เฬห์ณ

~🤍~ จังหวะตกหลุมรักของโยฮันมันเกิดขึ้นตอนที่ฮีกำลังนั่งบ่นชีวิต บ่นท่อน้ำ บ่นคน บ่นนก ด่าทุกสิ่งบนโลก ไอนู่นก็ไม่ดี ไอนี่ก็แย่ คนนั้นแม่งเลว สภาพโรงเรียนก็เก่า โต๊ะก็พังแหล่ไม่พังแหล่ ซักพักหันไปเจอเด็กคนนึง (น้องจุน) กำลังทำท่ากระซิบกับเพื่อน(จุนอู) ฮีคิดในใจว่ามีแค่เด็กคนนั้น ที่มีแสงเจิดจ้าออกมาจากตัว โลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ในบรรดาทุกสิ่งที่แย่มีแค่น้องจุนที่เจิดจรัส??! ยืนอึ้งในออร่าน้องจุนจนถาดอาหารที่ถือในมือร่วง วินาทีนั้นฮีคิดแค่ว่าต้องรู้ให้ได้ว่าเด็กคนนั้นคือใคร ฮีเลยหันไปถามเพื่อน(มินโฮ) ว่า “คนนั้นใครวะ” เพื่อนมองไปทางที่โยฮันมองแล้วเห็นจุนอูพอดี(เพราะไอบ้านั้นมันยืนอยู่ข้างน้องจุน) เพื่อนบอก “อ่อ ไอเวรนั่น ฮันจุนอูเว้ย ไอบ้านั่นมันราชาเซ็ก เด็กเกเรประจำโรงเรียน เจ้าชู้ตัวยงเลยพวก” พอโยฮันได้ยิน ฮีคิด แม่งเอ้ย ทำเป็นเรียบร้อย ใสซื่อ แต่ทำตัวแบบนั้นสิ่นะ หงุดหงิดชิบหาย ฮีแบบกินข้าวไม่ลง ลุกหนีไปเลย (คือพี่ ฟังก่อนพี่5555555555) แล้วฮีนั่งคิดนอนคิดตลอดเวลา ว่าใช่หรอวะ คนที่หน้าตาแบบนั้นจะเที่ยวอึ้บสาวไปเรื่อย ทำไมทำตัวแบบนี้ ฮีฉุนอยู่อย่างงั้น แล้วฮีก็คิดว่าเนี่ย ฉันเห็นด้วยซ้ำว่ามันมองตาฉันแต่ทำเมิน เดี๋ยววันนี้จะไปดูหน้ามันชัดๆอีกรอบ ให้รู้ไปเลยว่ามองหน้าหาเรื่องจริงๆ แล้วจะอัดให้ยับ (อันนี้สิ่งที่คิดนะ) สรุปพอลงมาเจอที่โรงอาหารอีกรอบ ยืนอึ้ง มองน้องจุน เปลือกตาหนาๆขนตาเด้งๆ คอยาวสวย ปากอวบอิ่ม ผมดำตัดสนิทกับหน้าขาวๆ นิ้วเรียวยาว แก้มป่อง เห้อ คนเราจะหน้าตาแบบนี้ได้ไง (ความเป็นจริงยืนอึ้งความน่ารัก) สุดท้ายยืนอึ้งอยู่อย่าง หลังจากนั้นฮีก็เอาแต่คิดถึงหน้าน้องจุนในชื่อฮันจุนอู!!?? วันต่อมาฮีก็เดินไปที่ห้องเรียนน้องจุน กะว่าวันนี้ต้องได้คุย แล้วก็คิดด้วยว่าจริงๆ นิสัยคนเราเปลี่ยนกันได้ ถ้าเป็นเพื่อนกับฮี ฮีจะช่วยทำให้น้องจุนเรียบร้อยขึ้น เลิกเกเร ปรับปรุงตัวใหม่ ?? พอเดินไปถึงก็บอกคนในห้องว่าให้ตามฮันจุนอูออกมาหน่อย เพื่อนก็ไปตามมา สรุปที่ออกมาก็คือฮันจุนอูจริงๆ5555555 ฮีก็แบบเอ๊ะ ทำไมน้องจุนหน้าเป็นงี้วะ นี่มันไม่ใช่สิ่ 🤣 ฮีก็แบบอายสุดขีดอะ แล้วพอน้องจุนตัวจริงเดินมาแล้วมาหาจุนอู กอดคอกันเดินเข้าห้องเรียนฮียิ่งโมโห เลยวิ่งกลับไปต่อยมินโฮ ข้อหาบอกชื่อผิดคน 🤣🤣🤣 (แต่สุดท้ายพอฮีโดนครูเรียกไปจัดการในห้องพักครูฮีเลยได้เห็นใบชื่อน้องจุนพอดี ฮีเลยรู้ตอนนั้นว่าน้องชื่อคังจุน ) เสริมๆเรื่องอารมณ์โยฮัน อย่างที่บอกว่าโยฮันสมองกระทบกระเทือน เคยเกิดอุบัติเหตุทางหัว (จริงๆความจำเสื่อมไปบางช่วงด้วย) ทำให้ฮีขาดความยับยั้งชั่งใจ และควบคุมอารมณ์ไม่ค่อยได้ ฮีมักจะคิดอะไรแปลกๆ แบบที่คนปกติไม่คิด แล้วฮีก็เหมือนย้อนแย้งในตัวเองหลายครั้ง บางทีก็อยากคุยกับน้องจุน แต่พอโดนเมิน ก็อยากเตะน้องจุน พอซักพักอยากทำให้น้องจุนเลิกคบเพื่อนนิสัยไม่ดี อยากให้เป็นเพื่อนกับฮี แต่พอน้องจุนเมินอีกก็อยากเตะอีก อยู่อย่างงั้น แบบบอกไม่ถูกแต่นี่อ่านแล้วรู้สึกเหมือนฮีสมาธิสั้น 555555555 สมองเหมือนเด็กแบบเหมือนเด็กจริงๆที่อะไรไม่ได้ดั่งใจก็ร้องไห้ คือลึกๆแอบน่าสงสารเพราะฮีโดนพ่อกดดันมาตลอด สาเหตุหลักๆเลยคือพ่อ เพราะจริงๆฮีเคยเป็นคนที่ฉลาดมากๆ แต่ก็นั่นแหละ สภาพแวดล้อม ครอบครัวที่เติบโตมาก็มีส่วน

เอาหน้าปกนิยายตัวเองที่คิดว่า “โคตรถูกใจเลย” มาอวดหน่อย ทางนี้จะตามไปอ่าน เผื่อคนอื่นมาตามด้วยค่ะ

ผลไม้พูดได้สมัยเรา

he has the prettiest eyes i’ve ever seen