John Arcilla official

Namatay ang Kalapati pero ok lang sa kanila ang lahat, kasi Kalapati lang naman? Samantalang maging ang Bishop ay Tutol. Gusto kong isipin na naniniwala yung mga gumamit ng kalapati sa selebrasyon ng muling Pagkabuhay, na siya ay espesyal na kalapati at pinagpala kaya siya ang napili, o baka ang tingin nila sa kalapati ay talagang katumbas lamang ng bagay na walang nararamdman o walang buhay. Pero alinman sa dalawa ay parehong may pinahirapan at NAMATAY NA LIKHA NG DIYOS habang ang intensiyon ay IPAGBUNYI ANG MULING PAGKABUHAY NG DIYOS ANAK sa sagradong Trinidad. Hindi ba magkatunggali ang mismong implementsyon at ang intensiyon? Seryosong tanong. Naniniwala ba tayo na matutuwa ang Diyos sa ginawa nating ito o tayo lamang ang natutuwa? Katoliko po ako pero minsan naiintindihan ko kung bakit Pinagtatawanan tayo o walang respeto ang ibang relihiyon sa atin. Iipitin at ibubuka ng hindi natural ang pakpak ng inosenteng Kalapati dahil ba sa larawan na imahinasyon din lamang ng gumuhit, na lumilipad ang kalapating simbulo ng Espiritu Santo? Ito kaya ay may malinaw na batayan o interpretasyon din lamang? Alinman sa dalawa, ay pinahirapan pa din natin ang isang Nilikha, ng Diyos na ating pinagbubunyi. Hindi kaya magkataliwas ang dalawang sensibilidad na ito? Mayroon pang justification na mas higit ang kapahamakan kung ang tradisyonal na bata na naka suot pang anghel ang gagamitin sa unveiling (?) May kaakibat bang Konsensiya o pagtitika ang mga nagpasimuno? Nasa bibliya ba ang mga ritual na ito? Kasama ba sa mga bilin ng Diyos na gawin ang mga re-enactment na ito para mapatunayan ang ating pananampalataya sa Kanya at para mabawasan ang ating pagkakasala o sarili lamang nating KAPRITSO ang ating sinusunod? Hindi ba isang PAYAK at TUNAY na pananampalataya at pag ibig lamang sa Diyos ay SAPAT na sa Kanya? Sa mga panahong ito na matalino na ang Tao at nasa bagong Tipan na ang Katolisismo, wala na ang mga panahong humingi ang Diyos kay Abraham na maghandog ng sakripisyo. Naisulat na ang Sampung utos at hinatid na tayo ni Moises; namatay na si Kristo at muling nabuhay kung kaya nasa Santinakpan na nga ang Espiritu Santo. Nasa atin na ang pagpapala, tutugon na lang tayo at tutupad sa mga bilin. Wala ng iba pang pinakamataas at pinaka kumpletong “ritwal” ng sakripisyo, pagkamatay at pagkabuhay ng Diyos Anak; ng ating pagsasalu salo at pananampalataya sa kanya na higit pa sa MISA. Ang imbitasyon ay isabuhay ang SELEBRASYON na ito sa pamamagitan ng pagmamahal sa ang ating pamilya, angkan, kapitbahay, komunidad, Bansa, Daigdigan at lahat ng Nilikha. Hindi ritwal na tayu tayo lamang ang may gawa. Naiintindihan kaya ito ng lahat ng miyembro ng ating simbahang Katolika?

I will leave it here. Grabbed from @PGMNOfficial 🌹

I will leave it here. facebook.com/share/r/1DUyNi…

Mabuhay ang Pagsilang ni Kristo. Isang Payapa at Makabuluhang Pasko sa iyo at sa bawat Pamilyang Pilipino. Pagpalain nawa tayo.

Yes Im sorry. I stand Corrected. Chino was also my teacher and conductor in many Shows I had in CCP. D ko agad namukhaan, Mr C and Chino were both my mentors in most of my musicals and Sarswela in CCP. X cant correct it anymore. I really wonder why X has this policy. But I’ve already corrected this my posts on FB and IG.

@JohnArcilla The conductor is Prof Josefino Chino Toledo of the UP Symphony Orchestra and not the National Artist Mr Ryan Cayabyab po.

A Christmas Carol for Every Filipino. Maraming Salamat Maestro Ryan C sa iyong Makabuluhang Sining. You are Truely a National Artist. #endcorruption #notopoliticaldynasty

DAHIL SA ATING PATULOY NA PAG TATANGGOL KAY AXLE NA FILE NA ANG KASO. Pero babantayan pa din natin ito hanggat hindi napaparusahan ang kumitil ng Buhay niya. THIS is a delayed post because PAWS and AKF and other organizations Concerned wants to make sure that the case was a hundred percent filed dahil ibinalik po nung una. Akala siguro nung mga nagde-delay ng pagsampa ay aatras ang mga humahanap ng Hustisya para kay Axle. Ipagpatuloy natin ang pagbibigay ng Boses sa mga walang boses gaya ni Axle. #justiceforaxle newsinfo.inquirer.net/2156079/man-in…

