ณช ⁺◟♡

งานแรกๆสำคัญมาก ต้องหางานที่จะสร้างความเชี่ยวชาญให้ตัวเองได้เยอะๆ และมีคนใส่ใจจะสอนงานให้ เรื่องเงินอย่าเพิ่งไปมองเป็นเรื่องหลัก เอาแค่ที่พออยู่ได้ก่อน วันนึงความเชี่ยวชาญนี้มันจะติดตัวและพอกพูนไปเรื่อยๆ จนเรามี value เอง ส่วนตัวแล้วเห็นพวก job hopper ไปได้ดีในระยะยาวน้อยจริงๆ

ข้อนึงที่สังเกตกับเพื่อน และได้ยินจาก space เมื่อวานคือ เราพบคนอายุ 23–30 ที่ใช้ชีวิตช่วง first job, early career แบบ "ชิล" มากขึ้น ทะเยอทะยานน้อย ขอความรับผิดชอบน้อย ไม่ทุ่มกับความก้าวหน้าทางอาชีพของตัวเอง ปฏิเสธทุกอย่างที่อยู่นอก JD การทำงานแบบนี้คล้ายกับงาน pink collar พนักงานตอบคำถาม รับโทรศัพท์ ซึ่งมองในมุมนายจ้างก็เป็นสิทธิ์ที่ทำได้ แต่เขาเป็นเฟืองที่ทดแทนได้โดยสมบูรณ์ องค์กรไม่มีเหตุผลให้เลี้ยงดีหรือปรับค่าตอบแทนให้ ออก 1 คน ก็แขวนป้ายรับใหม่ 1 คน ผ่านไป 10 ปี มีคลื่นลูกใหม่ ไฟแรงกว่า ความรู้ทันสมัยกว่า เขาอาจสงสัยว่าทำไมตัวเอง unemployable ในทางกลับกัน สมมติว่าผ่านไป 1 ปี คุณเทคความรู้ หรือความรับผิดชอบเพิ่มขึ้น 15% ประโยชน์ของคุณไม่ได้มากขึ้นแค่ 15% มันทวีกว่านั้นถึงสามมิติ เพราะ 1. มันคูณกับองค์ความรู้อื่นๆ ที่สะสมไว้ หรือความรับผิดชอบในด้านอื่นที่มี ทำให้งานสามารถ "จบ" ได้ที่คุณมากขึ้น 2. มีประสิทธิภาพสูงขึ้น ไม่เกิด overhead จากการประสานงานกับมนุษย์คนอื่น (ตัวอย่างเช่น แทนที่จะจ้างเด็กเงินเดือน 20,000 สองคน ที่ตอบคำถามได้คนละด้าน นายจ้างจะ prefer จ้าง 50,000 หนึ่งคน ที่ตอบคำถามได้ทั้งสองด้าน) 3. เมื่อเชี่ยวชาญซัก 2-3 ด้าน คุณจะกลายเป็นคนที่ unique แม้ในองค์กรขนาด 3,000 คน คุณจะรู้จักซอกหลืบนี้ดีที่สุด ทำให้อำนาจต่อรองเงินเดือนดีขึ้น จริงอยู่ที่ปัญหาตรงกันข้ามก็มี คือคนที่ทำงานถวายหัวแม้งานจะไม่เสนอความก้าวหน้าให้ แต่อยากให้แก้โดยการเปลี่ยนงาน มากกว่าไปบั่นศักยภาพตัวเองลงมา ช่วง 20's เป็นวัยพิเศษหลายอย่าง สมองยืดหยุ่นเรียนรู้ไว พลังงานล้น ข้อต่อยังไม่เสื่อม ภาระยังไม่เยอะ (เทียบกับตอนแก่ขึ้น) พ่อแม่ยังไม่ชรา หากจะทุ่มเทกับเรื่องอะไรควรจะเป็นช่วงนี้ แล้วเหมือนการลงทุนอื่นๆ ถ้าเริ่มก่อน ดอกเบี้ยมีเวลาทบต้นนานกว่า ก็เก็บเกี่ยวผลกินไปทั้งชีวิต

ทีมเกียรตินิยมอันดับหนึ่งที่ยังร้องไห้ทุกวันก่อนไปทำงาน 🥲 จะเรียนเก่งหรือไม่เก่ง จะขยันหรือไม่ขยัน ทำงานเป็นหรือไม่เป็น ก็โดนทุนนิยมทำร้ายเหมือนกันทุกคนนั่นแหละครับ 🥲🥲🥲