عاشق گربه ها🐈

از اونجایی که حکم اعدام #محمد_عباسی و بیست سال زندان دخترش تأیید شده، اگه هنوز براش سه تا ایمیل نزدید تا صداش در پارلمان اروپا باشید لطفاً همت کنید و الان انجامش بدید. شاید فردا برای محمد دیر باشه 💔

اولین جایی که بعد از ازادی ایران میرم بلوچستانه مظلومه🖤 #عامرـ‌رامش جاویدناممونو از یاد نبرید❗️

اسرا عباس نژاد، دانش‌آموزی که در پی حمله شیمیایی مسموم شد و مدیر مدرسه نگذاشتحتی علیرغم شرایط بد جسمی به بیمارستان منتقل شود،تا اینکه حال او به وخامت رفت اسرا عباس نژاد دانش آموز دبیرستان پروین اعتصامی در دیواندرە است که توسط حمله شمیایی با گاز مسموم شدە بود به کما رفت و سکته مغزی کرد او اکنون همچنان قادر به تکلم و تحرک نیست… #یادمون_نره وقتی دخترانمون دونه دونه مسموم می‌شدند فرانک عمیدی به فارسی و انگلیسی در بی بی سی حمله شیمیایی به مدارس دخترانه را تلقین جمعی دختران خواندند!

بعد از کشتار دیماه بعداز ابنکه نت وصل شد تو یه اسپیسی بودم یه نوجوان از بچه های رشت اومد بالا خیلی محتاطانه داشت از جنایت بازار رشت میگفت،یه دفعه بغضش ترکید و یه حرفی زد که خیلی دلم رو سوزوند،گفت همه دوستای من و کشتند و چندین بار اینو تکرار کرد.اره،ج ا همچین بلایی سر ما اورده

«اگر پسرم کاری کرده بود، چرا حکم او دو بار نقض شد؟» پدر و مادر ناصر بکرزاده، زندانی ۲۶ ساله کُرد، متهم به جاسوسی برای اسرائیل، خواستار توقف اجرای حکم اعدام او شده‌اند. گزارش حکم اعدام او پیش‌تر دو بار به دلیل نبود ادله کافی و نقض روند دادرسی نقض شده بود؛ اما ۵ اردیبهشت‌ماه  شعبه ۳۹  دیوان عالی ، در فضای پس از جنگ، دوباره تایید شده است. مادر و پدرش می‌گویند: «ناصر هیچ گناهی مرتکب نشده.» #ناصر_بکرزاده #نه_به_اعدام

دو قهرمان غریب #عرفان_کیانی #محمد_حسینی

جهت یاد آوری؛ دوتا از بچه ها لردگان تو سرد خونه نفس میکشیدن هنوز….💔

بصورت اتفاقی ویدیویی از یک جاویدنام تو اینستاگرام دیدم که دخترعموش منتشر کرده، سرچ کردم هیچ اسمی ازش تو توییتر نبود! جاویدنام حسین هویدا، بیست و چهار ساله.

ناصر تنها پسرم است، پسرم را نجات دهید #ناصر_بکرزاده

شهاب زهدی همسرش رو سالهاست از دست داده و تنها سرپرست پسرش است! در پرونده آتش‌سوزی پایگاه بسیج در خیابان نامجو، به اعدام محکوم شده و ۵ تا از هم پرونده هایش اعدام‌ شدند! زیر تیغ جلاده و کسی رو نداره که دنبال کاراش بیفته! صداش باشیم.....💔 #شهاب_زهدی

این عکس را یک پرستار بدستم رسوند… ۱۹دی ماه وقتی تو بیمارستان تیر خلاص زدن به بچه هامون….

مارک لوین: «رئیس‌جمهور ترامپ فریب همان مزخرفات قدیمی که این رژیم همیشه به کار می‌برد را نخواهد خورد.»

جنایت دی ماه ۱۴۰۴ به قدر کافی دردناک، غم‌انگیز و غیرانسانیه که از ذهن هیچکس پاک نمی‌شه. مگه چندماه ازش گذشته که یادمون بره؟ صحنه‌های کهریزک، جوی خون, بدن‌های پر از ساچمه و تیر جنگی، تجاوز... صد سال دیگه هم از یاد رفتنی نیست. #IranMassacre

«منو نمیشه کشت …» فرزند ایران و جانفدای میهن، جاویدنام #علی_مهری، نوجوان ۱۵ ساله، متولد ۱۳۸۸، روز ۱۹ دی‌ماه ١٤٠٤ در زرین‌شهر اصفهان بر اثر اصابت گلوله جنگی نیروهای حکومتی به ناحیه گردن جان خود را از دست داد. بر اساس گزارش‌های رسیده، این نوجوان در جریان سرکوب اعتراضات مردمی هدف شلیک مستقیم قرار گرفت و به‌شدت مجروح شد. شدت جراحت ناشی از گلوله جنگی، در نهایت جان او را گرفت و نامش را به فهرست کودکان و نوجوانان قربانی سرکوب‌های خونین رژیم جمهوری اسلامی افزود. علی مهری نوجوانی بود با آرزوهای بسیار و نگاهی پرامید به آینده. چند ماه پیش از جان‌باختنش، او تصویری از خود را همراه با ترانه «منو نمیشه کشت» از هیچ‌کس در استوری اینستاگرامش منتشر کرده بود؛ منو نمیشە کشت، منم و راە، منم و مقصد منم و باد، منم و مشعل منم و خاک، منم و نبضم ولی من اگە تو نباشی، منم و سنگر.» علی مهری رو نتونستن بکشن. #پایان #جاویدنام

