Abdullah Sevim

🗣️ İhsan Şenocak: “Muazzez İslam genci, yazın gelişiyle birlikte sokakların günah arenasına döndüğü bir zamanda, erkekler için ‘gözlere tesettür hareketi’ni başlatalım. Bismillah... Gel, bu çağın Yusuf'u ol; şehvet ateşinde yanmamak ne demekmiş göster bütün dünyaya!”

KAMUOYU BİLGİLENDİRMESİ Kamuoyunun ve kardeşlerimizin yoğun şekilde merak ettiği sağlık durumu hakkında kısa bir bilgilendirme yapmak isteriz. Platform kurucumuz Erdem Özveren, 🇵🇸 Sumud Filosuna ikinci kez katılım sağlamış, ikinci kez işgalci İsrail hapishanesinde kalmış ve dün itibariyle 🇹🇷 Türkiye’ye dönüş yapmıştır. İsrail müdahalesi sırasında iki sol, bir sağ ayağına plastik mermi gelmiş; mermilerin ayak bileklerindeki sert kemik bölgesine denk gelmesi sebebiyle ağır bir hasar oluşmamıştır. Şu an itibariyle yara izleri ve ağrılar mevcut olmakla birlikte genel sağlık durumu iyidir elhamdülillah. Bunun yanında İsrail hapishanesinde tutulduğu süreçte maruz kaldığı bel altı bölgesine yönelik darp sebebiyle travma oluşmuş ve iki kez idrarında kan gelmesi sebebiyle Türkiye’ye dönüşün hemen ardından detaylı sağlık kontrolleri gerçekleştirilmiştir. Türkiye’ye yaklaşık 17.30 civarında iniş yapılmış, hastane tetkikleri uzun ve titiz şekilde sürdürülmüş, gece 01.45 civarında taburcu edilmiştir. Bu süreçte özellikle Cumhurbaşkanımız Recep Tayyip Erdoğan başta olmak üzere devletimize teşekkür ederiz. 500’den fazla aktivistin (esirin) tahliyesi için Türk Hava Yolları’na ait 3 büyük uçağın gönderilmesi ve sağlık süreçlerinin büyük hassasiyetle takip edilmesi son derece kıymetlidir. Duaları, mesajları ve destekleriyle yanında olan tüm kardeşlerimize teşekkür ederiz. Rabbim Gazze’deki kardeşlerimizin yardımcısı olsun. 🤲🇵🇸

İngiliz sunucu Piers Morgan, Ben-Gvir'e: -Sen bir psikopatsın. -Senin gibilerin İsrail hükümetinde olması şaşırtıcı değil. -Çünkü İsrail'in itibarı dünya genelinde yerlerde sürünüyor.

