🌳ˢʷᵉᵉᵗ ˡⁱᵏᵉ ᶜᵒᵗᵗᵒⁿ ᶜᵃⁿᵈʸ🏳️🌈🌷✨ retweetledi
เมื่ออายุมากขึ้น ฉันจึงพบว่า “ความเจ็บปวดของคนอายุ 30–40 คือการต้องเข้มแข็ง…ทั้งที่ข้างในแทบไม่เหลือแรงแล้ว” วัยนี้เราไม่ได้ร้องไห้ง่ายเหมือนเมื่อก่อน ไม่ได้โทรหาใครทุกครั้งที่เหนื่อย ไม่ได้โพสต์ระบายทุกความรู้สึก แต่เลือกเงียบ แล้วเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว เราแบกทั้งงาน แบกครอบครัว แบกความคาดหวัง แบกความฝันที่ยังไปไม่ถึง และหลายครั้ง…ยังต้องแกล้งบอกตัวเองว่า “ไหว” ทั้งที่ใจอยากพักเต็มที คนรอบข้างมักคิดว่าเราเก่ง เพราะเรายังทำหน้าที่ได้ ยังยิ้มได้ ยังใช้ชีวิตได้ตามปกติ แต่ในความเป็นจริง บางคืนเราก็เหนื่อยจนไม่อยากคุยกับใครเลยเหมือนกัน วัย 30–40 จึงเป็นวัยที่เจ็บแบบเงียบ ๆ ไม่มีเวลาฟูมฟาย ไม่มีพื้นที่ให้อ่อนแอมากนัก และต้องเรียนรู้จะปลอบใจตัวเองในวันที่ไม่มีใครเข้าใจ แต่ถึงอย่างนั้น…แค่เรายังตื่นขึ้นมา ยังพยายามใช้ชีวิต ยังไม่ยอมแพ้ต่อปัญหาที่ถาโถมเข้ามา ก็ถือว่าเราเก่งมากแล้วจริง ๆ
ไทย
