Moog

ผมชอบคำพูดหนึ่งนะ "ถ้าไม่เริ่ม ก็เหมือนเดิมไปทั้งชีวิต" ทำเถอะครับ วิ่งไม่ไหวก็เดิน เดินไม่ไหวก็คลาน ทำยังไงก็ได้ให้เราก้าวไปข้างหน้า ไม่ต้องเปรียบเทียบใคร เอาเท่าที่ไหวก็พอ :)

ปีนี้ได้เรียนรู้อะไรเยอะมาก โดยเฉพาะการที่จะได้อะไรมา มันอาจจะต้องเสียอะไรบางอย่างไป เรียนรู้ที่จะเข้าใจและผ่านทุกความเจ็บปวดไปให้ได้ สุดท้ายแล้วมันก็คือส่วนหนึ่งของการเติบโต ให้เป็นเราในเวอร์ชั่นที่โตกว่าเดิม

อยากพาเขาไปเจออะไรดี ๆ ด้วยกัน อยากให้เขาอยู่กับเราแล้วชีวิตเขามีความสุขขึ้น

จะซัพพอร์ตเขาในทุกเส้นทางที่เขาไปเลย รักมาก ๆ ที่สุด

TᴖT ข่าวนี้คือค่ดใจสลายเลย คุณยายคนนึงอายุยืนมากอยู่มา 98 ปีเกือบจะร้อยปีแล้ว แต่อยู่ดีๆ ก็มีตำรวจบุกบ้านจนคุณยายเครียดหัวใจวายเสียชีวิต! คุณยายเป็นเจ้าของนสพท้องถิ่น ชาวบ้านเรียกว่าเป็นสารานุกรมเคลื่อนที่ จนนสพจะสืบเรื่องผู้กำกับการตำรวจที่ย้ายมาว่าหนีคดีล่วงละเมิดทางเพศ ตำรวจเลยแห่มาค้นบ้านคุณยายแล้วอ้างว่ามาหาหลักฐานคดีอื่น (บังเอิญจัด) ยกคอมยกข้าวของในบ้านคุณยายไปตรวจหมด แต่สุดท้ายคือคุณยายเป็นผู้บริสุทธิ์ นสพก็ยังไม่ได้ตีพิมพ์อะไรเลย หลักฐานคดีอื่นที่ว่านสพก็หาไม่เจอ แต่คุณยายต้องมาเสียชีวิต คุณยายเป็นที่เคารพนับถือและนสพก็เป็นนสพท้องถิ่นที่น่ารักมาตลอด ช่วยชาวบ้านช่วงโควิด คุณยายทำงานกับนสพมาร่วม 40 ปี เขียนงานจนตัวเองอายุ 97 แต่สุดท้ายต้องมาเสียชีวิตเพราะพวกตำรวจที่ใช้อำนาจบุกเข้าบ้านคนแก่ที่บริสุทธิ์

โลมาไม่ได้น่ารักเหมือนที่เห็นนะ พฤติกรรมของโลมาที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไป แต่ไม่ใช่แค่ตัวเดียวเท่านั้น ฝูงโลมามักจะจับกลุ่มผลัดกันใช้ปากงับหรือจิ้มไปที่ตัวของปลาปักเป้าและรับส่งกันไปมา พวกมันไม่ได้กำลังเล่นวอลเลย์บอลทะเล แต่กำลังเสพพิษปลาต่างหาก เมื่อปลาปักเป้ารู้สึกถึงอันตราย พวกมันจะพองตัวและปล่อยพิษออกมาเพื่อป้องกันตัว เหล่าโลมาจึงใช้ประโยชน์จากพฤติกรรมนี้โดยการก่อกวนปลาปักเป้าให้ปล่อยพิษออกมาเพื่อให้พวกมันรู้สึกมึนเมานั่นเอง พิษของปลาปักเป้าจะส่งผลต่อระบบประสาท ซึ่งสารนี้มีลักษณะเหมือนยาเสพติดของมนุษย์เพราะถ้าได้รับในปริมาณมากก็สามารถตายได้เหมือนกัน แต่ถ้าน้อยๆก็จะพอทำให้รู้สึก ลอยๆ ฟินๆได้ จะเห็นว่าพวกมันค่อยๆขบค่อยๆเคี้ยว แสดงว่าพวกมันคงเคยทำเรื่องแบบนี้กันมาหลายครั้งแล้ว สงสารแต่น้องปักเป้าว่ายน้ำหนีไม่ทันเป็นเหยื่อความสุขให้พวกโลมา realmetro.com/%E0%B8%A0%E0%B…