En 1974, un jeune homme de vingt-trois ans nommé Dan Jury prit une décision qui allait à l’encontre de tout ce que l’on attendait de quelqu’un de son âge. Il fit sortir son grand-père de quatre-vingt-un ans, Frank Tugend, d’une maison de retraite et l’installa dans son petit appartement. Dan était jeune. Il n’avait pas d’argent en trop. Aucune formation médicale. Aucune garantie qu’il serait capable d’assumer ce qui l’attendait. Mais il avait vu son grand-père s’éteindre dans une institution, entouré de routines plutôt que de relations humaines, d’efficacité plutôt que de tendresse. Et il ne pouvait pas accepter que l’homme qui avait façonné son enfance passe ainsi la fin de sa vie. Alors Dan le ramena chez lui. À partir de ce moment-là, Dan devint un aidant à part entière. Il aida Frank à se laver. Il lui donna ses médicaments. Il cuisina, nettoya, souleva, attendit, resta. Il apprit les rythmes lents d’un corps qui vieillit. Il apprit à quel point la dignité est fragile, et avec quelle attention elle doit être protégée. Ses amis de son âge construisaient des carrières, tombaient amoureux, cherchaient leur indépendance. Dan changeait des draps, passait de longues nuits éveillé, et tenait une main lorsque la douleur rendait les mots impossibles. On lui disait qu’il sacrifiait sa jeunesse. Dan dira plus tard que ces années lui ont appris plus sur la vie que tout le reste. À mesure que l’état de Frank se dégradait, Dan commença à photographier leurs journées ensemble. Pas des portraits posés. Pas des images sentimentales. Des images honnêtes. Un corps fragile au repos. Un petit-fils penché près de lui. Des moments d’épuisement, de tendresse, de frustration, d’humour et de connexion silencieuse. Rien n’était caché. En 1978, Dan et son frère Mark publièrent ces photographies dans un livre intitulé Gramp. Ce livre était différent de tout ce que la plupart des Américains avaient vu. Le vieillissement était habituellement dissimulé, confié aux institutions, adouci ou effacé de la vie publique. Gramp montrait la vérité. La vulnérabilité. L’intimité. L’humanité du fait de mourir chez soi, entouré de quelqu’un qui vous aime. Les images étaient difficiles. Mais aussi profondément émouvantes. Frank Tugend, qui avait traversé la guerre, le travail, les épreuves et les pertes, devint un enseignant dans ses dernières années. Non pas par des discours ou des conseils, mais par sa présence. Par la manière dont il acceptait l’aide sans perdre sa dignité. Par la façon dont il se laissait voir, soigner et aimer. Il enseigna à Dan la patience. Il lui apprit que l’amour se manifeste dans les petits gestes sans éclat. Il lui apprit que prendre soin n’est pas quelque chose que l’on délègue lorsque la vie devient inconfortable. Quand Frank mourut, Dan en fut transformé à jamais. Leur histoire a discrètement changé la manière dont beaucoup de gens ont perçu la prise en charge des personnes âgées en Amérique. Elle a remis en question l’idée selon laquelle les institutions sont toujours l’option la plus humaine. Elle a montré que s’occuper d’un membre âgé de sa famille n’est pas une charge à subir, mais une relation qui peut enrichir les deux vies. Dan n’a pas perdu sa jeunesse. Il l’a passée à apprendre à aimer sans détourner le regard. Et ce faisant, il nous a aidés à voir le vieillissement non pas comme quelque chose à cacher, mais comme un dernier chapitre qui mérite encore de la tendresse, de la dignité et une présence humaine.

🗣️ Yusuf Kaplan: Kültür Bakanlığı’mız da “dünyaya şu kadar paralık dizi ihraç ettik” diye sevindirik oluyor! Ahlâkımızı, değerlerimizi, haysiyetimizi beş paralık eden dizileri “şu kadar para kazandık” diye savunmak, bir toplumun mezarını kazmak değilse, nedir?

"TÜRK OLDUĞUMU ÖĞRENDİKLERİNDE DAHA FAZLA ŞİDDET UYGULADILAR. 'SİZE DE GELECEĞİZ' DEDİLER. ONLAR BİZİM İÇİN HAZIRLIK YAPIYOR" 🗣 gdh'a konuşan Küresel Sumud Filosu aktivisti Hüseyin Talha Yaman: Hepimize plastik mermilerle ateş ettiler ve bizi esir aldılar. Biz, bütün insanlığı temsil etmek adına yola çıktık ama onlar bize yapılabilecek tüm insanlık dışı eziyetleri yaptılar. Cezaevine gittiğimizde köpeklerle eziyet ettiler. Bizi köpeklerin yatmayacağı yerlerde barındırdılar. Çırılçıplak soyarak bizimle dalga geçtiler. Cumhurbaşkanımıza küfürler ettiler.

Un journaliste italien, membre de la flottille, raconte l’accueil israélien : « Dès que vous entriez dans le conteneur, ils vous tabassaient. J’ai pris des coups de pied dans les jambes, un poing dans la figure. D’autres ont eu les bras et les côtes cassés. Et pendant qu’ils frappaient, ils vous souriaient : "Bienvenue en Israël." » Voilà l’accueil. Pas de parole, pas de procès. Juste des coups, des os brisés, et une plaisanterie macabre en guise de bienvenue. C’est ça, leur "démocratie". C’est ça, leur "État de droit". Des tribunaux improvisés dans des conteneurs, avec des matraques pour juges, et des bourreaux qui rigolent. Parce que la barbarie, c’est l’essence même de l’éducation israélienne.

