




เพิ่งไปดูงานโมเน่มากับตา เข้าใจแจ่มแจ้งว่าทำไมเขาตาเสียตอนปั้นปลาย แสงที่เขามองแล้ววาดน่าประทับใจมาก จะไม่มีวันลืมทีแปรงสีชมพูอ่อนๆ ที่ถูกเจือจางๆ จนกลายเป็นสีของแสงบนท้องฟ้าในงานของเขาเลย แล้วในงาน เซตสุดท้ายที่โชว์คืออันที่วาดช่วงสองปีก่อนเสีย โอ้พระเจ้า ชีวิตสั้น ศิลปะยืนยาว































