لیدی ویسلدون

یه دوستی میگفت توییتر برای روان آدم خوب نیست؛ وقتی لایه‌های مختلف جامعه رو با افکار برهنه‌شون میبینی، ناامید میشی.

زندگی یک وطن بهم بدهکاره که توش فقط به زندگی فکر کنم نه به وطن

این روزا با هر دختری حرف میزنم میگه دارم گریه میکنم کل روز چرا یهو اینجوری شدید؟؟؟ آخوند اینم تقصیر توعه کل جامعه رو افسرده کردی.

سلامت روان در ایرانی‌ها اینقدر نادر شده که ممکنه پاشه بره هند رو بگیره.

اینکه هر اتفاقی هم که بیفته جریان زندگی پیش می‌ره، طبیعت کار خودش رو می‌کنه و گل‌ها شکوفه می‌دن بیش‌تر از اینکه امیدبخش باشه یادآور پوچی و بی‌اهمیت بودن زندگی ماست.

به نظرم قوی‌ترین سپر در برابر "اضطراب جنگ"، تجربه‌ی واقعی عشقه. زندگی کردن یک رابطه‌ی عاشقانه‌ی عمیق و دوطرفه، می‌تونه اضطراب رو گاهی حتی بیشتر از داروهایی مثل آلپرازولام به شکل قابل توجهی کم کنه.

آقای ترامپ: من نشستم بروی مِی بخری برگردی ترسم این است مسلمان شده باشی جایی

چرا توییتر

من اولین جانباز جنگ احتمالی‌ام. (روانی شدم)

میتونم ادعا بکنم هیچوقت کاملا شاد نزیستم و همیشه یه چیز منفی ته ذهنم بود

She's an icon, she's a legend, and she is the moment

نظر هیچ کس محترم نیست. چیزی که محترم است، آزادی نظر دادن است.

تقریبا از هیچکس خوشم نمیاد، فقط ظاهرسازی می‌کنم

«به تعویق انداختن کارهای ساده و شخصی» شکل پنهانی از شروع افسرده شدنه.

عزیزم، اتفاقاً بزرگ ‌میشی اصلا یادت نمیره، بزرگ‌ میشی می‌بینی تروما شده، قایمش‌ می‌کنی زیر ‌فرش.

جای دین قبلی هنوز درد میکنه. ممنون.

انقد بدم میاد صبح پا میشی میبینی هیچ خبری نیست

انسان هرگز نمی‌افتد؛ مگر به سمتی که به آن تکیه کرده است…

تو این دنیا هیچی چندش‌تر از عرزشی‌ای‌ که سعی میکنه پینترستی باشه،نیست.

حداقل نصف ما تو کل زندگیمون نه یه اکیپ پایه داریم، نه یه مسافرت خفن می‌ریم، نه جایی بهمون خوش می‌گذره، نه قراره دو نفری تو کویر دراز بکشیم و به آسمون خیره بشیم. فقط می‌ریم سر کار، درس می‌خونیم، با خانواده می‌جنگیم و آدمهایی که دوستشون داریم کیلومتر ها ازمون دورن...