Shadi Sadr

عزیزان، هر چقدر هم که اینجا، در توییتری که قاطبه مردم ایران به آن دسترسی ندارند دلیل و سند بیاورید که سخنرانی پهلوی، نه یک سخنرانی به دعوت پارلمان سوئد بلکه از جنس سخنرانی‌های عادی است که فعالانی مثل همه ما به دعوت اعضای پارلمان‌ها داشته و دارند، هر چه بنویسید که جماعت، این یک رویداد عجیب و غریب در جهت شناسایی رسمی این فرد به‌عنوان رهبر اپوزیسیون نیست، به نظر من آب در هاون کوبیدن است. زیرا هم‌زمان این خبر دروغ دارد برای مخاطب میلیونی ایران اینترنشنال پخش می‌شود تا میان هواداران پهلوی تزریق امید کند و قطع رابطه آن‌ها با واقعیت را تداوم بدهد. کشتی‌بان را سیاستی دیگر باید.

عزیزان، هر چقدر هم که اینجا، در توییتری که قاطبه مردم ایران به آن دسترسی ندارند دلیل و سند بیاورید که سخنرانی پهلوی، نه یک سخنرانی به دعوت پارلمان سوئد بلکه از جنس سخنرانی‌های عادی است که فعالانی مثل همه ما به دعوت اعضای پارلمان‌ها داشته و دارند، هر چه بنویسید که جماعت، این یک رویداد عجیب و غریب در جهت شناسایی رسمی این فرد به‌عنوان رهبر اپوزیسیون نیست، به نظر من آب در هاون کوبیدن است. زیرا هم‌زمان این خبر دروغ دارد برای مخاطب میلیونی ایران اینترنشنال پخش می‌شود تا میان هواداران پهلوی تزریق امید کند و قطع رابطه آن‌ها با واقعیت را تداوم بدهد. کشتی‌بان را سیاستی دیگر باید.

دوستان، ما در حال کار روی یک چارچوب حقوقی هستیم تا قطع اینترنت میلیون‌ها نفر در ایران به‌عنوان جنایت علیه بشریت از نوع «تعذیب» (persecution) به رسمیت شناخته شود. پس از آن تلاش خواهیم کرد از طریق سازوکارهای محدودی که وجود دارد، جمهوری اسلامی را پاسخگو کنیم. ما بهتر از هر کسی می‌دانیم که حقوق بین‌الملل و سازوکارهای اجرایی آن، به‌ویژه در مورد حکومتی مانند جمهوری اسلامی، کارایی بسیار محدودی دارند؛ اما نمی‌توانیم بیش از این دست روی دست بگذاریم و از تنها چیزی که بلد هستیم و در استفاده از آن مهارت داریم، یعنی حقوق بین‌الملل، در جهت منافع مردم ایران استفاده نکنیم. با این حال، هنوز یک بخش مهم از این پازل حقوقی حل نشده باقی مانده است که بدون آن، جنایت علیه بشریت خواندن قطع دسترسی مردم به اینترنت از نظر حقوق بین الملل ممکن نیست: اثبات تبعیض‌آمیز بودن محروم کردن مردم از حق دسترسی به اینترنت و وجود سیاستی رسمی که این تبعیض را علیه بخش مشخصی از جمعیت ایران اعمال می‌کند. برای اثبات چنین امری، ابتدا باید پاسخ دقیق و مستند به این پرسش‌ها را داشت: دقیقاً ۱) چه گروه‌هایی از افراد و ۲) کدام نهادها، سازمان‌ها یا شرکت‌ها به اینترنت آزاد دسترسی دارند؟ به بیان دیگر، معیار دسترسی به اینترنت آزاد چیست و تبعیض میان مردم در ایران، در خصوص دسترسی داشتن و یا نداشتن به اینترنت با چه معیار یا معیارهایی اعمال می‌شود؟ برای مثال، آیا همه افرادی که شب‌ها در خیابان تجمع می‌کنند و شعار "حیدر حیدر" می‌دهند، سیم کارت سفید دارند، یا این امکان صرفاً در اختیار برخی افراد رده‌بالا در بسیج، سپاه و سایر نهادهاست؟ آیا یکی از معیارها شغل افراد است یا نزدیکی شان به حاکمیت یا هر دو؟ آیا اینترنت آزاد تنها از طریق سیم کارت‌ها توزیع می شود و یا داخل نهادها و شرکت‌ها و موسسات خاصی وصل است و همه کسانی که در آن نهاد یا موسسه کار می‌کنند صرفنظر از نزدیکی یا دوری به جمهوری اسلامی به آن دسترسی دارند؟ و... هر یک از شما که پاسخ کامل یا بخشی از این پرسش‌ها را می‌دانید و مایل هستید در مسیر پاسخ‌گو کردن جمهوری اسلامی در سطح بین‌المللی برای قطع اینترنت به مردم کمک کنید، ممنون می‌شوم از طریق دایرکت پیام بدهید. ریتوییت هم موجب مزید امتنان است تا هر چه بیشتر افرادی که جزییات سیاست‌های مربوط به اعطای اینترنت آزاد را می‌دانند، این را ببینند و اگر خواستند به این ابتکار حقوقی کمک کنند.

هر وقت توانستیم هم برای کشته‌شدگان دی‌ماه و هم برای بچه‌های میناب، غمگین و خشم‌زده باشیم، بی‌آنکه اجازه مصادره اولی‌ها را به پهلوی و اجازه مصادره دومی‌ها را به جمهوری اسلامی بدهیم، می‌توانیم از «ملت ایران» حرف بزنیم. تا آن روز، صرفا مجموعه انسانهایی هستیم که در جغرافیای مشترک به‌دنیا آمده‌اند.

مثلاً سازمان‌هایی مثل JFI که اتفاقاً خانم شادی صدر هم از اعضاشه و کارش دقیقاً همین مسائله، یا هر نهاد بین‌المللی دیگه‌ای که می‌تونه صدا رو منتقل کنه. جوون‌هامون تو زندانن. این دو هفته، شاید یه فرصت باشه. بیاید صدای بی‌صدای اون‌ها باشیم. دمتون گرم مردم تو صف نونوایی توییتر 💐🙏