ต้มต้ม ᴸᵒᶜᵃ ✩‧₊ 🌺 retweetledi
ยาวหน่อย เป็นเรื่องที่ภูมิใจความบ้าของตัวเองเป็นครั้งแรกและครั้งเดียว เพราะปกติความใจร้อนส่งผลเสียมาโดยตลอด
หลายปีที่แล้ว ครอบครัวจะไปเที่ยวสิงห์ปาร์ค ใกล้จะถึงก็ได้รับโทรศัพท์จากลูกน้อง ว่าเห็นน้องช่างไฟที่เพิ่งเรียนจบที่มาซื้อของประจำประสบอุบัติเหตุ กระจกกระเด็นเข้าตา เลือดท่วม ตอนนี้กู้ภัยพาไปรพ. พวกเรารีบกลับไปทันที พอไปถึงรพ.เอกชน ญาติๆน้องมารุมหน้าห้อง พ่อแม่นั่งร้องไห้ไม่หยุด หมอออกมาคุยว่าค่ารักษาประมาณ300,000 แต่ไม่รับประกันเพราะดวงตาเสียหายทั้งสองข้าง พ่อแม่น้องไม่พูดอะไร เราก็อึ้งคิดอะไรไม่ออก แต่ประโยคจากป้าคนนึงของน้องปลุกไฟเราขึ้นมา
" ทำไมมารพ.นี้ แพงจะตาย ไปรพ.รัฐสิ ใช้30บาท ยังไงก็บอดอยู่แล้ว ต้องเสียเงินเลี้ยงมันอีก" อื้อหื้อ...เลือดขึ้นหัวทันที ด่ากลับแบบไม่สนหัวหงอกหัวดำ "น้องเป็นเด็กดี ทำงานหาเงินให้ครอบครัวมาตั้งเท่าไหร่ พอเค้าเจ็บ ไม่พยายามช่วยให้เต็มที่ยังจะเริ่มรังเกียจเค้าอีก ค่ารักษาเท่าไหร่เดี๋ยวออกให้เอง แล้วถือว่าเด็กมันไม่มีครอบครัวนี้แล้ว" จริงๆด่าไปเยอะมาก พอเริ่มแล้วหยุดไม่ได้ ให้น้องไปประสานหาจักษุแพทย์ที่เชียงใหม่ หารถฉุกเฉิน ทำเรื่องย้ายรพ. ครอบครัวทุกคนวุ่น จนค่ำวันนั้นได้ไปผ่าที่รพ.มหาราชเชียงใหม่
สุดท้าย น้องเสียตาไปข้างนึง อีกข้างยังรักษาไว้ได้แม้จะมองไม่ค่อยชัด แต่ก็ถือว่าปาฎิหารย์แล้ว หลังจากนั้นมา น้องยังเป็นช่างไฟอยู่ สร้างทีมขึ้นมา รับงานจากการไฟฟ้า มีครอบครัวมีลูก เวลาเรามีปัญหาเรื่องไฟฟ้า น้องรีบมาหาทันที งานยุ่งแค่ไหนก็ไม่เคยปฏิเสธงานเราเลย
ปล.เราไม่ได้เสียเงินค่ารักษาเพราะรพ.ที่เชียงใหม่คิดเงินนิดเดียว เราจ่ายแค่ค่ารถฉุกเฉินวันนั้นและน้องมาซื้อของกับเรามากมายหลายเท่า
knowyou@knowyouuuuu
อยากฟังเรื่องที่ทุกคนภูมิใจ แต่ไม่ค่อยได้พูดถึง อยากเสพความภาคภูมิใจของคนอื่นบ้าง
ไทย