แซ่บมากแม่ 🔥 #โหวตนายกรอบ3 #ก้าวไกล #พิธา

จริงๆเราไม่ได้ขี้เกียจแค่วันจันทร์ แต่เราขี้เกียจทุกวัน

ชอบมาก โคตรจริง

ในวันที่กุรุ้สึกห่วยแตกจนไม่มีแรงพอที่จะรักตัวเอง ขอแค่มีใครสักคนมาบอกว่ากุทำดีแล้ว กุเก่งมากแล้ว แค่นั้นก็มากพอที่จะฉุดกุขึ้นมาจากหลุมได้แล้วอะ การรู้สึกถูกรัก การมีคน appreciate ในการมีอยู่ของเรามันดีขนาดนี้เลยจริง ๆ

August please be good

เจอประโยคนึงในหนังสือแล้วชอบมาก ประมาณว่า ‘เราอาจจะกำลังใช้ชีวิตตอนนี้แบบที่หวังให้ตัวเราในอนาคตได้ใช้ชีวิตที่ดี มีความสุข ได้ทำทุกอย่างที่อยากทำ แต่เราคนในอนาคตก็อาจจะภาวนาให้เราคนปัจจุบันใช้ชีวิตให้มีความสุขในทุกๆวันด้วย’

วันไหนได้จ๋องแล้วก็จ๋องเลยทั้งวัน

อิจฉาคนที่รู้ว่าตัวเองเก่งอะไรเหมือนกันเนอะ เขียนเก่ง วาดรูปเก่ง เล่นดนตรีเก่ง เหมือนเราเกิดมาเพื่อทำอะไรกลางๆไปไม่สุดสักทางได้แค่อยู่ตรงกลางแค่นั้นเลย

เชื่อนะว่า “คนที่รักคุณมากพอ ต่อให้เขายุ่งแค่ไหน เขาจะมีเวลา และพื้นที่ให้ความสำคัญกับคุณได้เอง”

ทำไมเมื่อก่อนกุถึงคิดว่าอายุ 25 มันโตวะ ต้องพร้อมแต่งงานช่วงอายุประมาณนี้ แต่พอเอาเข้าจริง 25 นี่ยังไม่มีปัญญาเลี้ยงตัวเองให้พอกับกิเลสเลย ยังทำตามความฝันตัวเองทั้งหมดไม่ได้ด้วยซ้ำ ใช้ชีวิตบ้าบอๆไปวันๆ

เทศกาลที่สนพ.จะวิ่งหานักวาดเฮือกสุดท้ายไฟไหม้ไฟลุกมาถึงอีกแล้ว ช่วงนี้นักวาดคนไหนทำงานไว+ยังเปิดรับงานอยู่ก็โปรโมตงานเยอะๆนะคะ 😂

ตอนเด็กๆคิดว่าคนอายุ 25 คือวัยที่ดูโตจะต้องจริงจัง มีครอบครัวแล้ว จนตัวเองอายุ 25 ที่ก็รู้สึกว่าอ๋อก็ไม่ได้ต่างจากเด็กอายุ 20 เท่าไหร่ ละคือเพิ่งเรียนจบไม่กี่ปี ทุกวันนี้แค่ใช้ชีวิตไปวันๆก็รู้สึกหมดแรงที่จะเคลื่อนไหวล้ะ จะให้ไปมีครอบครัวอี้ก

พอนึกได้ว่าพรุ่งนี้วันจันทร์ วันอาทิตย์ตอนเย็นฉันก็เริ่มทุกข์แล้ว

ไม่ชอบตอนตัวเองหมดไฟ พอเป็นแล้วแก้ยากมาก อะไรที่เคยชอบเคยรักที่จะทำ กลายเป็นน่าเบื่อไปหมด ไม่อยากทำอะไรสักอย่าง อยากจะนอนอย่างเดียววันๆนึง