Gazze direnişinden etkilenerek müslüman olan İsrailli Zohar Regev, sifonistlerin hukuksuzluğunu gaddarlığını kısacası insan olmadıklarını TRT Haberde müthiş işler çıkaran Gazeteci dostum Sümeyye Ertekine anlatmış.

Siyonist İsrail tarafından alıkonulan Küresel Sumud Filosu’ndaki İrlanda Devlet Başkanı Catherine Connolly’nin kız kardeşi Margaret Connolly: “Bize yaptıkları, Filistinlilerin çektiği acıların yanında hiçbir şey. İngiltere, Fransa ve tüm Batılı hükümetler İsrail’in arkasında duruyor. Kendileri de gittikleri her yere veba ve şiddet yayan bir beladır. Ve ben; bir anne, bir doktor ve bir İrlanda vatandaşı olarak diyorum ki: ‘Canınız cehenneme!’ Bu barbar ve acımasız İsrail rejimi dağıtılmalı! Filistin sizin değil! İsrail, aldıklarını geri vermeli.”

➕ ''Savaştan önce 5-6 mil açıkta balık tutardık, şimdi bir mile bile izin vermiyorlar.'' ▪️ ''Her gün şehit veriyoruz; gözaltına alınan gençleri sorguladıktan sonra denizin ortasına atıyorlar.'' ▪️ ''Ne yiyecek, ne içecek, ne yardım, ne de yıkanacak su var. Bize hiçbir şey ulaşmıyor.'' ▪️ ''Silahsız sivilleriz. Denizi bize biraz açsınlar, 3-4 kilo balık tutup çocuklarımızı geçindirmeye çalışıyoruz.'' ▪️ ''Dünyaya haykırıyoruz; biz ölüyoruz, her gün ölüyoruz. Biz insan değil miyiz?'' ▪️ Gazze'li balıkçılar, İsrail devriye botlarının denizde uyguladığı baskı ve şiddeti Fokus+ için anlattı.

BUGÜNKÜ YAZIM ÜLKEYİ SAVAŞMADAN KAYBETMEK Eğitim sistemi bizim çocuğumuzu Müslüman olarak alıyor elimizden; dinsiz, kitapsız, sığ, yüzeysel, ezberci, hedonist, eşcinsel olarak atıyor önümüze! Kör müsünüz? Böyle gitmez! Yok olmamak için neşter vurulmalı! yenisafak.com/yazarlar/yusuf…

Aujourd’hui, j’étais à la banque, dans la file d’attente devant un distributeur. Devant moi, un monsieur très âgé. Plus de quatre-vingts ans, sûrement. Il tenait une enveloppe dans la main, un peu tremblante. Quand ce fut son tour, je l’ai observé discrètement. Il touchait l’écran, hésitait, revenait en arrière… Je voyais bien qu’il ne comprenait pas. L’écran, les boutons, les étapes… tout semblait trop rapide pour lui. La file derrière commençait à s’impatienter. Lui, il s’est retourné vers moi, avec un regard gêné mais digne, et il m’a demandé, tout doucement : « Vous pourriez m’aider… s’il vous plaît ? » Je me suis avancée tout de suite. Je lui ai expliqué calmement, étape par étape. Sans jamais toucher son argent. Par respect. Par pudeur. Par délicatesse. Il voulait faire un dépôt. Il a réussi, lentement, en se concentrant. Quand l’opération s’est terminée, il avait l’air soulagé. Comme un enfant fier d’avoir réussi. Il m’a remerciée avec un sourire incroyable. Et juste avant de partir, il a sorti un billet de 10 euros de sa poche et a voulu me le donner. J’ai refusé. Il a insisté. Il m’a dit que c’était « pour le petit-déjeuner ». Pour me remercier à sa manière. J’ai décliné encore, doucement. Et là, je suis repartie avec un nœud dans la gorge. Parce que ce monsieur… ce n’est pas un cas isolé. Ils sont nombreux, nos parents, nos grands-parents, perdus face à un monde devenu trop numérique, trop rapide, trop froid. Perdus devant les écrans, les bornes, les applications, les mots de passe. Ces gens ont construit le pays dans lequel on vit. Ils ont travaillé toute leur vie. Ils ont payé, cotisé, élevé des enfants, tenu des familles. Et aujourd’hui, on les laisse seuls face à des machines qui ne parlent pas, dans des banques sans guichet, dans des hôpitaux sans accueil, dans des administrations sans humain. On parle d’innovation, de progrès, de modernité… Mais on oublie l’essentiel : l’humain. S’arrêter cinq minutes pour aider quelqu’un, ça ne coûte rien. Mais pour eux, ça change tout. Parfois je me demande : est-ce qu’on avance vraiment… ou est-ce qu’on devient juste plus rapides à oublier les autres ?

