ru🇮🇷

Heroes never die

من جنگ نمی‌خوام. چون هنوز یادمه شبی که اسرائیل زد چطور مدام گوشی رو چک می‌کردم که ببینم عزیزانم زنده‌اند یا نه. چون یادمه اضطراب فروریختنِ هر لحظه‌ سقف بالای سرت چه‌طور آدم رو مستاصل می‌کنه. حالا تصور کن جنگی در ابعاد بزرگ‌تر با بمب‌های آمریکایی. جنگ شاید برای بعضی‌‌ها امید آزادی یا تماشای یک صحنه از صفحه تلویزیون باشه اما برای ما ترس واقعیِ از دست دادنه. جنگ برای ما یعنی ممکنه همین زندگی معمولی‌ات، همین چای صبح، همین پیامِ ساده «رسیدی؟»، آخرین بار باشه. من آزادی می‌خوام اما نه آزادی‌ای که از دل آوار و سوگ بگذره.

با توجه به اینکه بوی ظهور میاد همش دغدغه اینو دارم آقا بیاد و من از لشکرش جا بمونم شما خودتون رو آماده کردید؟

اینم از زن‌ستیزیتون میاد! وگرنه اکثر مردان مثل آدامس کف آرایشگاه مردونه‌ هستن ولی شما کاری به کار اونا ندارین! فقط چش و چالتون مو رو وقتی میبینه که روی بدن زن باشه! بدن زنان میدان عقده گشایی‌های سیاسی احمقانه‌‌تون نیست...

داغ تو تاریخ ایران است 💔

یک هفته گذشت. رضا پهلوی می‌تونست از این فرصت طلایی استفاده کنه و با حمایت [حداقل کلامی] از ایشون خشونت علیه زنان رو محکوم کنه و دل بخش بزرگی از جامعه رو به دست بیاره. این کار احتمالا محبوب‌ترش می‌کرد. ولی با انفعالش عملا این پیام رو داد که براش وفاداری سیاسی مهم‌تر از حقوق زنانه.