‏ًً

ชีวิตก็แบบนี้แหละ กูไม่อยากใช้มันนักหรอก

introvert ออกไปหาใครเสาร์อาทิตย์นี่คือพิเศษแล้วนะ

ทำตัวเหมือนชิว ๆ สบาย ๆ แต่ในความเป็นจริงคือเครียดมาก แต่กำลังเก๊กอยู่

คิดว่าดูแลตัวเองได้ดีมาก เพราะงั้นถ้าจะเข้ามาจีบแล้วดูแลไม่ได้ กลับไปพักเหอะ

กุไม่เอาละอะไรไม่ชัดเจน ไม่อยากชอบใครเพราะเวลาชอบกุจดจ่อมาก เขามาๆหายๆก็หงอยละ ถ้ามีคนอื่นก็ไปเลย ไม่อยากจะต้องมานั่งบ้าคนเดียว นั่งตั้งคำถามต่างๆนาๆ

ใครที่ทำอะไรไว้กับกุ ขอให้มันเจอแบบกุทรมานยิ่งกว่ากุ เหนื่อยยิ่งกว่ากุ กุไม่ให้อภัย

ต้องยอมรับว่า ยิ่งโตขึ้นก็ยิ่งสนใจโลกภายนอกน้อยลงจริง เหนื่อยกับงานคือต้องการกลับไปห้อง แล้วทิ้งตัวลงเตียง กินอาหารง่าย ๆ พยายามดูแลตัวเองให้ดีทั้งสุขภาพใจและกาย พรขอเดียวที่ชอบพูดกับตัวเองอยู่เสมอ คือ ‘ขอให้มีความสุขในทุก ๆ วันที่ลืมตาตื่นขึ้นมาใช้ชีวิตนะ’

เชื่อเถอะ การมีเงินมันสำคัญกว่าการมีความรักอีก

สิ่งเดียวที่สามารถเติมเติมชีวิตให้ดีขึ้นแบบล้าน% คือเงินเท่านั้น เงินเท่านั้นที่ knock everything

พอโตขึ้น รู้สึกว่าการมีเงิน มันคือความโชคดีมากกว่าการมีใครเป็นไหนๆ

โรคขี้เกียจคุยกับคนอื่นมีอยู่จริง

ชอบตัวเองตอนจีบใครแบบไม่คาดหวัง มันกวนตีนดี

ไม่อโหสิกรรมให้ใครทั้งนั้น ใครทำอะไรไว้ก็ขอให้ได้รับแบบนั้น ขอให้พบเจอคนแบบตัวเอง ขอให้เจอเหตุการณ์แบบที่ตัวเองเคยทำไว้กับคนอื่น

มึงความรักมันง่ายมากเลยถ้าเจอคนตั้งใจรักเหมือนกัน

พอโตขึ้น รู้สึกเริ่มขี้เกียจเข้าสังคม ไม่อยากออกไปไหน อยากพักผ่อนอยู่แต่บ้าน สมัยก่อนยังชอบนะ แต่ตอนนี้ความรู้สึกเปลี่ยนแล้วจริง ๆ มันเหมือนอิ่มตัวไปเลย

ชอบคนใจเย็นแต่กรุใจร้อน1000%

เรื่องบางเรื่อง ช่างมันให้ไว ก็จะยิ่งดีกับตัวเอง

ทุกวันนี้โสดด้วยความสามารถจริงๆ ปฏิเสธทุกคนที่ชอบ แล้วไปชอบคนที่เขาไม่สนใจ เท่ป่ะล่ะ

ถ้าบนเขามี wifi กุไปละกุเบื่อสังคม

เวลาหงุดหงิดมากๆ สิ่งแรกที่ไม่อยากทำเลยก็คือคุยกับคน