روز چهارم کهریزک پیکر احمد جانم رو پیدا کرده بودیم ولی باید میرفتیم تو اون ساختمون لعنتی برای مدارک و جواز دفن… برای خانوادهایی که هنوز عزیزاشونو پیدا نکرده بودن یه ال سی دی گذاشته بودن عکسارو پشت سرهم پخش میکردن همه زل زده بودن بهش، مامانم رفت دنبال کارا من خشکم زده بود

وقتی تصویر کشته شدگان ۱۸ و ۱۹ دی رو اینجوری به عزیزانشون نشون می‌داد تا شناسایی کنن: #IranMassacre

دی ماه‌ خونین هرگز فراموش نخواهد شد...

چی بگم از حجم غم چی بگم همتون یجور دیگه فرق داشتین #KingRezaPahlavi‌ForIran #Janaury8_9

این نقد را خطاب به همه اردوگاه زیرساختی، چپ، اصلاح طلبانه و غالبا جمهوری خواه می‌نویسم و امیدوارم اگر مرضی در حمایت از رژیم وجود ندارد سبب گفتگو شود. این متن آرش عزیزی در ظاهر مسوولانه و میانه‌رو نوشته شده، اما از نظر تحلیلی چند ضعف جدی دارد: مفهوم‌ها را جابه‌جا می‌کند، خطرها را نامتقارن می‌بیند و در نهایت به جای سیاست اپوزیسیونی، به نوعی اپوزیسیونِ مشروط به بقای ساختار توتالیتر فاشیستی می‌رسد. به هر قیمتی در اینجا یک دام لفظی است. عبارت «من خواهان کنار رفتن جمهوری اسلامی به هر قیمتی نیستم» از نظر اخلاقی جذاب است، اما از نظر سیاسی مبهم و تا حدی فریبنده است. هیچ نیروی جدی نمی‌گوید ایران باید «به هر قیمتی» ویران شود تا رژیم برود. مسأله واقعی این است: هزینه‌ی ماندن جمهوری اسلامی چیست؟ وقتی نویسنده می‌گوید «عدم ویرانی ایران برایم مهم‌تر از هر حکومتی است»، گویی ویرانی ایران فقط از مسیر سقوط رژیم ممکن است، نه از مسیر تداوم آن. اینجا یک جابه‌جایی مهم رخ می‌دهد. جمهوری اسلامی خودش یکی از بزرگ‌ترین ماشین‌های ویرانی ایران است: از اقتصاد و محیط زیست تا سرمایه اجتماعی، امنیت ملی، مهاجرت نخبگان، فرسایش نهادها، سرکوب، جنگ‌سازی و تخریب امکان زندگی عادی. پس پرسش دقیق‌تر: آیا بقای جمهوری اسلامی شکل کم‌هزینه‌تری از ویرانی است، یا خودِ ویرانیِ تدریجی و سازمان‌یافته است؟ متن آرش عزیزی از این پرسش فرار می‌کند. متن میان گذار دموکراتیک و اصلاح درون‌ ساختاری تمایز نمی‌گذارد. بند دوم می‌گوید گذار دموکراتیک می‌تواند از طریق مجلس مؤسسان و نظام جدید باشد، یا از طریق «تقویت نهادهای انتخابی کنونی مثل مجلس و ریاست‌جمهوری و الغای ولایت فقیه». در جمهوری اسلامی، مجلس و ریاست‌جمهوری نهادهای انتخابی به معنای دموکراتیک نیستند. این‌ها نهادهای مسخ و غربال‌شده، تابع، محدود و مشروط هستند. شورای نگهبان، سپاه، بیت رهبری، دستگاه امنیتی، قوه قضاییه و شبکه‌های اقتصادی-ایدئولوژیک، فضای سیاست را از پیش مهندسی می‌کنند. بنابراین گفتنِ «تقویت نهادهای انتخابی کنونی» بدون توضیح درباره‌ی ساز و کار حذف نظارت استصوابی، انحلال ولایت فقیه، مهار سپاه، استقلال قوه قضاییه و آزادی احزاب، بیشتر شبیه آرزوست تا راهبرد عملیاتی. الغای ولایت فقیه از درون جمهوری اسلامی، عملاً الغای ستون فقرات جمهوری اسلامی است. اگر چنین چیزی ممکن باشد، دیگر بحث اصلاح نیست؛ بحث تغییر رژیم با زبان نرم‌تر است. متن این تناقض را پنهان می‌کند. نویسنده می‌خواهد هم بگوید نظام باید دموکراتیک شود، هم راهی را باز بگذارد که همان نظام با کمی تغییر، ادامه پیدا کند. این همان منطقه خاکستری اصلاح‌طلبانه است: نه شهامت اعلام پایان ساختار را دارد، نه توان دفاع نظری از تداوم آن را. «اصلاح‌طلبانی که تلاش واقعی کنند» یک فرضیه بی‌پشتوانه است. متن می‌گوید از اصلاح‌طلبانی که در این راستا تلاش واقعی کنند پشتیبانی می‌کنیم. پرسش این است: بعد از چند دهه، معیار «تلاش واقعی» چیست؟ اصلاح‌طلبی در ایران از چه مبنای فکری آغاز شده؟ کمتر کسی به آن پاسخ داده است. جدای از آن اصلاح طلبان بارها (بیش از سه دهه) فرصت اجتماعی و انتخاباتی داشته اند؛ از دوم خرداد تا مجلس ششم، از دولت خاتمی تا روحانی. نتیجه چه بود؟ ساختار نه فقط دموکراتیک‌تر نشد، بلکه امنیتی‌تر، بسته‌تر، خون‌ریزتر و بی‌اعتمادتر شد. از ۸۸ تا ۹۶، از ۹۸ تا ۱۴۰۱، از اعتراضات معیشتی تا جنبش زن، زندگی، آزادی، رژیم نشان داد که هر گشایش سیاسی را در لحظه خطر در مقیاس صنعتی نابود می‌کند؛ با گلوله، زندان، اعدام و قطع اینترنت پاسخ می‌دهد. بنابراین حمایت از «اصلاح‌طلبی واقعی» بدون توضیح اینکه چرا این بار با دفعات قبل فرق دارد، نوعی تعلیق ذهنی است. سیاست را به امیدی می‌سپارد که ابزار ندارد. بند سوم درست شروع می‌شود اما غلط تمام می‌شود. جمله‌ی «دلیل نمی‌شود حکومت مستقر ایران هر کاری کرد بد باشد و دشمنانش هر کاری کردند خوب باشد» از نظر منطقی درست است. هیچ سیاست بالغی نباید به دوگانه‌ی کودکانه‌ی «هرچه رژیم کرد بد / هرچه دشمن رژیم کرد خوب» فروکاسته شود. اما متن از این گزاره‌ی درست، نتیجه‌ای مشکوک می‌گیرد: پشتیبانی از مذاکرات، کاهش تنش، پایان جنگ با آمریکا و عادی‌سازی روابط. مشکل این است که «کاهش تنش» به خودی خود سیاست نیست. باید پرسید: کاهش تنش برای چه کسی؟ با چه امتیازهایی؟ با چه تضمینی؟ با چه نسبتی با مردم ایران؟ آیا منابع آزادشده دوباره صرف سرکوب داخلی، نیابتی‌ها، سپاه و بازسازی ماشین امنیتی نمی‌شود؟ آیا عادی‌سازی روابط، بدون تغییر رفتار ساختاری رژیم، به معنای نرمال‌سازی یک حکومت گروگان‌گیر و سرکوبگر نیست؟

