Pejman Akbarzadeh / پژمان اکبرزاده

Het Persian Dutch Network heeft grote bezwaren tegen de uitzending van @Nieuwsuur van 19 april 2026, waarin werd gesteld dat "Iraniërs van alle kanten worden bedreigd". Een van de belangrijkste bronnen was... - MEER: persiandutch.com/2026/04/27/ser…

@bbckalbasi "وکیل شان" (امین روزدار) هوادار پروپاقرص سپاه و برگزار کننده تظاهرات طرفداران جمهوری اسلامی در آمستردام است: youtu.be/rCchkpnREfs?is…

«وکیل‌شان گفته اکثر آنها حامی ج.ا. نیستند، بلکه مخالف ج.ا. هستند، اما به دلیل «انتقاد از جنگ و رضا پهلوی» هدف این حملات قرار گرفته‌اند. در بسیاری از موارد، انتشار نام افراد در این کانال به تهدیدها و ارعاب‌های شدید منجر شده است.»

امروز یک دوست تاجیک، واژه بسیار بانمکی یادم داد: در تاجیکستان به جای سلمانی می‌گویند: سر تراشخانه ☺️ #TaijkPersian #پارسی_تاجیکی

اجرای فراموش شده‌ای از سرود جشن‌های دو هزار و پانصد ساله شاهنشاهی #ایران. ارکستر سمفونیک تهران و کُر هنرآموزان، اپرای تهران و سپاه دانش. ضبط در تهران، ۱۹۷۱ Persian Empire 2500-year Celebration Anthem / 1971 youtu.be/XoxnLvXd4MI #Iran #Persia #anthem

Encountering #Iran: Politics, Culture, and International Relations >> organised by the Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences (KNAW), Amsterdam, 28 April 2026. More info: persiandutch.com/2026/04/24/enc…

I’m quite surprised that, in one of the most liberal countries in the world, the Dutch national TV program “Nieuwsuur” is featuring a lawyer who has organized a demonstration to glorify Ayatollah Khamenei... facebook.com/reel/149668973…

گشت و گذاری در شیرازِ قدیم، برای کمتر کردن استرس جنگ؛ دست کم برای لحظاتی... youtu.be/l4AeUM3q1OU --- Persian folk song from Shiraz of old / choral version

از برنزهای ظریف لرستان تا نقره‌های چشم‌نواز ساسانی... عکس‌هایی از گنجینه آثار ایرانی در قلب آمستردام: Treasure of Persia @ Archaeological Museum of Amsterdam University. Photo Gallery: persiandutch.com/2012/02/15/ant… - #Persia #Iran #Netherlands #Holland #archaeology #Sasanian #Luristan

@nima سال ۶۹ که طپش نبود که! :)

بیشتر از ۷ ساله که از ساخت این انیمیشن گذشته: بی‌اینترنت‌ها (در عصر ارتباطات) انگار سروش رضایی همین امروز ساخته باشه! #قطعی_اینترنت

به نوشته سیاتل تایمز، فانی اکنون در مرخصی درمانی به سر می‌برد - در دسامبر ۲۰۲۵ نیز شیرین سعیدی، مدیر مرکز خاورمیانه دانشگاه آرکانزاس از این سمت اخراج شد. سعیدی نوشته‌هایی در پشتیبانی از آیت الله خامنه‌ای منتشر کرده بود و اینکه برای حفظ او در برابر حملات اسراییل دعا می کند

اخراج آریا فانی، مدیر مرکز خاورمیانه دانشگاه واشینگتن. دانشگاه اعلام کرده این تصمیم را به دلیل استفاده او از سامانه ایمیل گروهی دانشگاه برای ارسال پیام‌هایی حاوی دیدگاههای شخصی سیاسی گرفته؛ فانی در پیام‌ها خطر برنامه‌ اتمی #ایران را «مزخرف» و صهیونیسم را «سرطانی» توصیف کرده بود

