บ่ะลั่กบ่ะลั่ก

รีวิวชีวิตกุตอนนี้ :

สวัสดีค่ะ คุณกำลังอยู่ในสภาวะหมดแพสชั่น เบื่อหน่ายชีวิต ไม่อยากพบเจอใคร ขี้เกียจคุยกับใคร แต่ไม่เป็นไร คุณพักได้ คุณหยุดได้ ถ้าเหนื่อยเกินไปก็พอก่อน พักให้หายเหนื่อยแล้วค่อยลุยใหม่นะ

เคยเจอประโยคนึงเขาบอกว่า “อินเพลง อินศิลปะแล้ว ก็อย่าลืมอินศีลธรรมให้มากกว่า” อ่านจบแล้วว้าวเลย ไม่ต้องหาข้ออ้างต่าง ๆ เพื่อมาสนับสนุนอีกต่อไป

สุดท้ายแล้ว คนที่เหนื่อยที่สุด คือคนที่ยังอยากไปต่อ

dear april,

เริ่ด

อันนี้เมษาอะไรคะ ษายน หรือ ษาหัส

หาให้ตายก็ไม่เจอ หาให้คล้ายก็ไม่มี

mood now :

จริง ๆ กุอะนะกำลังคาดหวังกับชีวิตแบบไหนอยู่ก็ไม่รู้เหมือนกัน สิ่งเดียวที่คิดได้คือแค่อยากรู้สึกมีความสุขให้ได้มากกว่านี้ ละกุก็หวังว่ากุจะทำได้สักวัน

คุยกับคนที่รู้ว่าเราติดเล่นเอาฮา แล้วแยกแยะได้นี่แหละสนุกจริงๆ มันคุยเพลินอะ เพราะเคยเจอคนจริงจังกับทุกเรื่องเกิน แม่งอ่อมมาก เหมือนกูร่าเริงมาทั้งวันละโดนช็อต เล่าไรให้ฟังก็อ่านข้าม สนใจแต่ตัวเอง คีพลุคเข้าถึงยากมากๆก็ไม่อยากคุยละ น อ ย ด์

อยู่ในจุดที่มีไวรัสระบาด ชีวิตวัยเรียนพังหมด พอมาวัยทำงานดันมาเจอสงครามอีก หดหู่เกิน

เพราะ basic love มันคือความจำเจ การทำอะไรซ้ำเดิมวนลูปได้ตลอดรอดฝั่งต้องทำออกมาจากใจล้วน ๆ ถึงจะไม่ดูน่าเบื่อ ทั้งที่มันเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป ซึ่งคนเราชอบความตื่นเต้นกันล่ะมั้งเลยให้ basic love กันไม่ค่อยได้

เห็นประเด็นการคัดเลือกคนเข้าทำงานอย่างโหดหินแล้ว อยากแชร์ “อีเมลปฏิเสธ” ที่ประทับใจที่สุดที่เคยเจอ จริงๆ แค่ส่ง proper email มาปฏิเสธกันก็เป็นมาตรฐานที่เริ่มหายากแล้ว แต่เนื้อหาเมลปฏิเสธของบ.นี้คือ อ่านแล้วเราไม่โทษบ. ไม่โทษตัวเอง ปิดท้ายด้วยคำอวยพร คือจากกันด้วยความรู้สึกดีจริงๆ

อยากเจอคนที่รู้สึกเท่ากัน ไม่ต้องรักมากกว่าก็ได้แค่เท่ากันก็พอ

กับเธอคนนี้ ขอโกงความรักได้ไหม

อยากรู้ว่าศิลปินตอนไปบังเอิญเจอแฟนคลับห้อยการ์ดหรือตุ๊กตาของตัวเองแล้วรู้สึกยังไงหรอ ขนาดนี่เป็นแฟนคลับด้วยกันยังเผลอยิ้มเลย 🥹

เดินห้างมันดูถูกสุดเพราะไม่ใช้เงิน แต่อย่างอื่นต้องใช้เงินหมด ตอนนี้คนไทยเหลือกิจกรรมเดียวที่ฟรีและทำร่วมกันได้โดยไม่เสียเงินคือ เสือกเรื่องชาวบ้าน