Psasi...lt💜👑💫

อ่านนิยายเจอคำว่า ปลาสนาการ ชั้นไม่เคยเห็นมาก่อน ครั้งแรกในชีวิต เป็นประโยค 'รอยยิ้มปลาสนาการจากใบหน้า' พอเดาออกจากบริบทว่าแปลว่าอะไร ไปเสิร์ชดูเพิ่มเติมคือว้าว คลังคำศัพท์นักเขียนกว้างใหญ่ดุจแม่น้ำมาก โคตรเริ่ด 😲😲😲😲

🩷💜🖤 แชบงกูนอนกระดิกเท้าเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ข้างกันมียูฮามินที่กำลังนอนพักสายตาอยู่เงียบ ๆ เบื้องหน้ามีร่างเพรียวของฮันโนอากำลังยืนส่องกระจกพร้อมบ่นงึมงัมอยู่คนเดียว “ทำอะไรครับ” “หือ? อ่า..ดูเนื้อส่วนเกินนี่สิ ฉันว่าต้องเริ่มกลับมาออกกำลังกายจริงจังได้แล้วล่ะ” “แบบนี้ก็น่ารักดีออก” “ฉันไม่ใช่นายซักหน่อย น่ารักอะไรล่ะ” ยูฮามินที่นอนหลับตาอยู่ได้ยินบทสนทนาทุกอย่าง เขาลุกขึ้นเดินเข้าไปหาคนที่ยืนอยู่หน้ากระจก ฮันโนอาตกใจที่จู่ ๆ ร่างสูงที่คุ้นตามายืนซ้อนอยู่ด้านหลังไม่ให้สุ้มเสียง “ย่า! ตกใจหมดนึกว่าผี” “ผมขอดูหน่อย” “ดูอะไร?” “พวกเนื้อส่วนเกินที่พี่บอกไง” “จะเอามาเทียบกับของตัวเองเหรอยูฮามิน คิก” “หึ ผมจะทำไปทำไม” ชายเสื้อตัวบางถูกถกขึ้นด้วยมือหนา ฮันโนอาดึงลงได้ทันก่อนอีกคนจะถกขึ้นไปสูงกว่านี้ สองมือสวยกำชายเสื้อไว้แน่นก่อนขาเรียวจะก้าวถอยหลังรักษาระยะห่าง ไม่ทันได้ระวังแผ่นหลังจึงชนเข้ากับแผงอกใครอีกคน “บงกู..?” “โดนฮามินแกล้งเหรอ” “อือ อยู่ดี ๆ มาเปิดเสื้อทำไมไม่รู้” “เปิดเลยสิ ผมก็สงสัยเหมือนกัน ปกติพี่ไม่เคยหวงนี่” “คิดว่าดูไม่ออกรึไง พวกนายรวมหัวแกล้งฉันใช่ไหม” “เปล่านะ ผมจะทำไปทำไม” สองมือเล็กที่วางไว้บนเอวบางค่อย ๆ สอดเข้าไปภายในเสื้อ ฮันโนอาสะดุ้งตัวโหยงพยายามดิ้นให้หลุดแต่สัมผัสจากฝ่ามือด้านสากที่สัมผัสผิวทำรู้สึกขนลุกและจั๊กจี้แปลก ๆ “อ้ะ! ทำอะไร มันจั๊กจี้นะ! คิก ฮ่าฮ่าฮ่า แชบงกู ย๊าา อ้ะ! หยุดดด” “นุ่มนิ่มไปหมด นี่พี่ยอมแพ้แล้วเหรอ” “ไม่ใช่! คิกคิก ฮื่อออ มือนายสากชะมัด เอาออกไปเลย” “ดูเหมือนฮามินจะอารมณ์ไม่ดีแฮะ” “ฮามินเหรอ?” ร่างสูงที่ขยับเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าบึ้งตึง คิ้วคมเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเหมือนกำลังไม่พอใจกับอะไรบางอย่าง “กับพี่บงกูให้ได้ แต่ผมไม่ได้เหรอ” “เดี๋ยว อ้ะ! ไม่ใช่แบบนั้น— นี่! แชบงกูมันเจ็บนะ” ฮันโนอาหันไปแหวใส่คนด้านหลังที่ออกแรงบีบลูบแรงเกินไปจนเขาเริ่มรู้สึกเจ็บ พอหันกลับมาคนที่เคยยืนอยู่กลับลงไปนั่งคุกเข่าลงกับพื้นแทน มือหนาถกชายเสื้อขึ้นแต่ก็ถูกมือสวยดึงลงปิดดั่งเดิม ยูฮามินจิ๊ปากด้วยความรำคาญใจ “พี่บงกู ช่วยจับมือพี่โนอาไว้หน่อยได้มั้ยครับ” “ตอนนี้มือฉันไม่ว่างน่ะสิ” “งั้นก็ช่วยไม่ได้” “ฮามินนายจะทำอะไร—อ๊ะ!?” ฝ่ามือใหญ่จัดการรวบข้อมือบางทั้งสองข้างด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกข้างที่ว่างถกชายเสื้ออีกคนขึ้นจนเห็นหน้าท้องขาวเนียนตัดกับรอยแดงจาง ๆ จากฝีมือของคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง “รอยไม่สวยเลยแฮะ” “ยะ-หยุดนะ ยูฮามิน! ย๊า!! เชื่อฟังฉันที่เป็นพี่พวกนายบ้างเถอะ!” “ควรขัดขืนจนถึงที่สุดสิเวลาพวกผมแกล้งน่ะ” “บะ-บงกู นายยังมีหน้ามาพูด—อ๊ะ!!” ยูฮามินฝังใบหน้าหล่อคมไว้บนหน้าท้องขาวก่อนจะออกแรงงับเข้ากับเนื้อนุ่มนิ่มเบา ๆ จนผิวบริเวณนั้นขึ้นสีระเรื่อซ้ำกับรอยเดิมของแชบงกู ร่างสูงขบและงับหน้าท้องนุ่มนิ่มไปทั่วทุกจุดที่มีรอยแดงที่พี่ตัวจิ๋วทำไว้ ฮันโนอาหลับตาปี๋เผลอกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ความรู้สึกจั๊กจี้ปนวาบไหวจนต้องหดเกร็งหน้าท้องโดยสัญชาตญาณ “พี่โนอา..” “พะ-พอใจแล้วก็ถอยออกไปเลยทั้งสองคน” “ตอนแรกก็ว่าจะพอแล้วล่ะ” “ว่าไงนะ??” “จนกระทั่งเห็นสีหน้าพี่เมื่อกี๊” “บงกูย่า ช่วยห้ามฮามินทีสิ” ฮันโนอาหันไปขอความช่วยเหลือจากคนด้านหลัง แชบงกูทำเพียงยิ้มยกมุมปากบาง ๆ ก่อนเอ่ยประโยคที่เป็นสิ่งตัดสินชีวิตเขาหลังจากนี้ “พี่ก็รู้ไม่ใช่เหรอถ้าขัดใจฮามินแล้วจะโดนงอน” “ขัดใจเด็กนั่นซักครั้งเพื่อฉันไม่ได้รึไง! อ๊า..! ไม่เอานะ ย๊าาา” “หึ ก็ได้อยู่หรอกแต่ผมไม่อยากทำอะดิ” “แชบงกู ยูฮามิน อย่าให้ฉันหลุดไปนะพวกนายตายแน่!!” “เห็นพูดแบบนี้ทุกที” “พี่บงกู โซฟาหรือเตียงดีครับ” “ฮือออ อ๊ากกกกก ฉันฆ่าพวกนายแน่ฉันทำแน่!!!” FIN (((ตัดเข้าฉากโคมไฟที่คุ้นเคย)))

