Mina

"کجا بميرم که با بوسه‌های تو چشم باز کنم ...!" عباس معروفی

اما حقیقتا چیز زیادی هم از زندگی نمی‌خواستم.

یچیزایی هست که یهو بدون اطلاع قبلی تموم میشن، مثل صبر آدم‌ها

کاش من هم یاد می‌گرفتم شکست‌هام رو به عنوان پیروزی قبول کنم و بعد برم توی یه میدون جشن بگیرم.

ما نسلی بودیم که نرسیده به پنجاه، فشار اومد به صدجا

الان هیچ وزنه‌ای سنگین تر از بلند کردن خودمون و برگشتن به زندگی عادی نیست.

اکس منم دقیقا مثل ترامپ بود ، میومد میرید به اعصاب و زندگیم ؛ بعد می‌گفت خب بسه دیگه بیا باهم مهربون باشیم

دوباره ما موندیم و اخوند! نشد یه بار ما بمونیم و خوشبختی، ما بمونیم و پول زیاد، ما بمونیم و غش‌غش خنده! همیشه ما موندیم و کیر خر!

روی هر چه دست گذاشتید نابود شد، از دین و حجاب و کشاورزی و خودروسازی گرفته تا صنایع نظامی. همهٔ سرمایه‌های مملکت را چهار دهه در این راه به هدر دادید که ابرقدرت بلامنازع هستیم، اما به روز واقعه چنان جنگیدید که حریفتان هیچ تلفات نظامی نداد. از کدام مغاک جهنمی تاریخ بر ما آوار شدید؟

من حتی تو جنگم اضطراب دارم که چرا مفید و پروداکتیو نیستم!

یکی از چیزایی که این روزا خیلی داره اذیتم میکنه احساس هدر رفتنه جوونیم،پتانسیلم،روزها و زمان انگار همشون دارن هدر میرن و من هیچکاری از دستم برنمیاد

تنها زیرساختی که نابود شد ادب و عزت‌کلام من بود.

ملی شدن نت بهم یاد داد ، موزیک انلاین و اسپاتیفای تو ایران گوه خوریه .

that «انشالا خیره» mindset doesn’t work anymore.

من در شرایط جنگی :)))))))))))))))

غمگینم، خشمگینم، مضطربم، دلتنگم، دورم، ترسیدم، ناامیدم و خسته‌‌ام… خیلی خسته.