออกมาเตือนไทยที่ขาดการดูแลเรื่องนี้อย่างจริงจัง unicef.org/thailand/stori… #ทรายสก๊อต

เวลาโดน sexual abused แล้วเล่าให้ผู้ชายฟังมันไม่เข้าใจจริงนะ ส่วนใหญ่ที่เจอจะแค่อือออ อ่อหรอ เป็นแบบนั้นหรอ แค่นั้น เหมือนมองว่าเป็นเรื่องปกติในสังคมไม่ก็ไม่เข้าใจเพราะเป็นสิ่งที่ตัวเองไม่มีวันเจออะ

ทำไมต้องมาพูดตอนนี้ ทำไมไม่พูดตอนนั้น เกลียดอะไรแบบนี้มาก ตอนโดนฮาราสสมัยประถมจากคนใกล้ตัว กุยังมาเล่าให้แม่ฟังตอนใกล้สามสิบเลย คิดว่ามันง่ายนักเหรอกับการขุดแผลตัวเองขึ้นมาพูดเพื่อเรียกร้องความยุติธรรมให้ตัวเอง กุจะพูดตอนไหนเมื่อไหร่ก็ได้ กุเป็นเหยื่อ คนเลว ๆ ที่มันทำคนอื่น หน้าที่เดียวของมึงคือขอโทษไปจนตายนั่นแหละ

ขอโควตอีกรอบ การขายหนังสือยกเว้น vat ย้ำ การขายหนังสือยกเว้น vat ‼️ หนังสือนิยาย อยู่ในนิยามของ คำว่า ‘ตำราเรียน’ ตามคำอธิบายในข้อหารือของสรรพากร (ทั้งนี้ไม่รวม รายได้ที่เป็นค่าลิขสิทธิ์ อันนั้นไม่เว้น vat) ถ้าถูกเรียกไปจะให้จด อย่าจด อย่ายอม มันจดไม่ได้เว้ยยย

แปะไว้ถ้าวันหนึ่งใครโดนสรรพากรเรียกไปบอกให้จด VAT กรณีขาย e-book ให้ใช้ 1.พระราชกฤษฎีกา ออกตามความในประมวลรัษฎากร ว่าด้วยการยกเว้นภาษีมูลค่าเพิ่ม (ฉบับที่ 585) พ.ศ. 2558 2. ข้อหารือกรมสรรพากรที่ กค 0811/พ.07311 ลงวันที่ 1 มิ.ย. 2541 เอาให้ จนท. ดูไปเลยฮะ จะบอกว่าเรื่องแบบนี้ต้องสู้นะคะ เพราะบางคนก็ใช่ว่าจะรู้ทุกอย่าง แต่ก่อนอื่นเราต้องรู้ไว้ก่อนค่ะ เพื่อรักษาสิทธิ์ของเราเอง

ผู้ชายโคนันทุกคนรักเดียวใจเดียวมาก แต่ทำไมด้อมนี้มันถึงได้อยากมีชู้กันจัง

@Seoul_Cafe เราเองเคยไปทริปกับพี่ที่สนิท ไป4 หาร 4 รถเรา ก่อนไปเราเอารถเช็คความพร้อมจ่ายเอง เราขับคนเดียว เราแพลน เราทำทุกอย่าง คนนั่งเฉยๆ งอแงทั้งทริป จบทริปกลับมา แทบเลิกคบ เหนื่อยมากค่ะ ไปเองสบายใจกว่า ก็จ่ายเองเหมือนเดิม ปล.ทริปนั้นขับคนเดียว 3000กม!!!

การปรับปรุงเมืองเป็นสิ่งที่ดี แต่การปรับปรุงของกทม. ที่ขาดความรู้ทางปวศ.เมือง ทำลายโบราณสถานไปหลายจุด ตัวอย่างเช่น สะพานโสมนัสนาครา ที่สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 ถูกรื้อ ทำให้งานลายประแจจีนอายุร้อยกว่าปีสูญหายไปตลอดกาล

ในวันที่ mt ถูกสอนให้ปิดทองหลังพระ เป็นตัวเล็กๆอยู่ในสายวิชาชีพ ถามว่าภูมิใจมั้ยภูมิใจนะ แต่ไม่รู้สึกว่าตัวเองยิ่งใหญ่อะไร พอมาฟังดิวพูดแล้วแบบ 🥺🥹 เอ่อ วิชาชีพเรามันก็ยิ่งใหญ่สำหรับใครสักคนอยู่นะ ขอบคุณคุณเจ้าของคลิปแล้วก็น้องดิวมากๆนะค้าบ 🫶🏻

คุณเซย์เป็นนักวาดที่วาดปกนิยายเรื่องนี้ให้เราค่ะ ตอนนี้ปิดรับคอมมิชชั่นถาวรแล้ว เพราะว่าวาดรูปหนักจนข้อมือบาดเจ็บอย่างรุนแรง และมีแนวโน้มว่าต้องผ่าตัด นี่คือผลของความทุ่มเทจากนักวาดคนหนึ่ง ที่ถูกคนเอาผลงานไปเจน เไ อย่างง่ายดาย