Sinubukan kong i-play ang video mo Axle na sinend sakin. Isang segundo lang pumikit na ako at in-off ko agad. Yung palahaw ng iyak mo, habang sumisigaw ka sa sakit na parang ka-awa awang bata, hindi ko kinaya. Tumulo yung luha ko. Humagulhol ako. Hindi ko maintindihan kung bakit sa panahon na ito ay may mga tao na ang oryentasyon pa din ay BARBARO. Parang mga taong yungib pa din mag isip. Hindi ko maintindihan kung papaano nagiging bayolente ang isang tao sa harap ng isang parang batang inosente at ma-among namimilipit sa sakit ni hindi man lumalaban o tumatakbo. At hindi ko maintindihan kung bakit sa kabila ng napakaraming tao habang nangyayari ito ay wala man lamang lumingon o umawat habang ikaw ay hinahataw sa ulo. Nahirapan akong matulog. #justiceforaxle

AXLE LIVES MATTER Hindi lang ito tungkol sa isang aso. Ito ay tungkol sa isang komunidad na piniling tumahimik, sa isang opisyal ng gobyerno na inabuso ang kapangyarihan, at sa isang nilalang na walang laban na pinaslang sa harap ng kasiyahan. Si Axle ay hindi ingay sa paligid, hindi aksidente, at hindi dapat naglaho nang parang walang nakakita. Ang kanyang buhay ay hindi dapat itinapon at tinabunan lang ng kawalang paki alam o kasiyahan. Kapag ang isang aso ay kayang patayin sa gitna ng komunidad o lupon ng mga tao at walang kumilos, ano pa kaya ang pwedeng gawin sa mga hindi nakikita at hindi pinapakinggan? Axle’s Life Matters — dahil ang habag, katarungan, at prinsipyo ay dapat mas malakas kaysa sa takot at tahimik na pakikisama. HUSTISYA para kay Axle ang panawagan natin kahit nagpabayad na ang “fur parent” Hindi din kasi kinokonsiderang valid na ebidensiya sa korte ang CCTV kung walang indibidwal na nakakita at tetestigo. Kung may lalabas na testigo at mag rereklamo sa kinauukulan, mananagot sa Batas ang pumatay kay Axle. Kung walang magrereklamo at tetestigo mula sa nakakita ng aktuwal. Mananatiling isang insidenteng walang silbi na lamang ang pagkamatay ni Axle.

A Five Hundred Peso Bill for your Thoughts. The proliferation of social media has given much of the world a convenient dumping ground for frustrations, hang-ups, and the random chatter born out of rage, confusion, and boredom. This growing—what I want to call—“blurt-out culture” shows how far we’ve drifted into unfocused thinking, where impulse replaces intention and constant noise drowns out what truly matters. And there’s a trap in all of this: a kind of modern voyeurism, where showing our most vulnerable, lame, or even vulgar selves is glorified as “authenticity.” It creates the illusion that rawness, impulsiveness, and unfiltered emotion are the truest expressions of human nature. Meanwhile, the dignified, sympathetic, rational, and reflective side of being human—the side that chooses restraint, kindness, and values—is dismissed as “fake” or “hypocrisy,” instead of being recognized for what it truly is: a conscious choice for the common good. In this chaos, marketing machines and political strategists thrive. They know that a distracted, confused, and insecure public is the easiest to influence. Social platforms become their laboratories for manipulation, testing grounds for narratives, and marketplaces for carefully crafted PR personas. Along the way, our core human values—discernment, responsibility, empathy—are pushed aside. What gets amplified instead are irresponsibility, ignorance, and apathy, wrapped in entertainment or outrage, boosted by algorithms, and normalized as everyday behavior. Come to think of it, the core in us that deliberates, weighs things, and decides what to value—that is the human in us, not the version of ourselves we happen to blurt out. The truest self is not the impulse we broadcast, but the self who chooses and decides.

Noche Buena.

Saludo!

When you say ‘no more pain’ to a loved one, you also wish it meant that you wouldn’t be left to carry the pain of missing them once they are permanently gone. I never imagined reaching a stage—an age—where you can literally feel how fleeting life is. And then you realize how precious every moment is with the subjects of your affection—far more important than wasting time trying to impress anyone in whatever field you are devoted to. During the pandemic, fifteen loved ones and important people passed away, including three from my own family. After the pandemic, many people I know—friends, classmates—suddenly passed away, or their health turned seriously ill. Even close loved ones changed so drastically, as if life had drained their vigor, or as if they felt life was no longer worth living at all. It feels like a dream or a nightmare, yet it is painfully real. And so you pray—just to calm your spirit and accept life’s realities in a way that still allows you to see why life remains worthy. Because there is no other choice but to find new meaning in every unexpected chapter this life brings. God, teach me how to let go—a letting go that means loving even more, not letting the love fade or be forgotten.

Please share this. Sa gitna talaga ng Kalamidad ito pang mga tumutulong sa mga Stray Animals ang pag didiskitahan? Please Share this. instagram.com/reel/DQvsU4lEq…

Sisihin pa ang taxpayers na mamamayan. Use taxpayers’ billions to provide the unmoneyed with better options — safe, accessible places to live, close to good-paying jobs, schools, markets, and hospitals. After all, that is the responsibility of Congress, the Senate, and any government in the first place — not to pour into ghost projects or someone else’s pockets. When given real choices, no one would willingly stay in areas prone to calamities. But come to think of it, even millionaires, public officials, and their colleagues buy “calamity-prone locations” — mountains and oceanfront lands — to build condos and hotels. So what are we really talking about here — privilege or compassion?