The fastest way to end the war with Iran is to actually defeat the regime or make a deal that doesn't defeat the regime but attempts to contain it.  The truth is that it cannot be permanently contained for several reasons, including that if a Democrat becomes president, or even an isolationist or establishment Republican, the necessary military force will not be used to ensure compliance because the regime itself is fundamentally and ultimately incapable of honoring a deal given its fundamentalist Islamist ideology.  Also, the public will tire of it over a course of years (a forever war) and there will be other enemies that will require some form of attention, thereby requiring our military resources to also deal with them in some form -- perhaps an even bigger foe, like Red China. To defeat the regime requires: 1. continued military operations aimed at obliterating the IRGC and perhaps key dual use infrastructure; 2. continued maximum economic pressure, especially continuation of the blockade; AND 3. arming the people in Iran, a very important and necessary resource (we've done this before during the Reagan administration and I presume the CIA is still up to the task).   The president will be criticized regardless of how he proceeds, as the Democrats and their media are rooting for the enemy and hope to gain advantage in the midterms.  So, they must be ignored.  But a real victory will not only ensure our security from a nuclear-obsessed terrorist regime beyond the Trump presidency (as it won't exist any longer), but the American people will ultimately praise it as victory has a way of focusing the mind and the heart (which should have political benefits as well).  I am concerned that waiting for the enemy to come forward with some kind of an offer, which might be framed as a victory, could be problematic. I must caution, however, as I have before, that I am not privy to all the information.  And I also underscore that President Trump is never to be underestimated.  He is a truly gutsy and great leader.  Indeed, he has done more than all previous seven presidents who preceded him combined to deal with the Iranian regime's grave threat.  And for this alone he will be remembered long after most of us are gone.  That's my 2 cents worth, again.