چرا سناریوی ورود از جبهه غربی شکست خورد؟ مسأله شناسی یک بحران رهبر حزب دموکرات کردستان امروز به روداو گفت که ائتلاف احزاب کُردی «تعمداً تصمیم گرفتند که در درگیری آمریکا و اسرائیل با ایران شرکت نکنند». این موضوع فرافکنی از یک مسأله شناسی بزرگ و بحران ارتباط در اپوزیسیون ایرانی است. آنچه می‌دانیم این است که سناریوی ورود از جبهه غربی ایران، از همان لحظه‌ای که قرار بود به اجرا نزدیک شود، پیشاپیش شکست خورده بود. حالا که در آتش‌بس به سر می‌بریم، بد نیست نگاهی به این پرونده مختوم شده بیاندازیم. این سناریو می‌خواست بر دو پایه متعارض بایستد: از یک سو بر فروپاشی سریع مرکز سیاسی در تهران و از سوی دیگر بر مشروعیت‌بخشی به نیرویی که هنوز نسبت خود را با کلیت ایران روشن نکرده بود. ماجرا از کجا شروع شد؟ بازگشت تعدادی از پناهندگان ساکن اروپا به عراق چند هفته پیش از شروع جنگ در ۲۸ فوریه یک سیگنال قوی از آغاز جنگ بود. فقط ۶ روز از آغاز جنگ گذشته بود که در ۵ مارس، گزارش‌ها از قول پرزیدنت ترامپ نوشتند که از حمله زمینی کردها به ایران حمایت می‌کند و «کاملاً موافق» این ایده است. هم‌زمان، رویترز هم در گزارش ۶ مارس نوشت که ترامپ از عملیات اسرائیل در غرب ایران برای پشتیبانی از شبه‌نظامیان کرد ایرانی که می‌خواستند از جنگ برای تصرف شهرهای مرزی استفاده کنند، پشتیبانی خواهد کرد. پیشتر هم دینامیک جابجایی نیروها در عراق نشان می‌داد که خبر مهمی از آغاز ورود و عملیات کردها در راه است. اما اولین واکنش علنی ترامپ در جهت بستن سناریو، ۷ مارس اتفاق افتاد؛ به فاصله ۲ روز در هواپیمای ریاست‌جمهوری به خبرنگاران گفت: «نمی‌خواهم کردها وارد ایران شوند… جنگ همین‌طور هم به اندازه کافی پیچیده هست… نمی‌خواهیم کردها آسیب ببینند یا کشته شوند.» چند هفته بعد، پرزیدنت ترامپ در ۶ آوریل دوباره در پاسخ به سؤال خبرنگار روداو، دیار کورده، موضعش را تکرار کرد. روداو نوشت که ترامپ در کنفرانس خبری آن روز گفته که ترجیح می‌دهد نیروهای کرد از جنگ ایران دور بمانند، چون به‌نظر او ورودشان «مشکلات» و «دشواری‌ها» جدید به بار می‌آورد و برای خودشان هم «مرگ» به همراه دارد. نقل‌قول دقیق این بود: “I’d rather have them stay away because I think they bring with them some problems and some difficult[ties] … but I’d rather have them stay away.” برای کامل شدن خط زمانی، یک نقطه مهم دیگر هم وجود دارد. در ۱۰ مارس، خالد عزیزی از حزب دموکرات به روداو گفت که از ترامپ یا دولت آمریکا «پیام روشن» درباره نقش کردها در این جنگ دریافت نکرده‌اند. این حرف نشان می‌دهد حتی بعد از سروصدای روزهای ۵ تا ۷ مارس هم در سطح عملیاتی، پیام منسجم و قطعی به نیروهای کردی منتقل نشده بود. اما چرا به این نقطه رسید؟ ائتلاف احزاب کُردی، به جای آنکه خود را در قالب یک نیروی ملی برای مشارکت در گذار ایران تعریف کند، از همان ابتدا زبان «ملت کُرد» و چشم‌انداز «موجودیت ملی» را وارد ادبیات سیاسی در لحظه بحران و جنگ کرد. همین کافی بود تا طرح، پیش از آنکه به مرحله بلوغ عملیاتی برسد، در ذهن بخش بزرگی از ایران از یک راه‌حل ملی به یک پروژه هویتیِ پیرامونی تنزل پیدا کند. در ایرانِ گرفتار جنگ، هر نیرویی که نتواند نسبت خود را با ملت ایران صریح، روشن و بدون ابهام تعریف کند، نه ابزار نجات است و نه شریک قابل اعتماد؛ بلکه فقط یک ریسک مضاعف است. مسأله فقط تعارض مفهومی نبود؛ در سطح اجرا نیز سناریو از ابتدا گرفتار