Tokat… İneklerini otlatırken bir ineğinin bacağı kırılınca veteriner çağıran çiftçi, günlerce veteriner gelmeyince ailesiyle birlikte hayvanın başında nöbet tuttu... Bir köpeğin patisi incinse teakkuza geçenler, konu besi hayvanı olunca ortalarda yok… Ülkemizde besi hayvanından çok köpek bakılır hale geldi… Üstelik besi hayvanlarını çiftçiler kendi bütçeleri ile bakıyorken köpeklere devlet bütçesi ile bakılıyor… Bir ülke milyonlarca köpek BAKMAZ, BAKAMAZ, BAKMAMALI… Böyle bir garabet OLAMAZ… @RTErdogan , @RTEdijital

Çifte Vatandaş olup da İsrail ordusunda askerlik yapan, İsrail'in savaş ve soykırım suçuna iştirak eden kişilerin ülkeye dönüşte savaş ve soykırım suçuyla yargılanmasını, vatandaşlık haklarının sonlandırılmasını ben de talep ediyorum! @drhuri__ye bu durumda bir değişme var mı?

Zohar teyzemiz 1948 doğumlu ve filodaki en yaşlı katılımcılardan bir ayağı protez olmasına rağmen günlerce Marmaris'teki çalışmalarda gösterdiği fedakarlıklara şahit olduk. Rabbim akıbetimizi hayr eylesin. Bizi Siyonizm belasından kurtarsın.

İsrail askerlerinin Sumud Filosu'ndan alıkoyduğu Alman aktivist, yaşadığı zulmü anlattı: ''Beni her gün dövdüler. Yiyecek ve içecek vermediler. Temizlenmek için mendilimiz bile yoktu. Ben bir Alman vatandaşıyım. Filistin halkına nasıl davrandıklarını hayal bile etmek istemiyorum.''

🔴 BM Raportörü Francesca Albenese: "İsrail'in Filistin topraklarında yapabileceği tek yasal şey, oradan cehenneme gitmektir."

İsrail tarafından alıkonulan Sumud Filosu’ndaki İtalyan aktivistler ülkelerine döndü. ▪️Aktivistler havalimanında büyük coşkuyla karşılandı.

📢 Gündem çalışması başladı… Saat 21:30 🧑‍🤝‍🧑 “Gazze’ye Bayram” başlığı ve #ProtectPalestine (Filistine Sahip Çık) etiketiyle; Dünyanın sıcak gündemleri arasında gölgede bırakılmak istenen Gazze’yi yeniden konuşuyor, konuşturuyoruz. Çünkü Gazze’de zulüm durmadı… Bombalar durmadı… Çocukların gözyaşı dinmedi… Bir yanda bayram hazırlıkları yapılırken, diğer yanda Gazze’nin çocukları enkazların arasında hayatta kalmaya çalışıyor. Oyuncak yerine korkuyla, Şeker yerine açlıkla, Bayram sabahına değil, yeni bir saldırıya uyanıyorlar… Biz bugün; Gazze’nin çocukları da bir gün gerçek bir bayram yaşayabilsin diye ses yükseltiyoruz. 🌍🇵🇸 📲 Ses ver. 🔁 Paylaş. 🗣️ Gündem yap. ✊ Sessizliği birlikte parçalayalım. Çünkü Gazze unutulursa, insanlık kaybeder.

Mecid kardeşimle Vicdan Gemisinde beraber yaralanmıştık. Şimdi ise korsanların saldırısı sonucu Sumud Filosunda ağır şekilde yaralandı. Vurulduk, yaralandık, yere düştük ve üzüldük. Ama hiçbir zaman vazgeçmedik ve umudumuzu kaybetmedik. Gazze Ablukasını kırmak üzere daha fazla tecrübe kazandık ✊️