😋

ตอนเด็กๆเราเคยสงสัยว่า ทำไมผู้ใหญ่ไม่ค่อยเข้าใจเราเลย มาตอนนี้เราเข้าใจแล้ว ว่าเราก็ไม่เข้าใจเด็กๆเหมือนกัน

รับรู้ แต่ไม่รับเรื่อง ชีวิตโล่งขึ้น 1000%

อ่านให้หน่อยดิ พี่มองไม่เห็น😭

ชีวิตกุ 1,000,000%

แก๊ปซอง

ท่ามกลางความห่าเหวเลวร้ายของโลกใบนี้ ยังดีที่มีรอยยิ้มของศิลปินคนโปรดคอยเยียวยาจิตใจเราเสมอ

อายมากเวลาโชว์พาสปอร์ตกับลร.ชาติอื่น ปัจจุบันคือลายปกเลือนหายไปแบบ 99%

สุขภาพจิตช่วงนี้เข้าขั้นดี แต่เป็นดีเพรสชั่น

💙💜🩵💛

ㅤ ㅤ ㅤ ㅤ ㅤ ㅤ ㅤ ‧̍̊·̊‧̥°̩̥˚̩̩̥͙°̩̥‧̥·̊‧̍̊ ♡ °̩̥˚̩̩̥͙°̩̥ · °̩̥˚̩̩̥͙°̩̥ ♡ ‧̍̊·̊‧̥°̩̥˚̩̩̥͙°̩̥‧̥·̊‧̍̊ »--𝙇𝙞𝙛𝙚 𝙨𝙞𝙯𝙚 𝙎𝙩𝙖𝙣𝙙𝙚𝙚--« ᯓ𝗔𝗿𝘁𝗶𝘀𝘁 @/BuRi_BooRiRin ˙✧˖°💍 ༘ ⋆° #หนึ่งฤทัยฮัมนวา

ยกตัวอย่างค่ะ ลองหาดูในตต ค่ะ แล้วจะทราบ ตอนนี้เทรนจมน้ำมาแรง55555555555555555555 ที่เค้าห้ามก็น่าจะเพราะมันไปสีขาวติดสิ่งต่างๆในโรงเรียนด้วยมั้ง

ล่าสุด สพก1: ทำไมยอดนี้ไม่หักภาษี ณ ที่จ่ายคะ ฉัน: ลูกค้าเป็นบุคคลธรรมดาค่ะ สพก1: ยังไงก็ต้องหักค่ะ เจ้าอื่นเขาก็หักกันทุกยอด ฉัน: ไม่ค่ะ ลูกค้าไม่ใช่นิติบุคคล สพก1: แต่เขาก็หักกัน... สพก2: (เอามือแตะเพื่อน) ค่ะ ไม่ต้องหักถูกแล้วค่ะ คนที่จะหยุดสพกได้มีแต่สพกด้วยกันเท่านั้น 🥲

แต่จากที่เคยมีโอกาสคุยกับคนที่เป็นซาแซงโดยบังเอิญผ่านหน้าที่การงาน เค้าไม่ได้มีความรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำนะ มันเป็นความพราวด์ซะมากกว่าที่ได้รู้อะไรมากกว่าที่คนอื่นรู้ ได้รู้ไฟล์ทบิน โรงแรม รู้ตารางงานก่อน รู้งานปิดงานลับ รู้ว่าชีวิตส่วนตัววันนี้ไปไหนทำอะไร เค้าพราวด์มากจริงๆ แล้วพยายามบอกให้รู้ด้วยว่ารู้ ตอนนั้นที่พีออกมาสัมภาษณ์เรื่องโดนตาม เค้าก็มาคุยกับนี่ว่าเค้าไม่ชอบพีพี เพราะทัศนคติ ตรรกะบ้ง ตัวเองเป็น “บุคคลสาธารณะ” ทำไมถึงรับไม่ได้กับอีแค่ถูกตาม คนอื่นเค้าก็โดนเหมือนกันยังไม่เห็นจะเดือดร้อน จากวันนั้นฉันก็เลยแบบอ่ะ อีนี่ เลย คนที่ตรรกะเพี้ยนที่สุดแห่งปีอาจจะไม่ใช่ลูกกูแต่เป็นมึง

ตำรวจไซเบอร์เป็นครีเอเตอร์หนักมาก แต่ก้น่ะ ยั๊งมีพวกโดนหลอกโรแมนสแกม

แกชื่อคุณลุงโก้ แกขายผักอยู่แถวตลาดสดสุรินทร์ แม๊ๆๆ ครัยผ่านไปผ่านมาช่วยแก่ซื้อแหน่ ตาแกมั่ยดี ยังต้องมาปั่นจักรยานขายผักอีก

โกงบัตรคอนเราค่ะ 12,000ถ้าไม่ได้คืนเอาเรื่องถึงที่สุดค่ะ #EXhOrizon_in_BANGKOK