تعارض ملی و آشفتگی بود. از یک طرف، نشانه‌هایی از تمایل اولیه در واشنگتن برای استفاده از این اهرم دیده شد؛ از طرف دیگر، چند روز بیشتر طول نکشید که ترامپ آشکارا گفت نمی‌خواهد کردها وارد منازعه شوند، دنبال دردسر نیست و نمی‌خواهد آنها آسیب ببینند. این تغییر موضع ناگهانی، معنایی روشن داشت: خود طراحان آمریکایی هم فهمیدند که این مسیر، بیش از آنکه یک مزیت نظامی تولید کند، بحران‌های تازه‌ای می‌آفریند که مهارشان از اصل جنگ دشوارتر است. وقتی طرحی در فاصله‌ای کوتاه از «امکان بهره‌برداری» به «باید از آن دور ماند» می‌رسد، یعنی از مرحله ابزار خارج شده و به منبع بی‌ثباتی بدل شده است. اینجا دیگر مسئله فقط کُردها نبودند؛ مسئله این بود که جبهه غربی، به جای تقویت موقعیت امریکا و اسراییل، می‌توانست کل صحنه جنگ را به لایه‌ای از هرج و مرج پیش‌بینی‌ناپذیر بکشاند. عامل تعیین‌کننده بعدی، ترکیه بود. اعلام یا حتی القای امکان شکل‌گیری یک حکومت کُردی پس از موفقیت عملیات، بلافاصله آنکارا را تحریک می‌کرد و کل سناریو را از سطح یک عملیات محدود به سطح یک بحران منطقه‌ای ارتقا می‌داد. ترکیه چنین رخدادی را نه صرفاً یک تحول در ایران، بلکه تهدیدی مستقیم علیه نظم امنیتی خود می‌فهمد. به همین دلیل، هر طرحی که بوی بازتعریف مرزهای هویتی و سیاسی در غرب ایران بدهد، برای واشنگتن از همان لحظه ورود ترکیه به محاسبه، پرهزینه و نامطلوب تفسیر می‌شود. ترامپ نیز دقیقاً در همین نقطه عقب نشست. او دریافت که این راه‌حل، یک دستاورد سریع تولید نمی‌کند، بلکه مجموعه‌ای از مخاطرات برنامه ‌ریزی‌ نشده را آزاد می‌کند؛ از تشدید تنش با ترکیه گرفته تا فعال شدن رقابت‌های قومی و چندپاره شدن صحنه‌ای که قرار بود به سود ائتلاف جنگی جمع شود. یعنی سناریو، پیش از آنکه شکست نظامی بخورد، در سطح محاسبه سیاسی مرد. اینجا یک آسیب‌شناسی عمیق‌تر پدیدار می‌شود: بخشی از راه‌حل‌یابی فعالان کُرد، آن‌قدر هویت‌طلبانه است که توان تعریف یک راه‌ حل ملی را از دست می‌دهد. نیرویی که نتواند میان رنج مهاباد و کشتار تهران، میان زخم سنندج و سرکوب سراسری ایران، یک پیوند واحد بسازد، دیر یا زود از چشم بخش اصلی جامعه ایران به نیرویی محلی و غیرملی تبدیل می‌شود. چهره‌های دانشگاهی و سیاسی کُردها عموما از تولید راه حل کناره گرفته‌اند و با قدرت، روی روایت هویت ملی کُردی ایستاده‌اند. هم بحران ارتباط با دیگر نیروهای فکری ایران دارند و هم به شدت بی‌اعتماد و بدون راه حل مانده‌اند. حتی برخی از آنها برای تمایز گذاری، اعتراضات دی‌ماه و کشتار آن را کوچک شمردند. البته بحران فقط این نیست که از سوی برخی از آنها انقلاب شیر و خورشید کوچک شمرده می‌شود؛ چپ فارسی هم دقیقا چون این اعتراضات به پهلوی گره خورده بود، تلاش کرد تا آن را خشونت‌آمیز معرفی کند و برای جنایت رژیم، شریک سازی نماید، مشکل بزرگ‌تر این است که کشتار بزرگ در تهران و دیگر شهرهای ایران، در این نوع نگاه به امر نرمال و حاشیه‌ای فروکاسته شده بود. برخی به صراحت می‌گفتند ما قبلا نیز همین تجربه را داشته‌ایم و این خشم بزرگی تولید کرد، گویی مسأله اصلی نه سقوط یک رژیم ضدایرانی، بلکه تأمین سهم هویتی پس از آن است. در ایران کنونی، هر سناریویی که از درون واژگان «ملت ایران» عبور نکند و زبان مشترک ملی و ضد اسلامی نسازد، حتی اگر از بیرون تقویت شود، در نهایت به بن‌بست می‌رسد؛ نه به این دلیل که دشمنانش قوی‌اند، بلکه چون خودش از درون، حامل تناقضی کشنده است.

With the renowned Persian-Austrian cellist Kian Soltani, who delivered an outstanding recital last night at Amsterdam’s Concertgebouw. In recent years, Kian has informally emerged as a cultural ambassador of Persia/Iran: persiandutch.com/2026/04/10/kia…

@golnaz سپاس از پیام تان. آقای سرشار و خانم قصری تکخوان های دهه بعد بودند.

@Pejman7 خیلی ممنون که به اشتراک گذاشتین. من به نظرم سولیست اول آقای سرشار و نفر دوم خانم بهجت قصری هستن.

ENGLISH BELOW PERSIAN اجرای نایابی از گروه کُر هنرستان عالی موسیقی در تهران، ۱۹۴۸ - ترانه محلی دست به دستمالم نزن - اجرا را در لینک زیر متن بشنوید: Rare 1948 Recording: Tehran Conservatory Choir Performs the folk song "Dast be Dastmalom..." youtu.be/62eY0OxuSTs #Iran

نام تکخوان ها روشن نیست. اگر کسی اطلاعاتی دارد سپاسگزار می شوم خبر دهد

@brett_mcgurk "Ar....... Gulf" is the old name of the present-day Red Sea. Apparently you are referring to the Persian Gulf which separate Iran (Persia) from Arabian Peninsula

Confirmed—USS Frank E. Peterson (DDG 121) and USS Michael Murphy (DDG 112) transited the Strait of Hormuz and operated in the Arabian Gulf as part of a broader mission to ensure the strait is fully clear of sea mines previously laid by Iran’s Islamic Revolutionary Guards Corps.

واکنش ایرانیان مقیم هلند به آتش بس: گفتگوی امروزم با روزنامه پارول: «جامعه‌ای به شدت قطبی که نمی‌توان مردم را به شکلی سیاه و سفید به هوادار جنگ یا ضد جنگ تقسیم کرد. همه خواهان زندگی آزاد برای مردم ایران هستند ولی در شبکه‌های اجتماعی شدیدا با هم درگیرند...» archive.ph/YW7cz

هنگامه ی دیدار گل و دیدن یار است / اما چه بهاری و چه یاری / با اینهمه اخبار پریشان چه توان کرد / با درد زِ کف رفتن ایران چه توان کرد... بیژن سمندر، لوس آنجلس، ۱۹۸۵ youtu.be/w60SdhbnDl4?is…

This seems to be the message now being pushed to non-Iranian audiences: "that the internet in Iran is not really cut, only partly restricted because of wartime conditions". Basic fact: There is no such thing as “domestic internet” in this sense. The Internet has a clear meaning: a global network of networks. For most people in #Iran, access to that global Internet has been cut off. Available data shows external connectivity at around 1% of normal. And even that “normal” was already a limited, whitelisted version of access before the war. The fact that some domestic services on #NIN remain online does not change that reality. #IranDigitalBlackout #DigitalBlackOutIran‌